Contactverbreken

De juiste keuze, toch?

Eind vorig jaar heb ik de keuze gemaakt om het contact te verbreken met mijn moeder. Een keuze die echt niet makkelijk is geweest en waarbij schuldgevoelens en verdriet zich vaak in vlagen aankondigt. “What seems like the right thing

Ugh

Een mislukte therapiesessie

Vaak, of eigenlijk meestal, ben ik redelijk tevreden na therapie. Zelfs al zit ik overweldigd door emoties of klem in dissociatie op de fiets terug, dan nog ben ik meestal tevreden met wat we hebben besproken. Er zijn echter sessies

mens alleen op een rots

Leren om alleen te durven zijn

Ik lees net een artikel waarin wordt uitgelegd hoe een kind van getraumatiseerde ouders, die traumarealiteit overneemt en dus alles in staat stelt om aan de behoeften en gevoelens van die ouder tegemoet te komen. Dat er daardoor een vals

Jonge vrouw op een rots bij een stormachtige zee haren in de wind donkere wolken hoofd neergeslagen alleen

Verlating

Verlating en teleurstelling. Een terugkomend patroon in mijn leven, daardoor is ook mijn bindings- en verlatingsangst ontstaan. Ik ben bang om iedereen kwijt te raken, vriendinnen lijken geen echte vriendinnen en een echte vriendin kan ik op één nagel tellen.

(on)bewust geen kinderen

(On)bewust geen kinderen

Als ik dit schrijf, is het december en heb ik bij een vriendin ook m’n schoentje gezet, Sinterklaas- en Kerstliedjes meegezongen, zet ik vol melancholie een kerstmolentje in elkaar en tuig alleen de kerstboom op. Bak ik koekjes om weg