Hello World, een verhaal over depressies en zo

Mijn Verhaal.

En toen had ik mij ineens opgegeven om te gaan bloggen maar waar ga ik beginnen? Laat ik mij maar eerst even voorstellen, ik ben dus nieuw hier en ben allereerst geen meisje maar dat maakt niks uit kennelijk.

Ik ben Ton en ben alweer bijna 55 jaar geleden iets van 3 weken te vroeg geboren en dat ging niet zoals gewenst. Door de vroeggeboorte waren er meteen complicaties met de ademhaling en daardoor werd ik maar meteen gedoopt, want mocht ik het niet halen dan kwam ik tenminste in de hemel volgens de dokter. Maar goed kennelijk had ik het geluk aan mijn zijde en kwam de ademhaling alsnog op gang, poehpoeh Hello World dus daar ben ik dan!

Mijn jeugd was verder, voor zover ik dat nu kan bekijken en herinner, normaal dat heet t/m mijn 12e levensjaar. In de zomervakantie van 1974, net na de lagere school, was mijn moeder ziek en ik werd bij familie ondergebracht om thuis de boel wat te ontlasten. Totdat het bericht kwam dat ma was overleden, holy fuck wat een schok was dat en wat een verdriet. Ik zal u de details besparen maar dit is/was voor een 12-jarige, die toch wel erg aan zijn moeder hing, vrij ingrijpend. Maar goed wat doe je dan, het leven gaat door en zo goed en zo kwaad als het kon ging ik naar de MAVO en het leven gaat verder nietwaar?

Uh ja en nee want na een jaar of drie kreeg ik steeds meer “problemen” met het feit dat mijn moeder er niet meer was, ik kreeg denk ik steeds vaker depressieve gedachten, ik wilde naar mijn moeder toe en schreeuwde dat ik dood wilde want dan kon ik namelijk weer bij haar zijn. Geen gezonde situatie achteraf bekeken maar toen wist ik niet beter. En om een lang verhaal kort te maken, rond mijn zeventiende jaar, mijn vriendinnetje van toen had het net uitgemaakt want kon die verhalen niet meer aan zat ik daar, rock bottem. Ik dacht dat mijn leven afgelopen was, ik had voor mijn gevoel niemand meer en was ten einde raad.

Van kwaad tot erger

Ten einde raad ging ik maar naar de huisarts om hulp te vragen maar die herkende mijn probleem niet echt en wilde me aanvankelijk niet doorsturen naar een deskundige. Maar na enig aandringen kreeg ik toen toch een maatschappelijk werkster aangewezen om eens mee te gaan praten. Lang verhaal kort maar hierdoor kreeg ik toch weer goeie periodes maar dit bleken achteraf manische periodes te zijn geweest, ik voelde mij dan super en dacht alle ellende van die depressies en nare gedachten zijn voorbij maar helaas. Het ging van kwaad tot erger, elke depressie voelde erger en elke manie voelde telkens weer als het einde van de ellende. Mijn maatschappelijk werkster gaf op een gegeven moment aan mij niet verder te kunnen helpen en stuurde mij door naar een echte psychiater, holy fuck dacht ik mij weer in de steek gelaten voelend, het is echt ernstig met me, ze kunnen mij niet helpen en de wanhoop groeide en groeide.

Achteraf bekeken zie ik hoe weinig ik mij begrepen voelde door alle hulpverleners die ik gehad heb maar ik begreep ook niks van mezelf want het ene moment zat ik in de hemel (manie) en het andere moment in de hel (depressie). Deze depressies waren op een zeker moment zo erg dat ik suïcidaal werd en dat werd dus in mijn hoofd de oplossing, zo wilde ik niet verder en de dood was mijn enige uitweg uit deze waanzin.

