mind blue monday run

Hardlopen bij depressie: niet de oplossing, maar het helpt wel

Het is december. De maand der feestdagen en het einde van 2019. Volgend jaar word ik 30. ‘Wat leuk voor je’ of ‘gefeliciteerd,’ zul je misschien denken. Of: ‘hè nee, niet weer zo’n jonge vrouw die zich zorgen maakt over beginnende rimpels.’ Wees niet bang, de lachrimpels staan al enkele jaren in mijn gezicht gekerfd. Voor mij is 2020 niet het jaar waarin ik ga voelen hoe snel de tijd gaat. Voor mij is 2020 het jaar waarin ik mag voelen dat ik iets overwonnen heb! 

Ik dacht dat ik de 30 nooit zou halen

Wanneer ik mijn dagboeken uit de zwaarste periode in mijn leven teruglees is 30 een ijkpunt. Ik was er zeker van dat ik die leeftijd nooit zou bereiken. Het leven was te zwaar voor mij en het idee dat ik nog meer dan 10 jaar moest, was ondenkbaar. Ook enkele jaren later schreef ik vergelijkbare zinnen in mijn dagboek. In die tijd studeerde ik. Antidepressiva waren een feit. Na jarenlang verschillende therapieën gevolgd te hebben, zou er eindelijk rust moeten zijn. Relatieve rust, want studeren brengt natuurlijk ook een hoop spanning met zich mee. Maar ik mocht eindelijk gewoon zijn wie ik was en hoefde niet meer op iedere gedachte en handeling te reflecteren. In die tijd ervaarde ik wat de invloed van therapie op jonge leeftijd op een mens kan hebben. Op een meta-niveau naar mezelf kijken was een tweede natuur geworden. De rust was alsnog ver te zoeken en het leven bleef als een strijd voelen. Vooral omdat ik merkte dat mijn leeftijdsgenoten anders geprogrammeerd waren. Hoewel ik mijn depressiviteit redelijk onder controle had, voelde ik me nog steeds ‘anders’ dan anderen. Ik was me pijnlijk bewust van mijn zogeheten rugzakje.

Pas sinds een jaar of drie kan ik zeggen dat ik echt leef. Dat klinkt treurig voor een 29-jarige. Toch ervaar ik het tegenovergestelde. Eindelijk kan ik leven! In mijn optiek brengt ouder worden rust. Alhoewel ik een gevoelig mens ben en blijf, gaat relativeren mij steeds beter af. Ook voor mezelf opkomen gaat steeds natuurlijker en stiekem vind ik het nog prettig ook. Door als ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma en de Hersenstichting op een positieve manier met dat rugzakje om te gaan, verloor ik mijn schaamte en eenzaamheid.

Eindelijk word ik 30! Tijd voor een feestje

Eindelijk word ik 30! In de zomer vindt de heugelijke gebeurtenis plaats, maar ik begin al in januari met feest vieren. Op 20 januari 2020 is het Blue Monday: bestempeld als de zwartste dag van het jaar. Drie jaar geleden initieerde Stefan Wendel in samenwerking met MIND (het fonds voor psychische gezondheid) de Blue Monday Run. Op die donkere dag worden door het hele land runs georganiseerd om te laten zien dat hardlopen een positieve invloed op je mentale gezondheid kan hebben. Bovendien staat de belangrijke boodschap centraal dat je je niet hoeft te schamen voor psychische klachten! Acht jaar geleden kreeg ik van een psychiater de tip te gaan lopen. Sindsdien loop ik minimaal twee keer per week hard en merk dat dit mijn psychische gesteldheid ten goede komt. Het is niet de oplossing voor depressiviteit, maar helpt me wel om mij over het algemeen beter te voelen. Vandaar dat ik op 20 januari 2020 de Blue Monday Run in Amsterdam organiseer.

Als geen ander weet ik dat het op winterse dagen vaak lastig is om jezelf te motiveren om naar buiten te gaan. Laat staan om te gaan sporten. Door deze run te organiseren hoop ik anderen te stimuleren om toch te gaan trainen zodat ze in januari 5 kilometer kunnen hardlopen. Tijd speelt geen rol en er zijn geen winnaars. Iedere deelnemer krijgt na afloop een goodiebag met uitjes en producten die een positieve bijdrage aan je mentale gezondheid kunnen leveren. Centraal staat dat we (gezamenlijk) genieten van het lopen en natuurlijk een belangrijke boodschap overbrengen.

Blue monday

Loop jij met Annemiek mee? Meld je aan!

Kijk ook op Instagram en Facebook

Lees ook:

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je moeten schamen dat je iets…

lees meer

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.