Grote emoties, grote lessen

Twee weken geleden heb ik bevestigd gekregen wat ik eigenlijk al heel lang weet: mijn emoties zijn te groot en te snel. Borderline persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. O, en ik probeer ze iets te hard uit de weg te gaan. Vermijdende persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. En nu? Ik wou het weten, ik vecht er al zo lang tegen. De diagnose verandert daar niks aan. Waarom wou ik het dan zo graag weten? Bevestiging. Misschien had ik gehoopt dat het hetzelfde voor me deed als de AD(H)D-diagnose destijds. Dat ik het een plekje zou kunnen geven, begrijpen hoe ik anders ben dan gemiddeld. Maar deze keer werkt het niet zo.

Deze bevestiging maakt me bang. Bang voor veroordeling. Bang dat onze kids er nog meer onder lijden, nu van buitenaf. Dat kinderen niet meer bij ze mogen spelen. Dat ouders bang zijn dat er ‘geflipt’ wordt in ons huis. En dat is juist waar ik zo hard voor werk om te voorkomen. Waarom ik de zoveelste therapie volg. Therapieën die me samen met de medicatie beetje bij beetje stabiel hebben gekregen.

Vanaf dat onze zoon in mijn buik groeide wist ik: zo kan het niet meer. Het emotie-beest moest getemd. En het is ook getemd, grotendeels. De hekken zijn sterk, hij komt er niet meer uit in de vorm van drift- en huilbuien. Alleen van binnen, van binnen vreet hij mij op. Ik word leger. Ik weet soms niet meer hoe ik genoeg van mezelf kan laten groeien om het beest stil te krijgen. Om te voorkomen dat het aan de hekken begint te rammelen. Creativiteit voedt mijn ziel, maar de voedselbank onze magen. En dat zou ik heel graag anders zien.

We hebben in ons huwelijk veel geleerd. Mijn man kan me helpen. “Ga maar wandelen”, als ik de onrust voel rammelen. Ik weet dat hij ook keihard werkt, zijn stinkende best doet. Dus ga ik, vertrouwende op zijn papa-instinct. Dat hij me laat gaan, omdat hij weet dat hij het redt thuis. En dan, dan sta ik op een bruggetje van me af te schrijven, nadat ik eerst de onrust uit mijn lijf heb gelopen. Bedenkende hoe ik in vredesnaam mijn bak ellende aan de wereld kan laten zien, zonder al te veel consequenties. Hoe ik uitleg dat ik hoogfunctionerend borderliner ben, gelukkig zonder heftige verslavingen en automutileren. Zonder dat mensen mij en mijn gezin gaan vermijden.

Want borderline, dat heeft nogal een naam… En in een aantal gevallen is dat meer dan terecht. Maar er is ook nog een deel borderliners dat keihard werkt om niemand tot last te zijn. Alsof die uitleg verschil maakt, denk ik dan. Dat ik een mafkees ben weten de meesten al wel, en ook dat ons leven er momenteel niet uitziet als gemiddeld. Dus misschien is het alleen maar goed om mijn verhaal openbaar te maken. Transparant te zijn. De mensen die het op kunnen brengen zullen hopelijk eerder begrip meebrengen dan oordeel. En de rest… tja. Iedereen in zijn waarde laten.

Ik heb eens even globaal op een rijtje gezet wat ik allemaal getemd heb de afgelopen jaren:

-Heftige stemmingswisselingen gestabiliseerd met anticonceptie. Na een flinke zoektocht doen de hormoonspiraal en de Evra pleister dat voor mij.
-Bij een reïntegratieburo met MBT geleerd anders naar mezelf en anderen te kijken, geleerd te zeggen hoe het voor me is, ipv dubbelzinnige opmerkingen te gebruiken en mijn kwetsbare kant leren laten zien.
-Door verschillende factoren de waarde van structuur geleerd.
-Door mijn kinderen geleerd op te komen voor mijn intuïtie.
-Door mijn man geleerd dat er niet altijd (vaak niet zelfs) een dubbele boodschap zit achter andermans communicatie.
-Met medicatie geleerd impulsen te controleren.
-Met medicatie geleerd dat ik me niet aanstel.
-Bij deeltijdtherapie geleerd mijn geschiedenis te erkennen en de impact die het heeft gehad.
-Van het leven geleerd niet te oordelen.
-En nu leer ik bij schematherapie o.a. structureel goed voor mezelf te zorgen.

Uiteraard ben ik nog lang niet uitgeleerd, maar ik denk dat niemand dat is. Ik verlang vaak naar een opleiding die bij mijn intelligentie past, maar als ik bovenstaand lijstje zo zie, mag ik best trots zijn op mijn doorgelopen lespakket. Makkelijk is het zeker niet geweest en dat zal het ook nooit worden. Hoeveel ervaring ik ook opdoe.

Voor alle mede grote/snelle emotieflippers, de moraal bij dit verhaal: zoek hulp! Geef je ellende niet door aan de volgende generatie, ze hebben het al moeilijk genoeg op deze wereld, met alleen hun eigen emoties om mee te dealen. Gelukkig leven we in een land en een tijd waar de ruimte bestaat ermee aan de slag te gaan. Die kans kan ook zo weer verkeken zijn.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.