“Onder de hemel is men thuis”

Vandaag sloeg mijn bonkende buurman weer toe. Hij schreeuwde, vond alles kut. Vorige keer was de magnetron het slachtoffer, wat het nu weer was kon ik even niet verstaan.

Feit is dat het niet bijdraagt aan mijn woongenot. Ik ben van mezelf al extreem alert en reageer heel heftig op elk geluid. Een deur die dichtslaat, een stoel die schuift, muziek, een wasmachine.

Onbekende geluiden zijn het ergst. Ik moet dan op onderzoek uit om erachter te komen wat de herkomst is. Zo heb ik wel eens midden in de nacht in mijn pyjama buiten in de kou gestaan met een zaklamp, op zoek naar de bron van een soort getik dat me uit mijn slaap hield.

Ik word er soms zo moe van. Het gevoel van misselijkheid en het versnelde kloppen van mijn hart. Met mijn sleutels vastgeklemd in mijn hand naar de deur sluipen, uit angst voor de buurman. Me verstoppen in mijn kledingkast, omdat ik hoop dat het daar stil is. Verstijfd op mijn stoel zitten, omdat ik me zo onveilig voel.

Die kledingkast was een lange tijd mijn favoriete toevluchtsoord. Als het me echt allemaal te gortig werd en de angst me teveel werd, verschanste ik me in de benauwdheid en de donkerte ervan. Ik werd pas rustig als de deur volledig dicht was, zolang deze op een kier stond was er nog paniek.

Soms belde ik vanuit die kast met een vriendin. Na een halfuur vroeg deze dan wel eens voorzichtig of ik er al uit was. “Ik heb de deur nu op een kier, maar ik wil er nog niet uit,” huilde ik dan terug. Uit de kast komen voelde als mezelf weer storten in een wereld vol wolven, waarin ik het enige schaap was. Al mijn goede ervaringen met ‘uit de kast komen’ als lesbienne ten spijt. 😉

Ik heb zo gevochten om me veilig te voelen in mijn eigen huis. Er zijn zoveel obstakels die ik heb moeten overwinnen. Praten met huisgenoten was de eerste stap. In de huiskamer gaan zitten was stap twee. Vele stappen later kwam ik mijn huisgenoot huilend en hyperventilerend vertellen dat ik zo bang was. Zij gaf me een glas met water en begaf zich naar de bron van mijn angst, een buurman die de muziek te hard aan had staan.

De volgende keer vond ik dat ik zelf moest gaan. Al trillend en bevend klopte ik op de deur. Hij was niet thuis, dus liet ik een briefje achter. Gelukkig reageerde hij begripvol en sindsdien heb ik een goede band met hem. En zo ga ik stapje voor stapje vooruit en heb ik de kast inmiddels een jaar niet meer vanbinnen bekeken.

Maar toch hakt zo’n schreeuwende buurman er dan weer in. Helemaal als mijn huisgenoot niet thuis is. Gek genoeg dient iemand anders in huis toch als een soort bescherming. Een soort buffer tussen mij en de boze, geluidmakende buitenwereld. Ik had dit als kind al, als ik wist dat de buurman thuis was. Als er echt iets zou gebeuren, zou de hij ons wel komen redden, dacht ik vanuit mijn bed waar ik lag te piekeren over brand en dieven, mijn twee grootste angsten van toen.

Maar nu ben ik alleen en is er niemand om me te beschermen, behalve ikzelf. Dus doe ik de deur op slot, knip ik de lampen aan en maak ik een kop warme anijsmelk. En bel ik een vriendin, waarmee ik direct weer een obstakel overwin. Want zomaar iemand opbellen om te vertellen of te raaskallen over mijn angsten? Doodeng. En toch heb ik het gedaan.

Want ik ken de herkomst van mijn triggers en weet dat er in het heden lang niet zoveel gevaar schuilt als ik vrees. Maar toch reageert mijn lichaam met die verstijvende angst. Dat verstikkende gevoel, dat zo mijlenver afstaat van je ergens veilig voelen. Ik verlang zo naar een rustige plek. Maar misschien verlang ik wel het meest naar me veilig voelen in mijn eigen lichaam, in mijzelf.

Ik zie mijn huis in de verte opdoemen en weet: ik ben er bijna. Ik loop de trap op, doe de deur open, stap de drempel over. Ik voel hoe de zorgen van me afvallen en mijn spieren ontspannen. Ik ben niet bang meer, want ik weet het: ik ben eindelijk thuis.

Onder de hemel is men thuis. Op iedere plek van deze aarde is men ‘thuis’ wanneer men alles in zich draagt.” – Etty Hillesum

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.