Gemijmer op vakantie

Hmmmmm, heerlijk, vakantie! Lekker onthaasten, tot rust komen, genieten. Iets om reikhalzend naar uit te kijken in tijden van stress. Het vliegtuig instappen en gáán, de ontspanning tegemoet…

Dit is waar en toch ook niet. Vakantie is ook: een onbekende omgeving, controle loslaten, een shitload aan (nieuwe) prikkels, ver van huis zijn, de taal niet kennen, door de douane moeten, onbekende hotelgenoten, de weg niet weten. Stotterend en half huilend op een terras in de zon alleen maar keihard en intens naar thuis verlangen, terwijl je hart paniekerig klopt in je keel en je ogen allang zijn uitgezoomd in dissociatie.

Ik draai er niet om heen: vakantie is óók zwaar. Het is eng, confronterend, vermoeiend, heftig en beangstigend. En ik heb het idee dat ik dit eigenlijk niet mag vinden omdat ik als verwende westerling in mijn handjes mag knijpen dat dit überhaupt kan. Maar toch: het is zo. Ik zit in schitterend Italië en voel me afwisselend prima en heel erg slecht. Vakantie, of niet.

De tweede dag gaat het gelukkig iets beter, nadat ik hysterisch het hotel uit ben gevlucht. Ik moet heel even alleen zijn. Zodra ik de straat uit ben, worden m’n gedachten eindelijk wat trager. Ik trek me terug in de veilige cocon van mijn hoofd en observeer alles om me heen vanuit die rustige plek in mij.

In gedachten verzonken loop ik door schitterend Bologna. Een beetje rondslenteren op intuïtie vind ik heerlijk. Ondertussen zie ik de gebouwen en de mensen. Mannen kijken hier beduidend meer naar me dan in het thuisland. Fijn vind ik dat niet, wel opvallend.

Er zijn veel jonge mensen op de been, ze lijken relaxter en meer uitgelaten dan in Nederland. Daar heb je op straat de mobiele brigade van op hun telefoon kijkende zombies. Hier is iedereen in gesprek en in elk geval bezig met elkáár in plaats van met een apparaat. Sowieso lijkt iedereen hier relaxter, niemand haast zich van A naar B. Mensen genieten van koffie, of van uitgebreid de krant lezen.

Hoe langer ik observeer, hoe gekker ik Nederland begin te vinden. Zou het aantal psychische klachten hier ook zo hoog liggen als in Holland? Maken we onszelf niet helemaal gek met onze gehaaste leefstijl en het feit dat alles perfect moet zijn, niet alleen onze prestaties maar ook onze huizen, de wegen, ons uiterlijk, onze acte de présence? Ik word bijna moe als ik eraan denk wat een perfectionistisch landje Nederland aan het worden is, Amerika in de dop. Presteer goed, of je ligt eruit. ‘Yes, we can!’ ook al hangt je tong van vermoeidheid tot op je knieën.

Ik begin eindelijk een beetje te aarden in het vakantieland. Mijn heimwee en angst beginnen te tanen. Juist het thuisland lijkt nu een gekke plek om te zijn. Want ik besef dat Nederland best gebaat zou zijn bij een beetje mediterraans denken.

Die starende, hebberige Italiaanse mannenogen kan ik missen als kiespijn. Ook die angst en paniek van het begin laat ik hier graag achter. Maar iets van die Italiaanse mindset neem ik maar al te graag in mijn koffer mee naar huis.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.