aanraking

Haptotherapie, hechting en dissociatie

Een aantal maanden geleden ben ik begonnen met haptotherapie. Haptotherapie is een therapie die werkt met aanraking – iets waar ik enerzijds bang voor ben en anderzijds zó erg naar verlang dat het voelt alsof ik doodga als ik niet affectief word aangeraakt. Met veel mazzel heb ik een haptotherapeut gevonden die ook nog eens ervaring heeft in het werken met dissociatie(ve stoornissen), maar wat doe ik dan precies in haptotherapie?

Ik wilde haptotherapie doen in de hoop dat dit mij kan helpen om wat meer ‘in mijn lijf’ te komen. Over het algemeen ervaar ik mijn lichaam als een soort zak aardappelen die ik mee moet zeulen; ik leef alleen maar in mijn hoofd. In mijn lijf zitten allerlei emoties opgeslagen. Van vroeger, van de andere delen, emoties waar ik geen herinneringen bij heb.

De eerste afspraak hebben we heldere afspraken gemaakt: ze raakt me alleen aan als wij (alle delen/alters) daar allemaal mee akkoord gaan en alleen op plekken waar ik dat wil. De verwachting was dat het wel eens best lang kon duren voordat we überhaupt richting aanraking zouden gaan. Tot mijn grote verrassing, ging het ineens heel snel. Ze voelde veilig. Pip vond haar leuk en wilde met haar praten en zelfs Britney accepteerde dat we het maar een kans moesten geven. Zo zijn we begonnen.

Wat doe ik in haptotherapie?

Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken en heb geen idee of wat ik doe typerend is voor haptotherapie, maar wil er toch een blog over schrijven. Meestal stelt de therapeut al vrij snel voor om naar de behandeltafel te verplaatsen – dat is een soort kruising tussen een massagetafel en een fysiotherapietafel. Ik vraag altijd of ze het hoofdeinde overeind wil zetten; ik vind het (nog) te eng om te gaan liggen, dus ik zit liever. Meestal komt de therapeut aan het voeteneind zitten en beginnen we voorzichtig: ze vraagt of ze mijn voeten vast mag pakken om te voelen in hoeverre ik ‘in mijn lijf’ ben. Het valt me keer op keer op hoe warm haar handen zijn, hoe ik het liefst ín haar aanraking zou willen kruipen.

Alles in mijn lijf schreeuwt van de hechtingsproblematiek: ik vind haar eng, wil haar dichterbij, wil voor altijd vastgehouden worden, ik wil dat ze weggaat, alles is moeilijk. Maar bij haar mag het. Bij haar mag het er niet alleen zijn met woorden, maar ook met aanraking – en juist dát is waar ik fysiek zo ontzettend naar verlang. Waar de kleintjes (Pip, kleine sae, …) zo gigantisch behoefte aan hebben.

Er staan knuffels in de behandelruimte. De bruine aap is de lievelings van Pip en de therapeut heeft ‘m vaak al klaar zitten als ik binnenkom. Pip mag met haar kletsen, vertellen over háár leventje, iets wat ze zo ontzettend graag wil. Gewoon, de kleine dingen. De dingen die niet belangrijk genoeg zijn om in de ‘normale’ therapie te bespreken, maar die voor een meisje van vier heel belangrijk zijn. Ook kleine sae mag met haar praten; over alle angsten en verdrietjes. Of ze ons niet vies vindt, of dik, of walgelijk, of vervelend, of stom, of, of, of…

Combinatie met praattherapie

De haptotherapeut geeft ons bevestiging zoals een praattherapeut dat (in mijn ervaring) niet kan. Met een aai over mijn rug, een warme hand om de mijne, een opmerking over de spanning die ze in mijn schouder voelt. Het verdriet van vroeger en al het missen, kan eindelijk een beetje helen. In die uurtjes haptotherapie, kan ik me even laten gaan. Ik hoef mezelf voor héél even niet vast te houden, want de haptotherapeut kan het eventjes overnemen.

Ik heb nog een lange weg te gaan en ik denk en hoop dat haptotherapie me daarin zal kunnen ondersteunen. Sinds ik ben begonnen met haptotherapie, is de strijd om afstand en nabijheid met mijn reguliere therapeut een stuk minder: een deel van wat ik zo nodig heb, krijg ik nu in haptotherapie. Daardoor kan ik in mijn reguliere therapie ook beter aan de slag met wat er speelt. Na een paar keer haptotherapie schreef ik onderstaand gedicht en dat wil ik ook graag met jullie delen.

haptotherapie

Lees ook:

  • te groot lichaam meisje kijkt naar vrouw

    Ik ben zesentwintig - of nou ja, mijn lichaam is zesentwintig. Ik voel me op z'n hoogst 23. Pip is vier, kleine sae is zes, Britney is een jaar of 17 en de baby... dat…

  • Dissociatie: een nieuwe diagnose

    Een paar jaar geleden besloot ik tóch maar weer in therapie te gaan, maar ik wist het heel zeker: dit zou echt de laatste keer zijn. Het was immers alleen nog maar een kwestie van…

  • Duizend stukjes

    Ik ben bang. Bang voor iedereen, bang voor alles. Ik zet een masker op als ik mijn deur uitstap. Niemand ziet mijn tranen, niemand voelt mijn pijn. Ik lach, en ik doe alsof. Ik voel…

4 reacties

  1. Mooie blog en heel mooi gedicht! Ik kan me heel goed voorstellen dat hapto goed werkt. En dit vind ik heel herkenbaar, treffend en doet pijn: ‘de strijd om afstand en nabijheid’. Bedankt voor je blog 🙂

  2. Hele mooie blog Sae! Dapper hoe je dit aangaat en mooi hoeveel het je brengt. Een beetje confronterend ook wel… Als ik naast die afstand de nabijheid toch eens zou durven toelaten. Ooit. Al is het maar even. Jullie bewijzen dat het kan. En mag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.