meisje met haar voor gezicht

Gevolgd door lichtflitsen

Als een klein meisje lig ik in bed. Trillend en huilend. Tranen blijven maar stromen uit mijn ogen, maar er is niemand die het ziet. Lichtflitsen schieten voorbij. Flashbacks en herbelevingen komen en gaan. Er is niemand die zegt: hoor je mij? Niemand die even een schouder heeft, zegt dat het goed komt, of gewoon even niks zegt. 

Die mensen zijn er wel. Ze zijn er om op te steunen. Iemand waar je even op kan leunen, die geen oordeel heeft en alleen naar je luistert, of iemand die niks zegt en er alleen is. Dat zou al goed zijn. Het is fijn, maar lost niets op. Tenminste, niet vanzelf. Je bent het dan wel even kwijt. Later als ik er op terugkijk heb ik spijt. Spijt dat ik niet eerder ben gegaan en heb verteld wat iedereen met me heeft gedaan.

Laatjes die open gaan, gevoelens die naar buiten komen, gevoelens die ik nog nooit hebt gevoelt zonder er bij stil te staan. Gevoel na gevoel komt voorbij. Er zit iets in mij dat vraagt: Zal ik ooit vrij zijn? Zal er een moment komen waarop ik kan vertrouwen op mijn gevoel? Dat ik weet wat mijn gevoel nou bedoelt? Dat mijn ziel gezuiverd is, met liefde, rust en misschien nog steeds wat verdriet?

Dat verdriet zal niet overgaan, een deel van mij zal dat moeten blijven doorstaan. Misschien lukt het om het in een laatje te stoppen en het niet meer op te kroppen, maar op een plek leggen waar ik er nog bij kan, zodat ik kan zien waar ik het heb neergelegd. Het kan zien zonder er overstuur van te raken, maar er wat van kan maken.

Ik heb vijf keer EMDR gehad. Nu pas begin ik het te voelen. Het is beter dat ik wat voel, maar het doet ook zoveel pijn. Alles moet eruit en dat is soms echt niet fijn. Ik weet dat ik mijn pijn blijf houden en niet meer op mezelf kan bouwen als ik doorga met het wegstoppen en het opkroppen. Dus ik geef niet op, hoeveel energie het mij ook kost. Ik wil niet opgeven en dat ga ik ook niet doen, want ik ben een klein deel van deze wereld. Net zoals jij. 

Lees ook:

  • Zelfliefde

    Ik schrijf over het leven en om te overleven. Eén van mijn dierbaarste uitvluchten. Als mijn hoofd te vol zit en ik niet meer praten kan, dan lukt schrijven soms wel. Ik schrijf al zolang ik me herinneren kan. Maar…

lees meer

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.

Cookie-voorkeur wijzigen

Hier kun je kiezen welke soort cookies je toestaat op deze site. Klik op 'opslaan' Om je keuze te maken.

FunctionalOur website uses functional cookies. These cookies are necessary to let our website work.

AnalyticalOur website uses analytical cookies to make it possible to analyze our website and optimize for the purpose of a.o. the usability.

Social mediaOur website places social media cookies to show you 3rd party content like YouTube and FaceBook. These cookies may track your personal data.

AdvertisingOur website places advertising cookies to show you 3rd party advertisements based on your interests. These cookies may track your personal data.

OtherOur website places 3rd party cookies from other 3rd party services which aren't Analytical, Social media or Advertising.

Vergeet niet je pagina opnieuw te laden en je cookies uit je browser te verwijderen als je je voorkeur hebt veranderd.