Getallenfobie

Vanuit het niets verschijnt er een boeddha-beeld voor mijn ogen. Ik weet dat deze een belangrijke boodschap voor me heeft, maar ik weet niet wat. Dan begint het te praten. “Jij wordt maar drieëntwintig jaar.” De stem galmt door mijn hoofd. Ik word bang en vraag het of dat echt waar is. Het beeld knikt.

Wanneer ik wakker word vraag ik me af of dit gewoon een nietszeggende droom was, of dat ik een gave heb waarmee ik de toekomst kan zien in mijn dromen. Ik weet het niet. Ik probeer me een voorstelling te maken van een leven na mijn drieëntwintigste, maar ik zie alleen maar zwart. Dat betekent vast dat er dan geen leven meer is en dat de droom dus waar is. Het maakt me bang, maar het geeft ook opluchting. Ik ben nog niet eens op de helft van mijn leven, dus ik heb nog wel een tijdje.

Ongeluksgetal

Drieëntwintig wordt mijn ongeluksgetal. Ik raak ervan overtuigd dat vermijding van het getal de kans op overleving groter maakt. Confrontatie met het getal maakt mijn overlevingskansen juist kleiner. Ik moet elke confrontatie compenseren met een ander getal. Als ik het op de klok zie, moet ik opnieuw kijken als er iets anders staat. Als ik dit nummer per ongeluk op een bladzijde van een boek zie, moet ik daarna naar het nummer op een andere bladzijde kijken. Nadat ik dit huisnummer heb gezien, moet ik naar het huisnummer van een ander huis kijken. Wiskundesommen waarin het getal in de som staat, moet ik doorkrassen en overslaan. Bij sommen waar dit getal de uitkomst is, moet ik een verkeerd antwoord noteren. Ik mag het zelf niet hardop uitspreken, opschrijven of zelfs ook maar in gedachten opnoemen.

Het lijkt alsof dit specifieke getal veel vaker voorkomt dan alle andere getallen bij elkaar. Het dringt zich overal aan mij op. En elke drieëntwintigste seconde op een digitale klok duurt zelfs langer dan alle andere seconden. De drieëntwintigste minuut duurt langer dan alle andere minuten.

Naderend einde?

Het is begin 2015 en deze zomer is mijn vierentwintigste verjaardag. Ik begin steeds banger te worden dat het boeddha beeld gelijk had en krijg een vermoeden van mijn doodsoorzaak. Ik loop al een tijdje rond met suïcidale gedachten, dus ik zal niet ouder dan drieëntwintig worden omdat ik er zélf een eind aan maak. Jaren geleden stond het waarschijnlijk al vast dat ik me op deze leeftijd ondraaglijk depressief, onrustig en angstig zou voelen. Het stond toen al vast dat ik nu deze strijd voer, het niet ga volhouden en een eind aan mijn leven moet maken. Het kan toch geen toeval zijn dat ik precies op deze leeftijd, in deze ondraaglijke situatie zit? Alle puzzelstukjes vallen op hun plek.

Ik ben ervan overtuigd dat het lot voor mij heeft bepaald dat ik vóór de komende zomer zelfmoord moet plegen, maar ik ben er ook van overtuigd dat er kansen zijn om het lot te ontlopen. En als zelfmoord uiteindelijk niet voorkomen kan worden, dan kan ik het misschien nog uitstellen tot ná mijn vierentwintigste verjaardag. Al doe ik dat alleen maar om te bewijzen dat het lot niet alles voor mij bepaalt. Dat ik toch nog een beetje controle in eigen handen heb.

Overwonnen

Ik heb mijn vierentwintigste verjaardag gehaald. En ook mijn vijfentwintigste en zesentwintigste. Ik kan niet meer bang zijn dat de droom nog kan uitkomen. Het heeft vanaf mijn vierentwintigste echter nog wel een tijdje geduurd om weer naar het getal drieëntwintig te kunnen kijken, het te kunnen horen, opschrijven en uitspreken. Als ik het getal zie of hoor, zorgt het nu in eerste instantie nog steeds voor onrust en is mijn eerste neiging nog steeds om het te vermijden en compenseren. Ik moet mezelf er nog altijd aan herinneren dat er niets ergs gebeurt als ik dit getal tegenkom. Dan zakt de onrust ook wel weer. Ik ben niet meer bang voor dit onschuldig dingetje.

Nu ben ik zo ver dat ik het getal vrijwillig in dit verhaal kan zetten. En ik ben er niet aan doodgegaan en het heeft ook geen andere rampen veroorzaakt.

2 Comments

  1. Jee, wat naar voor je dat je daar zo lang bang voor bent geweest. Ik kan me voorstellen dat als alles zo op zijn plek lijkt te vallen, je begint te denken dat het mogelijk waar zou kunnen zijn, en dat je na ‘dat getal’ geen leven meer hebt. Maar hé, je bent er nog! Wat heerlijk dat je die angst inmiddels overwonnen hebt. Knap geschreven, Ellen!

    Liefs,

    mij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.