Hardnekkige patronen

Je kent het vast wel, van die hardnekkige patronen die maar terug blijven komen. Die niet eerst even netjes op de deur kloppen of ze in je leven aanwezig mogen zijn, maar die gewoon het roer overnemen. Een van die patronen waar ik keer op keer keihard tegen aanloop, is dat ik dingen waar ik eigenlijk heel verdrietig, angstig of boos door ben lachend kan vertellen. Op die manier kom ik maar niet bij het gevoel, al komen de emoties achteraf alsnog als ik alleen ben. Maar in de verbinding met andere mensen lukt het me niet om ze te voelen.

Een andere variant van dit patroon bestaat uit het heel zakelijk vertellen van dingen, als een soort opsomming. Mensen die mij kennen prikken soms door dat patroon heen, maar geven aan dat het voor hen vaak ook een uitdaging is. Het is zo’n dichtgetimmerd systeem, waardoor ik prima functioneer aan de buitenkant.

Het is iets wat mij keer op keer frustreert, pijn doet en mij bevestigt in de tekorten die ik heb gehad in mijn jeugd. Een patroon dat me vroeger beschermde en mensen op afstand hield, maar in het nu ervoor zorgt dat ik vastloop. Want echt, ik wil het anders doen en mijn emotie er laten zijn in de verbinding met andere mensen, maar weet simpelweg niet hoe. Voor ik mij ervan bewust ben, doe ik het weer. Ben ik alweer in de valkuil van dit patroon gestapt.

Ik lijk prima te functioneren met dit patroon, maar het staat de verbinding met mezelf en met andere mensen in de weg. Het kwetsbare kind krijgt daardoor maar weinig ruimte, terwijl ze die ruimte nodig heeft om te kunnen helen. Het is een patroon dat soms een klein beetje doorbroken wordt in therapie als mijn individuele therapeute mij confronteert en even een stilte laat vallen. En een tijdje terug toen wij bezig waren met imaginaire exposure en rescripting. Wat soms daarbij helpt, is dat ze het benoemt door de titel van een liedje van Maan te noemen ‘Ze huilt maar ze lacht’. Mijn therapeute heeft dit patroon ook wel eens een vorm van dissociëren genoemd. Ik denk dat ze daar wel gelijk in heeft, want ik ga erdoor weg van het contact met mezelf en daardoor ook van het contact met de ander. Want hoe kan je in contact met de ander zijn als je niet meer in contact met jezelf bent?

Van de week deelde ik in mijn groepstherapie over een herinnering die getriggerd was bij mij, maar ik bracht het als een soort opsomming, heel ver van mijn gevoel af. Toen ik thuis was kwam het gevoel wat bij die herinnering hoort, de angst en het verdriet. Ik werd me even pijnlijk bewust van dit patroon en hoe ontzettend eenzaam het eigenlijk voelt en is… En hoe fijn het zou zijn als ik mijn masker en daarmee de muur tussen mij en de ander wat kan laten zakken.

Dit is dus iets waar ik de komende periode weer wat stappen in wil maken, hoe spannend en lastig ik het ook vind. Ook de kwetsbare Lotusbloempje wil ik wat meer proberen te laten zien.
Ik heb dan ook een mail gestuurd aan mijn therapeute voor mijn trauma’s en dit zal een van de punten zijn die we morgen tijdens de eerste face-to-face sessie zullen bespreken. Daarnaast denk ik erover dit te delen in de groepstherapie en om hulp te vragen hierbij. Zodat ik stapje voor stapje dat masker weer wat meer af weet te zetten en leer te zijn met mijn gevoel ook in de verbinding met andere mensen.

Een treffende tekst om deze blog mee af te sluiten is van een nummer van Marco Borsato:

Voor jou zet ik mijn masker af
En hoop dat jij dan ziet
Dat ik gewoon een joker ben
Die lacht om zijn verdriet

Voor jou zet ik mijn masker af
Ik heb geen muren meer
Omdat jij net zo kwetsbaar bent
Leg ik mijn wapens neer

Lees ook:

  • Masker

    Je past op mij, als een soort tweede huid.Je bent er altijd en camoufleert, net als een kameleon die van kleur verschiet en naar de achtergrond verdwijnt zodra er gevaar dreigt of iemand te dichtbij komt.Je bent er als ik…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer