Heimwee

Heimwee

Ik zit deze blog te typen op het keiharde matras van de kliniek. Iedere avond lig ik maar te draaien in bed omdat ik mijn plekje maar niet kan vinden op dit matras. Ik ben 7 december opgenomen vanwege depressie en autisme. Het zijn nog maar vier dagen maar het voelt als een maand. Ik heb vroeger wel eens heimwee gehad, maar dat is niet te vergelijken met deze heimwee. Het voelt alsof ik niet meer compleet ben, alsof ik ben geëmigreerd naar Australië. Eigenlijk zit ik maar een uur en een kwartier verwijdert van mijn thuis. Deze pijn is echt heftig. Ik snap nu mensen die echt niet weg kunnen van thuis puur omdat ze heimwee hebben, echt ik snap jullie. Je hoeft je er niet voor te schamen dat je heimwee hebt want ook ik heb er ontzettend veel last van. Het is een gevoel dat door merg en been gaat. Ja, ook een autist kan spreekwoorden gebruiken, leuk hè?

Mijn thuis betekent samen gezellig op de bank zitten met zijn vieren. Met de hondjes op onze schoot en mijn papegaai op mijn schouder. Die dingen zijn nu slechts maar één nacht in de twee weken mogelijk. Ik tel de dagen af tot ik weer naar huis mag. Tot ik weer even mijn moeder kan vasthouden, even de warmte kan voelen die ze mij altijd geeft. Het gevoel van veiligheid, liefde. Ik mis de leuke grapjes van mijn (bonus)papa, ook al kon ik er normaal niet tegen. Nu pas ervaar ik wat heimwee met je kan doen. Het geeft je een gevoel van onmacht. Een gevoel dat veel te dichtbij je komt. Een gevoel wat je eigenlijk niet wilt hebben, niet als je wilt gaan vechten voor herstel. Maar eigenlijk is heimwee ook een goed gevoel. Het geeft je een gevoel van het fijn hebben thuis, je gewaardeerd voelen, liefde krijgen die je wilt en het gevoel hebben dat je ertoe doet.

Ik heb uiteindelijk zelf gezegd dat ik het ga doen. Ik ga vechten voor herstel. Ik had echter gehoopt dat het in de instelling zou zijn in mijn eigen provincie, maar helaas, na een aantal behandelingen konden ze mij niks meer aanbieden. Daardoor moesten wij wel verder gaan zoeken, want ik heb zoveel hulp nog nodig. Wat ik echter niet had verwacht was dat ik een intens verlangen zou hebben naar thuis. Een gevoel wat je niet kan aanraken maar datje wel overvalt.

Ik weet dat deze kliniek niet voor altijd is en dat het eigenlijk maar een periode is van tien maanden, maar nu voelen die tien maanden aan als jaren. Dit gevoel zal waarschijnlijk de eerste weken nog wel even bij mij blijven. Ik weet dat ik dit gevoel moet gaan accepteren, het hoort er nou eenmaal bij. Ik moet in mijn achterhoofd houden dat ik over tien maanden weer een stuk sterker in het leven sta, weer kan gaan genieten en eindelijk mijzelf weer een stuk heb teruggevonden. Ik ga dit gevoel accepteren maar daar blijft het ook bij. Dit gevoel mag niet gaan overheersen want dat gaat mijn behandeling in de weg staan. Ik ga het een klein beetje ruimte geven.

​Ik vertel mijzelf meerdere keren dat dit gevoel er mag zijn, al blijft dat wel echt een moeilijke strijd maar ik ga uiteindelijk voor herstel. Ik wil mijzelf weer terugvinden. Ik wil de Bo weer zijn die ik vroeger was. Ik ga ervoor vechten, dat beloof ik aan mijn familie, vrienden en mijn vriend. Ik moet doorzetten want ik weet dat op den duur dit gevoel minder intens zal zijn. Opgeven zit niet in mijn bloed dus ik blijf doorgaan. Ik ga vechten voor mijn herstel en ik hoop dat jij, die deze blog leest dat ook gaat doen want ik geloof in jou en ik weet dat je het kan.

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.