Groei

“Ik heb soms het gevoel dat ik een geboortekaartje moet versturen om mijn nieuwe ik aan te kondigen” zeg ik tegen de therapeut. “Doe maar niet” zegt hij. “Voor je het weet is die ‘ik’ op dat kaartje ook al weer verouderd.”

En zo is het. Ik verander continu, ook al heb ik soms het idee dat ik stilsta.
Men zegt dat je moet accepteren dat er iets ‘mis’ met je is, dat je ‘anders’ bent of zelfs dat er iets ‘stuk’ is in je hoofd.
Deels doe ik dat ook. Maar ik geloof ook dat ik dingen helen kan. Foute patronen in mijn hoofd langzaam kan bijslijpen, tot ze niet meer zo scherp zijn.
Dat vereist heldenmoed en een bijna continue innerlijke dialoog. Bewustzijn van de primaire reacties die ik heb op alledaagse dingen.
Er zijn zoveel situaties waarin mijn primaire reactie een gevolg is van een verkeerde interpretatie van het brein. Zo ervaar ik regelmatig diepe angst, woede of onzekerheid, terwijl dat onterecht is.
Het is dan een kwestie van ontleden. Waar leerde ik dat deze reactie nodig is? Wat gebeurt op dit moment nou feitelijk? Is het daadwerkelijk reden voor een alerte reactie?
Er komt vervolgens een moment dat ik deze puzzel heb opgelost. Mijn ratio snapt dan dat het, bijna altijd, niet gevaarlijk is. Mijn lichaam en mijn reflexen snappen het nog niet. En die moet ik dan gaan sussen. ‘Het is veilig’, vertel ik mezelf dan. Of ik leg mezelf uit wat er daadwerkelijk aan de hand is.
Duizend keer opnieuw. Zo probeer ik mijzelf te leren wat een passendere reactie is.

Ik accepteer dus dat er een niet kloppende reactie is en een kwetsbaarheid die ik met me meedraag. Maar ik accepteer niet dat dit is wat het is, dat het nooit anders zal worden. Ik heb geleerd stippen op de horizon te zetten om naartoe te werken.

Eerst maakte ik die stippen te groots en keek ik, al worstelend naar het eindpunt, nooit naar wat ik daadwerkelijk nodig had.
Ik stopte al mijn kwetsbaarheid en pijn in een grote zak op mijn rug en ging er, gebukt door de zwaarte, mee rennen. Ik viel natuurlijk continu, raakte diep gefrustreerd en dacht soms ‘dit gaat nooit meer voorbij’.

Nu pak ik het anders aan. Doe ik die zak open en kijk voor het eerst naar wat er in zit en hoe het überhaupt in die zak terecht is gekomen. Ik wil kennen wat ik met mij meedraag en kijken of ik het wellicht kan verlichten.

Vandaag had ik weer een moment van verdriet en frustratie. Dan wil ik iets heel graag, maar voel ik dat het niet kan. Iets in me is dan bang dat ik het nooit zal kunnen. Maar ik probeer mezelf dan te vertellen dat ik het gewoon nu nog niet kan en dat dat niet erg is. En dat het niet betekent dat ik nooit een manier zal vinden om het wel te kunnen, hoe onconventioneel deze wijze ook zal zijn.
Ik leg me er dus niet bij neer. Maar ik ga ook niet langer tegen mezelf schreeuwen dat het erg is dat ik het nu niet kan. Ik ga gewoon stug door met het helen van mezelf.

“Misschien moet je je er bij neerleggen dat het altijd zo zal blijven” sprak een therapeut ooit tegen mij. Deze uitspraak staat in mijn geheugen gegrift, omdat hij me woedend maakte. Ze ontnam me op dat moment mijn horizon, mijn perspectief. Dat is een van de kwalijkste dingen die je kunt doen.
Naast haar was er ook die andere therapeut die me altijd hoop gaf.
Hij heeft nooit gezegd dat het niet zwaar zou worden. Dat het niet lang zou duren. Maar hij heeft altijd gezegd dat het veranderen zou, dat ik leren zou, dat ik groeien zou. Op een manier die ik misschien niet altijd zou verwachten, maar die wel de mijne zou zijn.

En dat is zo. Ik groei. Ik verander constant. En altijd anders dan ik verwacht.
Soms spring ik alsnog uit mijn vel van woede, verdriet en angst.
Maar bovenal is er die dialoog, met die persoon in mij die me altijd uit het slop trekt, die simpelweg geen genoegen neemt met minder.
Ik voel me namelijk ten diepste verantwoordelijk voor mijzelf en mijn eigen groei.
Zeg me dat ik woeker, dat mijn blaadjes kwetsbaar zijn, dat mijn takken snel breken, dat er rot zit in mijn wortels. Maar zeg me nooit dat ik niet groeien kan. Of hoe ik groeien moet. Ik wil daar vrij in zijn. Los van ongeschreven regels en verwachtingen.

Er komt dus geen geboortekaartje met een omschrijving van mij. Die omschrijving bestaat namelijk niet. En misschien is dat wel het mooiste wat ik kan zijn: niet in woorden te vatten.

2 Comments

  1. Wat mooi geschreven!

    En wat fijn dat je nu een therapeut hebt die wel verandering en groei ziet. Wat erg dat iemand ooit heeft gedacht dat je dat niet zou kunnen. Ik ken je niet, maar als ik je stukjes lees, is dat het laatste wat ik voel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.