Help, ik heb een lichaam

Denk jij wel eens aan dood willen en wil je daar met iemand over praten? Dat kan via 113.

Ineens denk ik: Klopt mijn hart nog wel? Ik voel en luister aandachtig. Tik, tik, tik, dat is hem, onmiskenbaar. Maar slaat hij nou een slag over? Ik leg een vinger op mijn pols, later in mijn hals. Voel ik nou een steek in mijn borst aan de linkerkant? Ik voel me benauwd. Ik merk dat mijn hartslag hoger wordt. Zei de huisarts niet ooit dat ze een ruisje hoorde? ‘Ik heb vast een dodelijke hartaandoening!’ schreeuwt mijn hoofd. ‘Ik wil dood,’ denk ik direct daarna. Tegenstrijdiger kan het bijna niet, maar deze doodsangst maakt soms dat ik dood wil, zodat ik bevrijd ben van die angst. Hypochondrie is een bitch, en een hele rare snuiter.

Soms wil mijn vriendin me eventjes lief aanraken. Een tikje tegen mijn arm, een knuffel. Ik sla haar arm weg al voor deze me bereik heeft. Ik ben alert op alles wat mijn lichaam kwaad kan doen. Over-alert, zo blijkt, want als mijn vriendin me al niet aan mag raken?

Ze zegt dat ze me aantrekkelijk vindt. Ik voel me ongemakkelijk, raak me weer bewust van mijn lichaam. Ze herinnert me eraan dat ik een lijf heb. Door de tik op mijn arm voel ik die ineens. Het hardnekkige negeren wordt doorbroken. Ineens besef ik dat ik niet alleen gedachten in een hoofd heb, maar ook nog armen, benen en een romp. Een hele ratelende machinerie aan organen en spieren en botten.

Ik ben alleen doodsbang voor een steentje in dat goed geoliede mechaniek. Dat het dan mijn schuld is; niet goed genoeg opgelet, niet gezond genoeg geleefd. Dat ik anderen met mijn klachten tot last zal zijn. Dat ze vinden dat ik een aansteller ben: “Ach joh, jij hebt toch hypochondrie? Gewoon rustig ademen, dat helpt. Er is niets aan de hand.”

Het niet durven voelen van mijn lijf leidt niet alleen tot hypochondrie, enorme angst om ziek te worden, maar ook tot een serie aan onverklaarbare pijnen, kwaaltjes en vermoeidheid. Hoe meer klachten, hoe groter de hypochondrie, hoe groter de angst… Een vicieuze cirkel. Zie die maalstroom maar eens te stoppen. Ik probeer het al jaren.

Binnenkort begin ik met haptonomie. Iets wat ik bij voorbaat al verafschuw, want het gaat over in contact komen met je lichaam. En laat dat nou net mijn nachtmerrie zijn. “Gewoon doen,” zegt mijn psych, “ik weet dat je het vreselijk vindt, maar als je er eenmaal ingedoken bent zul je voelen dat het bad precies de juiste temperatuur heeft.”

Haptonomie als een bad op precies de juiste temperatuur, dat klinkt aantrekkelijk. Een warm bad is waarschijnlijk precies wat mijn lijf nodig heeft, zowel letterlijk als figuurlijk. Het klinkt heel fijn, maar… Nu nog durven duiken.

5 Comments

  1. Ha lieve Riv,

    De hypochondrie is onwijs herkenbaar. Je begint ergens en vervolgens heb je volgens jezelf binnen een uur de meest verschrikkelijke ziektes. En inderdaad, die cirkel is maar lastig te doorbreken. *Knuffel*

    Dapper dat je haptonomie gaat beginnen. Ik hoor er goede verhalen over! Ben erg benieuwd naar wat het voor jou gaat doen!

    Liefs

  2. Sietske

    Herkenbaar weer. Vooral het moeten opletten, en het gevoel dat het je eigen schuld is wanneer je ziek wordt.
    Ik heb gelukkig niet de pijnen die jij hebt, lijkt me heel naar en beangstigend.
    Hoop dat haptonomie gaat helpen. Mij helpt veel sporten om me beter in mijn lijf te voelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.