meisje met haar vuist gebald

Herbelevingen en spanningen van een KOPP-kind

Ik vind het interessant om te merken hoe mijn onderbewustzijn wordt beïnvloed door mijn ervaringen van vroeger. De laatste maanden droom ik namelijk vaak over mijn familie en dan voornamelijk over mijn moeder. Deze dromen zijn niet harmonieus of mooi, maar juist dromen waarin negatieve en heftige emoties centraal staan. Nachtmerries en herbelevingen komen namelijk vaker voor bij mensen die iets traumatisch, denk aan een moeilijke jeugd, hebben meegemaakt. Omdat ik weet dat ik niet het enige KOPP-kind [kind van ouders met psychische problemen, red.] ben dat hier last van heeft, wil ik hier vaker over gaan bloggen.

Mijn dromen vol conflict en angst

Mijn dromen houden vaak verband met gebeurtenissen die echt hebben plaatsgevonden of daarop lijken. Vaak is het niet exact de gebeurtenis zoals die plaats heeft gevonden, maar gaat het meer om de thema’s die erin centraal staan; conflict, angst en geweld bijvoorbeeld. Hoewel ik zonder fysieke mishandeling en geweld ben opgegroeid komt het toch vaak voor in mijn dromen. Waarschijnlijk omdat dit niet ver van conflict afstaat denk ik. Een droom die vaak terugkeert is dat ik droom dat ik boos ben op mijn moeder vanwege een keuze die zij maakt. Een keuze waar ik het totaal niet mee eens ben omdat hierbij ons (mijn broertje, zusje of mijn) belang over het hoofd wordt gezien.

In het ‘echte leven’ is dit namelijk wel iets wat altijd – en nog steeds – speelt bij mij en wat me vaak nog boos en verdrietig maakt als ik eraan terugdenk. Neem bijvoorbeeld even twee jaar geleden, toen mijn moeder voor haar nieuwe – en zoveelste – liefde naar Texel verhuisde. Prima, zou je denken, maar niet als je nog een 13-jarig kind thuis hebt wonen, dacht ik. Mijn zusje werd daarom gedwongen om bij haar vader – mijn stiefvader – te gaan wonen. Van binnen was ik zó boos en vond ik het zo erg voor mijn zusje. Hoe moest zij zich wel niet voelen? Aan de kant gezet, niet belangrijk genoeg? Omdat ik dan zoveel emoties voel blijft zoiets dan nog lange tijd in mijn hoofd rondspoken.

Niet ontspannen wakker worden

De meest levendige dromen komen bij de meeste mensen vaak voor vroeg in de ochtend, net voordat je wakker wordt. Je zit dan namelijk in je REM-slaap (ook wel ‘droomslaap) genoemd, waarin je de meest bizarre en onsamenhangende dingen kunt dromen. Je herkent het vast wel! Als ik dus net een heftige droom of nachtmerrie heb gehad, word ik niet lekker wakker. Ik droomde dan bijvoorbeeld over een ongeluk, ruzie of gevecht. Lekker ontspannen voel ik me dan niet, want het voelt net alsof ik iets heftigs heb meegemaakt. In mijn dromen lijkt het net alsof ik er middenin zit, wat als gevolg heeft dat mijn lichaam hier ook fysiek op reageert. Mijn hartslag schiet bijvoorbeeld omhoog of ik schrik wakker.

‘Even lekker wakker worden’ komt eigenlijk sowieso niet voor in mijn vocabulaire. Al sinds dat ik mijn kan heugen sta ik te springen om de dag te beginnen en mijn to-do lijst af te werken. Doorslapen heb ik nooit gekund en in bed blijven liggen wachten terwijl een logé hopelijk ooit eens wakker wordt, vind ik een straf. Ik denk dat mijn onvermogen om door te slapen – de onrust in mijn lichaam dus – ook te maken heeft met de traumatische gebeurtenissen uit mijn jeugd. Als je onrust in je lichaam voelt en je staat ‘aan’, probeer dan maar eens nog wat slaap te pakken, lukt mij niet. Omdat ik de dag altijd vroeg begin heb ik gelukkig wel veel tijd om even weer tot rust te komen wanneer ik mijn havermout en thee naar binnen werk. Dat gehaast doen komt zelden voor.