Tegenwoordig begrijp ik deze gedachtengang maar al te goed en neem ik mijzelf niks kwalijk, ik kon toen niet anders dan zo denken, het werd een lange weg en vaak een martelgang om iedere depressie te overleven, want dat deed ik. Ik had niet het gevoel dat ik leefde, maar ja, ergens zat er toch die overlevingsdrang kennelijk en elke manische periode was natuurlijk helemaal het einde, er bestond geen gelukkiger man dan ik. Maar hoe kon het toch telkens dat ik kennelijk twee levens had, 1 vrolijke geweldige en 1 vreselijk nare depressieve? Destijds begreep ik hier niks van en ook niet nadat ik na een zoveelste opname op de PAAZ de diagnose Bipolaire Stoornis kreeg, er waren inmiddels namelijk 20 jaar verstreken en pas nu wist men wat ik had? Nee ik wilde en kon het niet accepteren dat mijn leven zich dusdanig zou blijven voltrekken en strijdbaar als altijd bleef ik “ertegen” vechten. Maar vechten is strijd en dat kost energie en langzaamaan kwam het besef, dit “gevecht” ga/kan ik niet winnen, ik vocht mij letterlijk bijna dood.

EUREKA

Maar wat dan als ik niet meer kan vechten, moet ik het dan maar accepteren? Schoorvoetend kwam hier een JA en uit alle macht probeerde ik te accepteren wat niet te accepteren was, ik was ziek, vreselijk vond ik dit en dit lukte dan ook maar gedeeltelijk. Het leek beter te gaan en elke manie bracht weer het idee, ik heb “HET” overwonnen maar nee bij elke nieuwe depressie moest ik weer het hoofd buigen en was daar weer die pijn van vernedering, WAAROM denk ik soms zo en dan weer zo en waarom kan ik dat niet veranderen??? Dit ging nog jaren zo door totdat ik bij Jinek op tv het verhaal hoorde van Marnix Pauwels, een ervaringsdeskundige op het gebied van verslavingen en depressies. En meteen had ik door dat deze man weet waar hij over praat, zijn heldere en open verhaal gaf mij namelijk meteen het gevoel van EUREKA. Hij praat geen poep en heeft ook een oplossing gevonden voor alle “denkproblemen” die mensen maar kunnen hebben. Tenminste zo zag ik het toen, of dit waar is laat ik hier in het midden, maar die weg zou ik gaan en meteen de dag erop kocht ik zijn boek VRIJ, een verademing voor mijn hoofd. En hoe dit verhaal verder gaat leest u in mijn volgende blog. Sorry voor het lange verhaal maar zonder dit was ik nu niet op dit punt beland om u inzicht te kunnen geven in mijn opgedane ervaring met zijn boek en mijn verdere leven.

Marnix BEDANKT

 

8 Comments

    1. Ton

      Hoi Anne, bedankt voor je reactie, mijn verhaal is niet heftiger dan dat van vele maar het is wat het is. Ik ben maar een heel gewoon mens met een speciaal randje door dat wat ik meegemaakt heb maar daar ben ik stiekmpjes best wel trots op 🙂

      Groetjes en veel liefs

  1. Ton, dank voor het verhaal. Het geeft een enorm dankbaar gevoel om te merken dat het delen van je verhaal mensen helpt, en jij doet dat nu ook weer. Hopelijk ben je op jouw beurt ook weer een voorbeeld of steun voor anderen. En daar ben jij zelf ook weer mee geholpen.

    Werkt allemaal prachtig. Veel succes!

    1. Ton

      Hoi Marnix, bedankt voor je reactie, je weet niet half hoeveel jij met jouw inzichten en heldere verhaal mij geholpen hebt. Natuurlijk heb ik daar zelf ook veel energie en moeite voor gedaan om dit idee mij ook eigen te maken. En het is een work in progress zoals jij wellicht zult begrijpen, het gaat met vallen en opstaan maar het gaat in ieder geval steeds beter. Het/mijn leven ontvouwt en ontwikkelt zich nu vanzelf zonder dat ik daar al teveel moeite voor hoef te doen en zolang ikzelf maar niet ga dwarsliggen, blijft de vaart er wel in. Jij ook veel succes en ik blijf je volgen. Misschien komen we mekaar ooit nog eens tegen, zou geweldig zijn, je voelt vertrouwd en als een zielsverwant iemand die gelukkig voor mij dwars door alles heen kon kijken en het vervolgens makkelijk en simpel kon delen.

      Mijn Dank is nogmaals Groot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.