Klok

Grenzen stellen

My life is going on, dit nummer draaide ik vlak nadat ik mijn diagnose kreeg. Was het maar zo simpel, je leven oppakken en doorgaan. Te vaak heb ik dit moeten doen. Ik vergelijk het een beetje met bergbeklimmen. Vol goede moed begin je aan je tocht, eenmaal onderweg lijkt de weg naar boven steeds langer in plaats van korter. Het pad naar boven bestaat uit kleine hobbels, zoals in mijn geval concentratieproblemen, stemmingswisselingen, angst, pijn, vermoeidheid en stress. Eenmaal boven aan gekomen lijkt het alsof je het goed voor elkaar hebt, je hebt je doel bereikt. Helaas is het gevoel van euforie maar van korte duur. Eenmaal op je weg naar beneden zie je de volgende berg weer opdoemen.

Ik merk aan mijzelf dat het steeds meer moeite kost om door te gaan. Ik voel mij letterlijk uitgeput. Het kost mij moeite om naast mijzelf overeind proberen te houden en ook nog een sociaal leven te leiden, voor zover dat natuurlijk mogelijk is in deze tijd. Ik probeer vaak to-dolijstjes te maken wat ik in ieder geval gedaan wil hebben op een dag. Helaas draait dit vaak uit op een teleurstelling, omdat ik meer op mijn lijstje heb staan dan ik kan. Iedere morgen moet ik bedenken wat ik wel en niet kan doen om volledige instorting te voorkomen. The point of no return, zoals mijn psycholoog het zou omschrijven.

Ik moet proberen te voorkomen dat ik dat punt bereik, stoppen voor het zover is. Mijn aandacht proberen te verdelen in max 20 minuten. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Want leg maar eens aan iemand uit waarom je je aandacht er maar 20 minuten bij mag hebben. Om dan vervolgens een kwartier rust te hebben, het liefst zo min mogelijk prikkels binnen te krijgen in die 15 minuten. En om dan na de pauze weer 20 minuten wat te doen, enzovoort.

Ik merk dat er soms best nog wel een taboe heerst op het hebben van psychische klachten. Ergens wil ik het wel bespreken maar al snel kom ik tot de conclusie dat er over schrijven voor mij makkelijker gaat. Mijn ervaring is dat er vaak onbegrip ontstaat of dat er gedacht wordt dat het tussen je oren zit. Hoe vervelend ook, ik heb inmiddels geleerd dat hulp zoeken wanneer je het zelf niet kunt helemaal niet erg is. Verder leer ik mijzelf ook steeds een stukje beter kennen. Er komt steeds meer inzicht over wat voor mij wel of niet werkt. Ondanks alles probeer ik iedere dag positief te blijven. Daarnaast denk ik graag aan fijne momenten. Hoe pijnlijk dit anderzijds soms ook weer kan zijn. Er zijn zeker dagen waarop ik het liefst de hele dag in bed zou willen liggen. Maar inmiddels weet ik ook dat ik mij daar echt mentaal niet beter door ga voelen.

Ik houd mij onder andere staande door ontspanningsoefeningen en door steeds meer te accepteren dat slechte dagen ook oké zijn om te hebben. Daarnaast heb ik geleerd dat een stapje terug nemen op zijn tijd echt niet erg is. En dat ik die tijd nodig heb om even bij te tanken.