Herkenning

Herkenning

Ik vind zo ontzettend vaak herkenning in de blogs op dsmmeisjes, dat ik aan die herkenning begin te twijfelen. Ik reageer daarom steeds minder. Al die dingen herkennen, dat kan toch niet waar zijn?!

Ik had het ook op mijn dagbehandeling. Herkenning in anderen en twijfel aan mezelf. Trek ik gewoon alles naar me toe en projecteer ik verschrikkelijk? Of herken ik gewoon echt veel, omdat mijn brein al heel wat afslagen heeft uitgeprobeerd? Soms denk ik het één, soms het ander. Voor beiden is iets te zeggen.

Borderline schijnt behoorlijk breed te kunnen zijn. Dankzij verschillende therapieën heb ik erg veel over mijn denken en doen geleerd. Ik heb vervolgens weer nieuwe copingmodi ontwikkeld die me heerlijk in mijn comfortzone kregen. Daarom werkt schematherapie ook zo goed voor me, het is  overzichtelijk, zodat ik makkelijker tot de kern kom. En ja, van de kern uit heb ik al heel wat routes uitgeprobeerd. Dus herken ik die routes ook vaak bij anderen.

Maar projecteren is ook een heel reëele mogelijkheid. Dan denk ik dus alleen patronen te herkennen en pik ik andermans ellende om mezelf een beter gevoel te geven. Bla bla bla, ik wordt moe van mezelf. Het is de hoogste tijd dat mijn therapie weer gaat beginnen. Daar zullen ze me wel de goede kant op sturen.

Volgende week is het tweede deel van mijn zoveelste psychologische onderzoek. Ze zijn er nog niet uit hoe ik in elkaar steek. Ik pas een vrij divers spectrum toe. Daaruit maak ik toch op dat ik inderdaad veel zou kunnen herkennen van verschillende mensen. Bij de laatste schematherapie moedigden ze me aan om de herkenning te delen. Ze werkten bijna alleen met modi, en mijn nieuwe deeltijdgroep gaat dan ook weer meer in op schema’s. Ben benieuwd wat dat voor me gaat betekenen.

Ongetwijfeld…

…Herkenning…

ik ben er soms zo klaar mee! Ik wou dat ik eens wat vaker dacht: “nee, totaal geen idee waar je het over hebt!”