Herbeleven om te leven

Sinds kort heb ik de diagnose PTSS. Ik vind het lastig om te accepteren, want zo erg is het toch allemaal niet?

Het voelt alsof het allemaal mijn eigen schuld is. Als ik bepaalde dingen niet had gedaan, had het nooit zover gekomen. Toch blijven mensen maar zeggen dat het niet mijn schuld is, dat ik hier niet voor heb gekozen en dat ik dit nooit zo had gewild. Dat is ook helemaal waar, maar toch had ik het kunnen voorkomen, en dat vind ik moeilijk.

Ik ben iemand die van kleins af aan alles zelf heeft geprobeerd op te lossen. Dat lukte vaak heel goed, dus daarom vroeg ik eigenlijk nooit om hulp, ik heb dat nooit geleerd. Maar dit is iets wat ik echt niet zelf op kan lossen. Ik heb dus moeten leren om hulp te vragen. Een hele grote, maar goede stap voor mij.

Eigenlijk was dit de eerste keer dat ik helemaal uit mezelf iets aangaf. Het was ontzettend eng, maar het is heel goed geweest. Het is ook beter opgepakt dan ik eigenlijk had verwacht. Ik volg nu EMDR therapie. Ontzettend zwaar, moeilijk en confronterend. Alles in mij zegt dat ik het niet moet doen, het moet vermijden en er vooral niet bewust aan moet gaan denken. Waarom zou ik bewust terughalen wat ik zo hard probeer weg te stoppen? Alles in mij schreeuwt dat ik het niet kan, dat ik moet opgeven. Toch moet ik erdoorheen om het te laten stoppen.

Zoals mensen wel eens zeggen, je moet door het diepste dal gaan, voordat je weer de berg op kan klimmen. Ik geloof wel in die uitspraak, maar hoe diep is dat dal dan? Elke keer als ik denk dat ik het allerdiepste punt bereikt heb, blijkt dat er toch nog stiekem een afdaling achter zit. Hoe diep moet ik nog zinken voordat ik eindelijk kan gaan klimmen?

Misschien klinkt wat ik hierboven heb geschreven allemaal een beetje wanhopig en chaotisch, maar ik moet ook realistisch blijven. Zo is het nou eenmaal op dit moment in mijn hoofd. De kunst is nu, om niet te handelen naar datgene wat mijn hoofd schreeuwt. Mijn behandelaren noemen het ‘verdragen’. Rustig wachten totdat de storm is gepasseerd.

Wat ik wél weet is dat het voorbij gaat en dat ik niet voor eeuwig in crisis zal blijven hangen. Daar haal ik mijn kracht uit. Elke dag is een stapje verder richting herstel. Elke dag is weer een overwinning.

Liefs, Julia

4 Comments

  1. Hoi Julia,
    Herkenbaar.. en ja EMDR is zwaar. Ik heb het ook gedaan. Het heeft mij wel voor bepaalde stukken voor een groot deel verder geholpen. Ik hoop dat het jou ook helpt uiteindelijk. Dapper dat je het aangaat! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.