Gesloten luikjes

Ik was vroeger een zeer open kind. Ik vertelde bijna alles wat er in mij omging, in een zeer hoog tempo, met minimaal gebruik van ademhaling. Eens in de zoveel tijd nam ik een enorme teug lucht, om daarna weer door te kunnen ratelen. Ik was vaak schor, maar dit weerhield me niet. Ik heb van nature een enorme drang tot me uiten, als kind was dit zodanig sterk dat ik alles wat ik niet vertelde zag als ‘liegen’. Als ik gedachten in mijn hoofd had die mijn omgeving niet kende, dan voelde dit als verzwijgen. Ik ben van nature zeer eerlijk, dus het idee van iets achterhouden was voor mij ondraaglijk. Als ik een koekje had gepakt terwijl mijn ouders niet thuis waren, was dat het eerste wat ik schoorvoetend opbiechtte als ze weer thuis kwamen. Zoiets onschuldigs voelde voor mij al zeer rebels en fout. Ik had toen al een diep verantwoordelijkheidsbesef en ik wilde graag een voorbeeldig kind zijn. Tegelijkertijd wilde ik ontzettend graag gezien worden, ik denk dat het vele praten daar ook een symptoom van was. Kritiek op deze gewoonte vatte ik heel persoonlijk op. Inwendig werd ik woest op mezelf, ik wenste dat ik wat rustiger zou zijn. Maar dit lukte niet, de inwendige drang om me te uiten was simpelweg te groot en vroeg of laat barstte ik alsnog uit in een verhaal, om me daarna altijd schuldig te voelen.

Uiteindelijk ben ik van het ene op het andere moment dichtgeklapt. Men had veel kritiek op het vele praten en op persoonlijke dingen die ik deelde. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat ik teveel was. Dus vertelde ik niks meer van wat er écht in me omging en ik begon te liegen. Ook vroeg ik zelden om hulp, ik zou alles zelf wel oplossen. Ik was slecht van vertrouwen en had niet het gevoel dat een ander mij zou kunnen of willen helpen. Dit heb ik jarenlang gedaan, tot ik een vreemde werd voor mijn persoonlijke kring.

Inmiddels zijn er een aantal mensen bij wie ik me langzaam weer begin te openen en ook dat vele praten hoort daar soms weer bij. Ik vind dat nog steeds moeilijk en ik merk de neiging om mezelf af te straffen als ik teveel vertel. Maar ik ben nu wat ouder geworden en heb gelukkig ook andere manieren gevonden om me te uiten. Schrijven bijvoorbeeld. Ik vraag zelfs af en toe om hulp. Vandaag bijvoorbeeld had ik een spannend gesprek van een uur, waar ik met iemand die ik niet kende moest praten over onder andere mijn psychische en lichamelijke klachten. Ik zag er tegenop en ik was bang, maar ik vond dat ik het zelf wel kon. Pas toen ik in de uitnodigingsbrief las dat het werd aangeraden om iemand mee te nemen voor support, bedacht ik me dat ik dat best fijn zou vinden. Dus stelde ik de vraag aan mijn vriendin. Wat ik dacht en eigenlijk wilde zeggen is: “Je hoeft niet mee hoor, want ik kan het zelf wel.” Wat ik voelde is: “Ga alsjeblieft met me mee, want ik ben bang.” Wat ik uiteindelijk zei is: “Ik zou het heel fijn vinden als je met me meeging, maar ik snap het ook als het niet lukt.” Maar het lukte en ze was er. Ik voerde het gesprek, maar zij was er om me aan te vullen en me af en toe een bemoedigend kneepje in mijn arm te geven.

En zo gaan bij mij na al die jaren, langzaam de luikjes weer open. Wat er naar buiten stroomt is eigenlijk nog precies hetzelfde als vroeger: expressief en eerlijk. Maar ik laat het maar zoals het is. Ik ben erachter gekomen dat je je diepst verankerde karaktertrekken niet kan veranderen. Wanneer je dit wel probeert breng je jezelf behoorlijke schade toe. Het kan je eenzaam maken en in de ergste gevallen zelfs depressief.

“Ik ben nu eenmaal zo” wordt vaak op kwalijke wijze gebruikt om verantwoordelijkheid over het eigen gedrag af te schuiven. Maar in dit geval is het wel een uitspraak die de lading aardig dekt. Een aantal jaar geleden vertelde iemand me namelijk de verlossende woorden: “Riv, jij bent nou eenmaal zo. Het zit in je en het hoeft niet weg, het is goed zoals het is.” Dat moment was voor mij het begin van zelfacceptatie, omdat ik mijzelf door de ogen van een ander zag. En in andermans ogen ben ik blijkbaar lang zo slecht niet. “Ik wou dat je door mijn ogen naar jezelf kon kijken” zegt mijn vriendin soms. Dat lukt me nog niet, mijn beeld van mij is altijd slechter dan hetgeen zij ziet. Maar ik laat anderen tenminste weer naar me kijken en dat is vast een begin.

2 Comments

  1. Herkenbare strijd, de behoefte te delen, maar dat dit is afgeleerd door de omgeving. Delen is contact maken en dat hebben we allemaal nodig. Ik vind het heel mooi als mensen zich direct en eerlijk uiten. Ook een stuk gemakkelijker, omdat je niet de ander hoeft te interpreteren. Zoek maar lekker contact met mensen die jouw manier van uiten ook mooi vinden, zou ik denken :)) volgens mij is het een mooie eigenschap van je. Het resulteert in ieder geval tot mooie stukken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.