Heimwee naar opname

Heimwee naar opname

Het is vandaag precies 520 dagen geleden dat ik afscheid nam van de kliniek. Toevallig ben ik vandaag precies vijf keer zo lang thuis als mijn tijd in die GGZ-instelling duurde. En nog steeds mis ik het, die veilige plek. Die plek waar mensen door mijn ogen keken en zagen wat er zich in mijn hersenen afspeelde. Waar er altijd iemand was om mee te praten. Die de woorden uit me trok als ik niet meer durfde te praten. Niet meer durfde te bestaan.

520 dagen later beschouw ik mezelf 90% van de tijd hersteld van mijn depressie en 75% hersteld van mijn angststoornis. En toch heb ik nog regelmatig heimwee. Het mag niet van mezelf. Ik ben doorgegaan, het gaat beter met me en de tijd heeft ook in de kliniek niet meer stil gestaan.

Ik heb heimwee naar de muren van de kliniek, die, hoewel er ontzettend veel binnenin gebeurde, mij een veilig gevoel gaven. De muren van de kliniek trokken mij uit mijn onveilige omgeving. Dat de kliniek voor anderen onveilig was deerde me niet. Ik mis de intense gesprekken met verpleegkundigen. Ik mis de alledaagse gesprekken met verpleegkundigen. Ik mis het niet oordelen.

Hoewel ik mijn eigen leven zo oordeelloos mogelijk probeer in te richten kan ik niet om een veroordelende maatschappij heen. Ik mag dan wel beter in mijn vel zitten, me gelukkig voelen, de buitenwereld ziet nog steeds een ziek meisje dat niet volledig kan functioneren in de huidige maatschappij. De buitenwereld gaat te snel voor me en beangstigt me als ik te weinig slaap heb gehad en niet meer kan relativeren.

Ik ben gelukkiger dan ooit, maar sommige angsten blijven en laten me verlangen naar schijnveiligheid. Ik probeer me vast te houden aan het feit dat dit een gezond verlangen is. Ik heb 3,5 maand op die plek gewoond en heel veel meegemaakt. Dat ik weer wat voel is goed nieuws. Maar de gedachte die me het meest in zijn greep houdt is dat ik bijna 21 wordt en dan écht niet meer terug naar die kliniek kan. Stiekem doet dat best wel pijn, maar geeft het ook veel rust. Over anderhalve maand kan ik  nooit meer terug.

Het is goed zo.

Lees ook:

  • Heimwee

    Ik zit deze blog te typen op het keiharde matras van de kliniek. Iedere avond lig ik maar te draaien in bed omdat ik mijn plekje maar niet kan vinden op dit matras. Ik ben…

  • Verdrietigmeisje

    In november 2017, op een hotelkamer in New York, drong het tot me door dat mijn depressie veel erger was dan ik besefte. In eerste instantie ging ik al met een leeg en somber gevoel…

  • Mijn eerste depressie

    Sinds mijn 17e heb ik last van depressies. De aanleiding? Gek genoeg was er niet echt een aanleiding. Jarenlang, 11 lange jaren lang, ben ik gepest. Op de kleuterschool moesten ze mij al niet en…

1 reactie

  1. Wat een fijne blog Pien. Ik herken je gevoel heel goed. Als het heel slecht met me gaat verlang ik ook naar de veiligheid en oordeelvrijheid van de kliniek, vooral de eerste waar ik het langste heb gewoond. Je bent goed bezig, laat de boze buitenwereld precies waar hij is: buiten, met af en toe een aanraking, maar dan op jouw voorwaarden. Dankje voor het delen. Liefs, Lenthe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.