vrouw die schrijft

Meten is weten… maar ik wil niet weten!

Ik heb er nu echt genoeg van! Lijstjes bijhouden, op vaste tijden eten, altijd hetzelfde ontbijt, vaste snacks, vaste toetjes, eetbuien, leuke dingen missen omdat ik moet sporten. Een onuitputtelijke lijst van allerlei dingen die ik van mezelf moet doen, of moet laten. En allemaal omdat ik niet dik wil zijn.

Ik ben nooit echt dik geweest. Wel zijn er tijden geweest waarin ik wat zwaarder was en me daar niet prettig bij voelde. Maar dik was ik nooit. Alle gewoonten, regels, afspraken waar ik nu mee kamp zijn erin geslopen. Om ze af te leren zal ik ze moeten gaan doorbreken, het hoofd bieden, het tegenovergestelde doen. Ik zou natuurlijk op 1 maart kunnen beginnen, want dat is een fijne datum, bovendien ook nog een zondag (maandag was nóg beter geweest) waardoor het kan voelen als een nieuwe start! Maar ik begin vandaag, en dat voelt raar! Ik ga vanmiddag naar de kapper en dat is mijn nieuwe start van een nieuwe IK. Toch weer iets nodig als startmoment.

Vandaag ben ik nog niet echt goed begonnen. Na de kleine eetbui van gisteravond, ijs met slagroom, een heleboel paaseitjes én een grote bak vla, ben ik vanmorgen weer begonnen met mijn vaste ontbijt: een kom havermoutpap met 7 blauwe bessen, een kwart grapefruit en twee bekers thee. Omdat ik vakantie heb kon ik vanmorgen naar de sportschool. Daar heb ik mijn normale cardio-sessie gedaan. Compenseren doe ik al lang niet meer omdat ik daar de energie en tijd niet voor heb. Geen krachttraining, want de armoperatie van vorige week betekent dat ik alleen benen kan doen en die doe ik morgen weer.

Straks ga ik mijn normale lunch eten en voor vanavond heb ik net een Thaise groene curry gemaakt. Deze ga ik voor de verandering eten met witte jasmijnrijst, in plaats van zilvervliesrijst. Ik ga voortaan mee-eten met mijn echtgenoot en niet meer apart rijst, pasta of wat dan ook koken. Ook ga ik weer vlees eten op de dagen dat we vlees eten, tenzij ik het vlees echt niet lekker vind. Dan mag ik een vleesvervanger of het weglaten. Het zijn de eerste kleine stapjes op een hele lange weg!

Lees ook:

  • Het is zo moeilijk om los te laten, überhaupt uzelf te zijn. Het klinkt heel gestoord, maar het is alsof ik mijn bezigheid kwijt ben. Mijn eetstoornis was mijn alles, het was mijn leven, het was mijn reden om op…

2 reacties

  1. Het is bijzonder om zo’n gedachtenproces uitgeschreven te zien staan, want dit soort gedachten neemt een groot gedeelte van mijn denken in beslag. Jouw blog helpt mij verder om dat los te laten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.