Gevolgd door lichtflitsen

Als een klein meisje lig ik in bed. Trillend en huilend. Tranen blijven maar stromen uit mijn ogen, maar er is niemand die het ziet. Lichtflitsen schieten voorbij. Flashbacks en herbelevingen komen en gaan. Er is niemand die zegt: hoor je mij? Niemand die even een schouder heeft, zegt dat het goed komt, of gewoon even niks zegt. 

Die mensen zijn er wel. Ze zijn er om op te steunen. Iemand waar je even op kan leunen, die geen oordeel heeft en alleen naar je luistert, of iemand die niks zegt en er alleen is. Dat zou al goed zijn. Het is fijn, maar lost niets op. Tenminste, niet vanzelf. Je bent het dan wel even kwijt. Later als ik er op terugkijk heb ik spijt. Spijt dat ik niet eerder ben gegaan en heb verteld wat iedereen met me heeft gedaan.

Laatjes die open gaan, gevoelens die naar buiten komen, gevoelens die ik nog nooit hebt gevoelt zonder er bij stil te staan. Gevoel na gevoel komt voorbij. Er zit iets in mij dat vraagt: Zal ik ooit vrij zijn? Zal er een moment komen waarop ik kan vertrouwen op mijn gevoel? Dat ik weet wat mijn gevoel nou bedoelt? Dat mijn ziel gezuiverd is, met liefde, rust en misschien nog steeds wat verdriet?

Dat verdriet zal niet overgaan, een deel van mij zal dat moeten blijven doorstaan. Misschien lukt het om het in een laatje te stoppen en het niet meer op te kroppen, maar op een plek leggen waar ik er nog bij kan, zodat ik kan zien waar ik het heb neergelegd. Het kan zien zonder er overstuur van te raken, maar er wat van kan maken.

Ik heb vijf keer EMDR gehad. Nu pas begin ik het te voelen. Het is beter dat ik wat voel, maar het doet ook zoveel pijn. Alles moet eruit en dat is soms echt niet fijn. Ik weet dat ik mijn pijn blijf houden en niet meer op mezelf kan bouwen als ik doorga met het wegstoppen en het opkroppen. Dus ik geef niet op, hoeveel energie het mij ook kost. Ik wil niet opgeven en dat ga ik ook niet doen, want ik ben een klein deel van deze wereld. Net zoals jij. 

Lees ook:

  • Zelfliefde

    Ik schrijf over het leven en om te overleven. Eén van mijn dierbaarste uitvluchten. Als mijn hoofd te vol zit en ik niet meer praten kan, dan lukt schrijven soms wel. Ik schrijf al zolang ik me herinneren kan. Maar…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer