Gevolgen van pesten

In mijn vorige blog schreef ik dat ik tijdens mijn middelbare schooltijd ben gepest om mijn geaardheid. Mede daardoor raakte ik later in een depressie. Beide (het pesten en de depressie) hebben hun sporen achtergelaten in hoe ik ben en in het leven sta.

De depressie heeft me een realistischere kijk op het leven gegeven waardoor ik beter om kan gaan met de mindere kant van het leven en negatieve gebeurtenissen. Ondanks dat mijn depressie een hele donkere periode was in mijn leven, ik hoop ook dat ik nooit meer in zo’n donker zwart gat terecht kom, heeft het mij ook veel wijsheid gebracht.

Het pesten daarentegen heeft diepere sporen achtergelaten. Doordat ik meteen een opmerking zoals ‘Vieze pot!’ naar mijn hoofd geslingerd kreeg als ik een meisje/vrouw ook maar met 1 vinger aanraakte, heb ik tot op de dag van vandaag moeite met sociaal contact met vrouwen. Met name heterovrouwen, omdat ik bang ben dat ze misschien wel gaan denken dat ik hen leuk vind.

Ik durf je niet aan te raken, al is het maar een schouderklopje of een klein tikje op de schouder. Ik zal je niet te lang aankijken en oogcontact vermijden. Als je mij aanraakt, door bijvoorbeeld een arm om mij heen te slaan, dan is de kans groot dat ik ineen duik of verstijfd raak. Alleen als ik me echt vertrouwd bij je voel (of alcohol op heb), zal ik losser zijn en kan ik zelfs een knuffel aan. Maar zelfs een knuffel van mijn beste vriendin vond ik tot voor kort lastig. Terwijl ik knuffelen eigenlijk heel erg fijn vind.

Het maakt mij af en toe boos, omdat ik een verkeerd beeld afgeef bij mensen; ik ben moeilijk te peilen en kom afstandelijk en ongeïnteresseerd over. Terwijl als je mij echt zou kennen, je weet dat ik juist een heel open persoon ben. Soms lijk ik misschien een beetje contactgestoord en sociaal onhandig, maar als jij mij de ruimte geeft zal ik beetje bij beetje steeds meer van mijzelf laten zien.

De gevolgen van pesten kunnen groot zijn en mensen kunnen er levenslang last van ondervinden. Het is niet dat ik mezelf zielig vind, maar ik wilde wel mijn stem laten horen, mensen bewust maken wat de impact van pesten kan zijn. Sinds vorig jaar maart ben ik dan ook voorlichtingen gaan geven bij het COC over LHBTI+. Niet alleen vind ik het belangrijk om voorlichting te geven over dit onderwerp, wat helaas nog steeds nodig is, maar mijn eigen verhaal staat hierin centraal. Zo hoop ik dat ik met mijn negatieve ervaring kan voorkomen dat ditzelfde bij een ander gebeurt. Al is het er maar één.

9 Comments

  1. Toen ik uit de kast kwam, was ik ook heel erg bang dat vriendinnen mij nooit meer zouden willen aanraken. Ik merk inderdaad ook dat ik daarin terughoudend ben naar heterovrouwen…
    Maar het is niets vergeleken bij de angst die jij ervaart. Ik vind het echt rot om te lezen dat dit heeft kunnen gebeuren, nota bene op dezelfde school als waar ik op zat!
    Super goed dat je nu het voorlichtingswerk doet, hopelijk voorkomt dat situaties waar jij je in hebt bevonden.
    Mooie blog! Liefs.

    1. Dankje Rivka!
      Het blijft raar dat ik na al die jaren er nog steeds last van heb, hoe erg ik me er ook bewust van ben, het blijft helaas..
      Met hele kleine stapjes gaat het beter, maar ik denk dat het er op 1 of andere manier in blijft zitten..

      Gelukkig haal ik veel voldoening uit het geven van voorlichtingen. Het is heel dankbaar werk 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.