Hallo papa

Jou schrijven. Lastiger dan ik dacht. Zeker omdat ik geen antwoord ga krijgen. Zeker weet dat ik geen antwoord ga krijgen. Vandaag is het vaderdag, de 25ste vaderdag zonder papa. Want jij bent vandaag precies 25 jaar dood.

Even een korte update: je bent nog steeds geen opa. Sorry. Ik weet het, ik ben 33, maar ik denk niet dat ik je nog opa ga maken. Zusje vindt zichzelf nog te jong voor kinderen. Mo en Il? Tsja, lang verhaal, maar ook daar geen kinderen. Ik heb gestudeerd, zuslief ook, hebben allebei een eigen huisje en twee katten. Amsterdam is nooit gekomen, maar Utrecht is een heel fijn thuis.

Al vijfentwintig jaar lang denk ik bijna iedere dag aan je. Kleine momenten. Eventjes. Ik zie je foto op de muur, je flitst voorbij als Lluis Llach voorbij komt op mijn random playlist. Niet droevig, verdrietig of met weemoed, maar gewoon eventjes, zonder oordeel. Oh ja, papa vond dit mooi. Of als ik mijn wallen onder de spiegel zie: oh ja, ik lijk echt op je. Minus de snor dan. En de kaalheid. En het grijze haar. Oh ja, en de dikke buik, hoewel ik ergens nog steeds vind dat mijn buik dik is.

Ik kan niet meer om je huilen.

Hoe graag ik het ook wil. Ik heb überhaupt maar heel weinig om je gehuild. Het zit vast, jij zit vast in mij. Als puber een paar keer omdat ik woest was op de hele wereld. Maar was dat om jou? Omdat je er niet meer bent? Of om mijn eigen frustratie omdat ik het leven niet meer snapte. Ik weet het niet zo goed.

Emoties zijn hoe dan ook lastig. Had jij geloof ik ook moeite mee. Ik vermijd het zo veel mogelijk, gewoon niet aan denken, wegstoppen. En als dat niet lukt, is er altijd eten of een drankje. De roes van alcohol verdooft dan even heerlijk. Net als bij jou, volgens mij. Eventjes. Maar de pijn diep van binnen blijft dan wel. Ik weet dat, jij wist dat volgens mij ook.

Ja, ik lijk echt op je.

Je meeslependheid, je vol passie in van alles storten. Je liefde voor het leven, maar tegelijk dat leven ook vervloeken omdat het maar niet brengt wat je wilt. Of misschien beter: niet brengt wat je verwacht. Ik wil ook dat gelukkige gezinsleven, net als jij. Jij hebt het twee keer geprobeerd: eerste keer mislukte het, tweede keer ging je dood. Het is oneerlijk.

Ik ben er nog niet eens aan begonnen. Geen grote liefde, geen relatie en kinderen al helemaal niet. Ik ben als de dood dat iemand me pijn doet en me zal verlaten. Of nog erger: heb ik iemand gevonden, wordt die ziek en gaat die dood. Of ik ga dood. Zolang ik alleen ben, heb ik daar in ieder geval controle over.

Jou valt niets te verwijten. Helemaal niets.

Jij kon er niets aan doen dat je dood ging of dat daarvoor het leven liep zoals het is gelopen. Ik moet nu wel met die pijn leven, die nog steeds diep van binnen zit en – als ik heel eerlijk ben – nog steeds voelbaar is. Bijna iedere dag. Het gemis van een papa. Iemand die me de wereld liet zien door jouw speciale blik, wat je eigenlijk toen al deed.

Eigenlijk mag ik niet klagen: ik heb ruim acht jaar lang een fijne papa gehad. Iemand waar ik op kon klimmen, samen mee naar Alfred Jodocus Kwak kon luisteren of Peter en de Wolf. Me aan vast kon houden achterop de fiets. Waar ik tegenop kon kijken. Maar ook ruzie maken, want ik maakte er geloof ik wel een zooitje van.

Ik vind het jammer dat ik je niet als volwassene ken, jij mij niet als volwassene kent. Ergens vrees ik dat we elkaar de afgrond in zouden kunnen slepen, maar dan doen we het in ieder geval samen. En ik weet ook dat dat wel weer mee zou vallen, omdat we elkaar dan overeind zouden houden.

Ik mis je. Ik hou van je.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.