Gemis

Als ik heel erg veel verlatingsangst heb, is mijn onmiddellijke reactie om iedereen af te snijden. Ik sluit me niet alleen af van mijn therapeuten, contact met alle andere mensen in mijn leven ga ik ook uit de weg. Ik antwoord niet meer op appjes, zeg mijn afspraken af, neem mijn telefoon niet op als vrienden me bellen. Ik denk: ‘Ik doe het wel alleen. Ik heb niemand nodig. Andere mensen laten me toch altijd uiteindelijk in de steek’. Ik probeer mezelf het verdriet te besparen. Alles liever dan de meest afschuwelijke pijn die ik ken; de pijn van mensen die weggaan. 

Dus zit ik met mijn kat in mijn huis verdrietig en eenzaam te zijn. Te lijden zonder dat het ergens naartoe kan. Zonder een luisterend oor, zonder steun, aandacht, knuffels of wat dan ook. De hele dag in mijn bed, met mijn kat op schoot. En ik blijf geloven dat dat is wat ik wil. Ik wil alleen zijn. Ik wil nooit meer iemand in vertrouwen nemen. Ik wil nooit meer iemand toelaten. Alles liever dan de scherpste pijn die ik ken.

Het beschermingsmechanisme is goed te volgen, toch? De verlatingservaringen zijn zo intens, bijna onbeschrijflijk pijnlijk dat ze ten koste van alles wat me dierbaar is vermeden moeten worden. ‘Alsjeblieft, niet nog een keer deze pijn,’ schreeuwt het in me. ‘Houd afstand, wees veilig. Ik kan het niet nog een keer’. Al die hulpverleners die kwamen en gingen en het enorme gat dat dat achter heeft gelaten. Hoe vaak kan een mens gebroken worden totdat het daadwerkelijk in stukjes uiteen valt? Ik wil dit nooit meer voelen. Alles liever dan die vlammende pijn. Mijn huid staat in brand. Mijn huis staat in brand. 

Maar verlatingsangst is er niet voor niets. Ik denk dat verlatingsangst uiteindelijk een uiting is van een groot verlangen naar contact, naar verbinding. Iets wat ik zo gemist heb toen ik jong was. Als ik niet heel graag contact wilde, was ik ook niet zo angstig over het ophouden ervan. Het is tragisch dat de beschermingsreactie het tegenovergestelde doet. Het beschermingsmechanisme zegt dat ik niemand nodig heb. Het houdt mensen weg terwijl ik ze zo graag bij me wil. Ik doe het zelf, ja, maar ik weet niet beter. Alles liever dan die pijn. 

Blijf bij me, alsjeblieft. Zie me. Hoor me. Help me gaten dichten, branden blussen. Alles liever dan de meest afschuwelijke pijn die ik ken; de pijn van mensen die weggaan. 

Lees ook:

  • pexels photo 356173

    Kan iemand me even vasthouden? Gewoon vasthouden zodat ik niet meer alleen ben. Zodat ik de pijn diep binnenin me even niet alleen hoef te voelen. Dat mijn verdriet niet meer alleen van mij is en je me kunt troosten.…