Help, ik heb een lichaam

Ineens denk ik: Klopt mijn hart nog wel? Ik voel en luister aandachtig. Tik, tik, tik, dat is hem, onmiskenbaar. Maar slaat hij nou een slag over? Ik leg een vinger op mijn pols, later in mijn hals. Voel ik nou een steek in mijn borst aan de linkerkant? Ik voel me benauwd. Ik merk dat mijn hartslag hoger wordt. Zei de huisarts niet ooit dat ze een ruisje hoorde? ‘Ik heb vast een dodelijke hartaandoening!’ schreeuwt mijn hoofd. ‘Ik wil dood,’ denk ik direct daarna. Tegenstrijdiger kan het bijna niet, maar deze doodsangst maakt soms dat ik dood wil, zodat ik bevrijd ben van die angst. Hypochondrie is een bitch, en een hele rare snuiter.

Soms wil mijn vriendin me eventjes lief aanraken. Een tikje tegen mijn arm, een knuffel. Ik sla haar arm weg al voor deze me bereik heeft. Ik ben alert op alles wat mijn lichaam kwaad kan doen. Over-alert, zo blijkt, want als mijn vriendin me al niet aan mag raken?

Ze zegt dat ze me aantrekkelijk vindt. Ik voel me ongemakkelijk, raak me weer bewust van mijn lichaam. Ze herinnert me eraan dat ik een lijf heb. Door de tik op mijn arm voel ik die ineens. Het hardnekkige negeren wordt doorbroken. Ineens besef ik dat ik niet alleen gedachten in een hoofd heb, maar ook nog armen, benen en een romp. Een hele ratelende machinerie aan organen en spieren en botten.

Ik ben alleen doodsbang voor een steentje in dat goed geoliede mechaniek. Dat het dan mijn schuld is; niet goed genoeg opgelet, niet gezond genoeg geleefd. Dat ik anderen met mijn klachten tot last zal zijn. Dat ze vinden dat ik een aansteller ben: “Ach joh, jij hebt toch hypochondrie? Gewoon rustig ademen, dat helpt. Er is niets aan de hand.”

Het niet durven voelen van mijn lijf leidt niet alleen tot hypochondrie, enorme angst om ziek te worden, maar ook tot een serie aan onverklaarbare pijnen, kwaaltjes en vermoeidheid. Hoe meer klachten, hoe groter de hypochondrie, hoe groter de angst… Een vicieuze cirkel. Zie die maalstroom maar eens te stoppen. Ik probeer het al jaren.

Binnenkort begin ik met haptonomie. Iets wat ik bij voorbaat al verafschuw, want het gaat over in contact komen met je lichaam. En laat dat nou net mijn nachtmerrie zijn. “Gewoon doen,” zegt mijn psych, “ik weet dat je het vreselijk vindt, maar als je er eenmaal ingedoken bent zul je voelen dat het bad precies de juiste temperatuur heeft.”

Haptonomie als een bad op precies de juiste temperatuur, dat klinkt aantrekkelijk. Een warm bad is waarschijnlijk precies wat mijn lijf nodig heeft, zowel letterlijk als figuurlijk. Het klinkt heel fijn, maar… Nu nog durven duiken.

Heb je suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Bel naar 0900-0113 of chat via 113.nl.

Lees ook:

  • Ik loop het lokaal in, waar nog maar weinig mensen zitten. Ik kijk naar alle stoelen en tafels en besluit dan strategisch de achterste vrije tafel te kiezen, waar alleen de docent me kan zien zitten straks. Ik weet dat…