Herbelevingen

Je zou mijn dromen en nachtmerries onder herbelevingen kunnen scharen. Herbelevingen komen voor bij PTSS, waarbij je (een gedeelte van) de traumatische gebeurtenis weer lijkt mee te maken. Vorig jaar toen ik naar de psycholoog ging werd ik nog getest op PTSS, omdat mijn lichaam vaak ‘aan’ staat. Mijn hoge hartslag is hier een goed voorbeeld van. Heel vaak word ik – zoals ik al zei – wakker met een hoge hartslag, Plus, als ik niet voor mijn wekker wakker ben, kan ik enorm schrikken van het geluid van mijn wekker. Mijn lichaam is dus vaak alert, alsof er altijd gevaar is, terwijl dat niet het geval is. Alleen al het feit dat ik weet dat ik op die dagen dingen moet gaan ‘doen’ bezorgt mij al een soort van spanning. Dit wordt erger wanneer ik een hele volle agenda heb. Nu ik weer even tijdelijk minder werk heb, voel ik me meteen weer een stuk rustiger vanbinnen.

Ondanks dat ik wel ‘trekjes’ heb van PTSS, functioneer ik verder nog prima, dus voor mij geen reden om het verder uit te zoeken. Daarbij heb ik zelf ook niet heel goede ervaringen met het krijgen van ‘DSM-labeltjes’. Ik zie het meer als dat ik gewoon iets van dit, iets van dat en dan nog iets van wat anders heb. Mocht het echt nog eens veel meer van invloed worden op mijn leven, dan zou ik wel aan de bel trekken. Toch is het voor nu, ondanks dat het soms niet leuk is, prima uit te houden.

Koppeling met vroeger

Vroeger was het thuis onvoorspelbaar en met mijn emoties, en dus ook angsten, omgaan heb ik niet op een goede manier geleerd. De juiste strategieën om mezelf gerust te stellen heb ik niet want over onze emoties praten deden we vroeger nooit met onze ouders. Zo zie je maar hoe belangrijk dat eigenlijk is, maar ook hoe dat nu nog steeds invloed heeft op mijn leven. Opvallend vind ik het trouwens niet dat ik de laatste tijd veel vaker van dit soort ‘nare’ dromen heb. Dat heeft natuurlijk ook te maken met dat ik nu een eigen blog heb en er dus bewust veel vaker mee bezig ben dan ik eerst was. Daarnaast speelden er ook wel weer aardig wat dingen de laatste tijd in m’n familie, wat ook weer ‘voeding’ is voor mijn dromen. Als er een tijd lang niet zoveel gebeurt in m’n familie, blijven de toch dromen komen. Onbewust blijf ik er dus altijd wel mee bezig. 

Lees ook:

  • Ik ben opgegroeid met psychische problemen, zowel in mijn omgeving als binnen in mijzelf. Ik ben een zogenaamd ‘KOPP-kind’ (kinderen van ouders met psychiatrische problemen). Mijn vader heeft mijn hele leven eigenlijk al een depressie en dat heeft wel zekere…

    Kopp kind
  • Een gesprek met mijn psycholoog heeft me aan het denken gezet. Ze vertelde me dat ik over bepaalde dingen nogal overtuigd kan zijn. Zó overtuigd, dat ik eigenlijk niet meer verder wil kijken dan dat wat ik zo zeker weet.…

    Zoals ik dat altijd heb gedaan
  • Als ik dit schrijf, is het december en heb ik bij een vriendin ook m'n schoentje gezet, Sinterklaas- en Kerstliedjes meegezongen, zet ik vol melancholie een kerstmolentje in elkaar en tuig alleen de kerstboom op. Bak ik koekjes om weg…

    (on)bewust geen kinderen

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.