Goed genoeg bevonden

Goed genoeg bevonden

Ik heb mezelf altijd anders gewild. Liever, grappiger, behulpzamer, empathischer, slimmer. Minder aanwezig, minder druk, minder veel pratend. Ik dacht dat ik fundamentele eigenschappen ontbeerde, dat ik hard zou moeten werken om mezelf te kneden en te vormen, tot ik eindelijk iemand zou zijn om van te houden.

Ik probeerde stukjes van mezelf af te halen, of elders juist aan te vullen, maar schoot telkens weer terug naar het origineel. Dat ík dat was en dat dat oké was, kwam niet in me op. Ik haatte mezelf erom. Weer teveel gepraat, weer de verkeerde dingen gedaan of gezegd, weer tekortgeschoten.

Ik gaf niet op en uiteindelijk had ik mijzelf beperkt tot een minimum. Ik was een kameleon; u vroeg, ik gedroeg me zoals ik dacht dat u me wenste. Maar geen enkele vorm van sociaal contact gaf mij de voldoening die ik zocht. Hoezeer ik ook mijn best deed om aimabel te zijn, ik voelde me maar zelden geliefd. Tot in in elkaar klapte en zelfs het laatste beetje mij dat er nog restte, in rook vervloog. Ik was verworden tot Niets en Niemand en bekeek de wereld vanachter een glazen wand. Alles ging aan me voorbij, deelnemen kon ik niet meer. Het leven ging verder en ik bleef achter.

In de jaren erna hervond ik alles wat mij ooit definieerde, maar liet dat vervolgens ook weer los. Ik was nu niet langer Niemand, maar voelde me als een leeg vel papier. Ik wilde eindelijk uit gaan vinden wie ik nou was, zonder na te denken over wat ik dacht volgens de wereld moeten zijn. De leegte van mijn leven liet me rouwen om wat was, maar ik zag ook hoe er langzaam weer tekenen van leven verschenen. De lijnen van een persoonlijkheid, de krabbels van een karakter. Voor het eerst zag ik Mij en hoe ik, langzaam, opnieuw verscheen.

Die persoon bleek complex, emotioneel, creatief, lief, verlegen, woest, intens, spontaan, slim. Alles waarvan ik dacht het niet te kunnen of te mogen zijn. Maar ze is er, en dit keer écht. Want ik probeer haar niet langer te verstoppen, te verminderen of te doen verdwijnen. Ik probeer ruimte voor haar te scheppen, waarin ze kan gedijen. Ik probeer omstandigheden te creëren, waarin zij kan zegevieren. Omdat niets me meer pijn heeft gedaan dan niet echt bestaan.

Sinds ik besloot om opnieuw te kijken wie ik ben, heeft mijn leven een vlucht genomen. Ik heb meer gekregen dan in al die jaren waarin ik zó mijn best deed om dat perfecte wezen te zijn. Toen ik niet langer mijn best deed om mezelf te veranderen, voelde ik me voor het eerst echt geliefd. Kwamen er mensen in mijn leven die me vulden met sloten energie en geluk. En voelde ik me eindelijk goed genoeg bevonden. Door de wereld, maar vooral door mezelf.

Lees ook:

  • a photo by valentina locatelli. unsplash.comphotosp8bsrm8kbm0

    Ik voel me al heel lang onveilig in mijn eigen huis. Het lukt me maar niet om te ontspannen en ik blijf continu alert.Thuis is een plek waar ik niet graag ben en waar ik…

  • Je kan het niet. groetjes, depressie

    Ik haat mijn hoofd. Mijn hoofd, wat altijd maar denkt en altijd maar zeurt. Het lijkt wel alsof het nooit eens over iets nuttigs nadenkt. Het houdt me tegen in alles wat ik eigenlijk wil…

  • pexels photo 132752

    ‘Weet je wat jouw doel zou moeten zijn? Dat je eens stopt met een puinhoop van je leven te maken’. Bam, die was raak. De rest van het gesprek heb ik mezelf afgezonderd en niemand…

2 reacties

  1. Wauw…. wat een mooi proces beschrijf je… eerst willen zijn wat de wereld wil, dan uiteindelijk worden wie je zelf wilt zijn, wie je zelf bent. En daar dan nog blij mee zijn ook!
    Heel mooi geschreven..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.