Heb jij je masker op?

“Hey, heb jij masker op? Oh nee, het is je …..kop.” Dit is de titel van een liedje wat ze zongen in ‘Oh oh Cherso’ (voor degenen die niet weten wat dat is: misschien maar beter ook 😉). Nu heb ik dat liedje dus in m’n hoofd, jij ook? Misschien maar goed ook. Want is het waar? Heb jij je masker nog op? Durf jij te laten zien wie je bent, of speel je bewust elke keer een andere rol zodat je ‘erin past, erbij hoort, voldoet aan de verwachtingen’? Ik had vaak mijn masker op, zodat ik niet zou worden afgewezen. Maar dat werkte juist averechts voor mijn zelfvertrouwen. Totdat ik iets anders probeerde wat wel werkte… 

Ik had dít moeten zeggen! (dacht ik vaak achteraf)

Vroeger had ik meerder maskers op. Soms voelde ik mij een marionet in bepaalde situaties. Het masker verborg mijn angsten en gebreken. Maar dat masker zat zo vast, dat ik op een gegeven moment niets meer durfde te zeggen in groepsgesprekken. Bang voor tegenwerpingen. Bang voor conflicten. Dus zei ik maar niets. En dan dacht ik achteraf: ‘Ik had dít moeten zeggen! Ja, en zus en zo.’ Maar dat had ik dus niet gedaan. En voelde ik me nog slechter. Want dan gaf ik mezelf op m’n kop: ‘Je durft ook niks. Je had het kunnen zeggen, en nu heb je het niet gedaan. Dom kind.’ En die ‘dom kind’ gedachte begon ik op een gegeven moment te geloven, zodat ik tijdens groepsgesprekken veelal muisstil was.

Angst voor afwijzing

‘Ik ben dom, ik ben dom, ik ben dom’, dacht ik een periode. Dus deed ik een masker op. Maar achter dat masker, het masker van Stella die collega’s de hemel in prees en hard werkte om geaccepteerd te worden, zat een klein bang meisje. Een onzeker meisje dat zichzelf niet durfde te laten zien uit angst afgewezen te worden. Maar door dat masker, kreeg dat meisje niet de kans om in zichzelf te gaan geloven. Want wie was ze nou eigenlijk? Collega’s wisten het niet, maar zij zelf al helemaal niet.

Ik laat nu mijzelf zien

Op een zeker moment heb ik besloten mijn maskers te laten zakken. M’n blog is hier onderdeel van. Ik heb niets meer te verbergen. En waarom niet? Omdat ik merkte dat het verbergen van mijzelf nooit heeft gewerkt. Dus probeer ik het nu anders: Ik laat mijzelf zien. Ik ga staan voor waar ik in geloof. Want ik weet, dat wat in mijn hart is, goed is. Ook al zijn er mensen die niet in mij geloven, dan zeg ik tegen mijzelf: Die behoren niet tot mijn doelgroep! Ik omring mij met mensen die wel in mij geloven, dat wanneer ik weer even m’n zelfvertrouwen kwijt ben, ik mij kan wenden tot liefdevolle mensen die mij weer oppeppen.

Zelfvertrouwen komt als jij jezelf durft te worden

Dit gun ik jou ook zo. Dat jij jezelf gaat durven laten zien. Ook als je niet weet wie je bent. Durf jezelf te worden. Probeer stapjes te zetten. Vanuit je hart. Zonder daarbij telkens goedkeuring van anderen te vragen. Probeer het zelf, of aan de hand van een psycholoog of coach, om vertrouwen in jezelf te krijgen. Is dat eng? Ja zeker! Voelt dat fijn? In het begin meestal verre van. Je voelt je waarschijnlijk ontheemd in het begin, maar ook vrij. Je zult merken, dat wanneer jij een stapje zet, en je ziet dat het werkt, dat je daardoor bemoedigd wordt. Dat geeft vertrouwen. En dan zet je een volgende stap, en een volgende. En zo ga je op reis, met jezelf, naar een authentiekere versie van jezelf, die weet wie ze is en waar ze voor staat. En gun jezelf de tijd. Het is een reis met vallen en opstaan. Net zoals in het echte leven. Maar echt, deze ontdekkingsreis is het meer dan waard. Zet die stap, en hou vol.

Lees ook:

  • De weg naar volwassenheid

    Volwassen zijn, wat houdt dat eigenlijk in? Ik dacht vroeger dat het automatisch zou gaan, wanneer ik eenmaal twintig was. Twintig klonk oud, de kennis die bij het volwassen zijn hoorde, zou vast vanzelf komen. Ik zou snappen hoe ik…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer