Goed genoeg zijn

Het is een tijdje geleden dat ik heb geschreven. Ik zit nu in de trein onderweg naar huis en zie dan al die nieuwe blogs op de site van dsmmeisjes. Blogs waarin ik zoveel herken, die me motiveren om zelf weer te schrijven. En ik kan het niet laten, maar ik voel zelfs een stuk jaloezie. Er zitten goede blogs tussen, goede schrijvers… Maar ik wil nu eenmaal de beste zijn.

Ondanks dat ik de laatste tijd enorm ben gegroeid, blijf ik tegen dit patroon aanlopen. In een kamer vol met andere vrouwen wil ik de mooiste zijn, in een klas vol met leerlingen wil ik de slimste zijn en in een groep vol met socializers wil ik de leukste zijn. En weet je wat? Het maakt me moe. Waarom is gewoon “zijn” niet genoeg? Waar heb ik geleerd dat perfect zijn de oplossing is?

Maak ik een fout, dan vertel ik mezelf dat ik maar harder mijn best moet doen. Durf ik het gesprek niet met iemand aan te gaan vanwege de sociale angst, dan moet ik me maar niet zo vreemd gedragen. Heb ik zo snel geen antwoord op de vraag, dan moet ik maar sneller nadenken. Ik roep dat ik zo bang ben voor de afwijzing van anderen, maar ben ik niet gewoon heel bang voor die van mezelf?

Soms lijkt het alsof ik niet kan ademen, ik moet er bovenuit springen om goed genoeg te zijn. Ik moet het gevoel hebben speciaal te zijn om een beetje oké te zijn met mezelf. Ik MOET presteren. Al die regeltjes in mijn hoofd geven me migraine. En aan het einde van de dag lukt het me nooit om er voldoening uit te halen. Elke keer dat ik namelijk probeer ergens bovenuit te stijgen en mijn nek daarbij nog net niet breek, zeg ik indirect tegen mezelf “Ik ben niet goed genoeg”.

Grappig hoe dat werkt. Hetgeen waarvan ik juist denk dat het me eigenwaarde brengt, brokkelt het in tegenstelling af. En dit is het probleem in mijn leven. Dat noemen ze contraproductief. Ik denk dat een man me gelukkig gaat maken, terwijl het enige geluk ikzelf ben. Ik denk dat controle hebben me goed gaat doen, terwijl het me juist stress geeft. Ik denk dat de top bereiken mijn problemen op gaat lossen, terwijl het me juist meer problemen oplevert.

Wat ik heb geleerd, een hele krachtige tool, zijn tegengestelde acties. Al die kleine hulpmiddelen maken mijn leven vandaag de dag zoveel draaglijker. De dingen die ik denk kloppen namelijk voor 99% niet, het is gewoon wat ik heb geleerd. De blauwdruk, de programmering van mijn jeugd. Dus wanneer ik links wil gaan, waarom ga ik dan niet een keertje rechts? Mijn eigen manier heeft me niet ver gebracht, mijn manier is gebaseerd op “hoe kunnen we Alice vandaag weer pijn doen?” Ik handel vanuit de verkeerde overtuigingen en verwacht een positief resultaat. Ik ben erachter gekomen dat dingen anders doen dan ik altijd heb gedaan helpt.

Dus wat ik ga ik doen? Uren achter mijn laptop zitten bikkelen om het “perfecte” verhaal te schrijven in de hoop de allerbeste te zijn en er een wedstrijdje van maken dat ik niet ga winnen? Of ga ik schrijven over wat er in me omgaat, mijn waarheid met jullie delen in de wetenschap dat dat goed genoeg is?

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!