Gelukkig nieuwjaar

Elk jaar weer voelt nieuwjaar als een moment van de balans opmaken. Is het me al gelukt de groene monstertjes in m’n hoofd stil te krijgen? Heb ik eindelijk een baan waarin ik me lekker voel en niet overvraagd word? Heb ik een balans gevonden om te genieten van de mooie dingen om me heen?

Een jaar geleden had ik met de jaarwisseling net voor de vierde keer mijn leven gepauzeerd. Slechts een paar maanden na mijn ‘diploma’ van een intensief therapietraject. Ik was klaar om het zelf te doen zeiden ze en wat wilde ik het graag geloven; de bodem van de beerput leek toch wel bereikt en ik had zo hard gewerkt!

Inmiddels ben ik 35 en al sinds mijn 20e worstel ik met die groene monstertjes, zoals een goede vriend ze noemt. Mijn DSM-verhaal begon met ‘slechts’ depressie (alsof dat niet genoeg is) maar inmiddels zijn daar twee burn-outs en complex trauma met paniekaanvallen aan toegevoegd. Daar is natuurlijk al een hoop therapie en wat pillen tegenaan gegooid en ik word regelmatig geprezen om mijn zelfreflectie, yeah me

Wat een opluchting was het dit jaar om niet omgeven door mensen af te tellen naar twaalf uur en iedereen een gelukkig nieuwjaar te moeten wensen. Gelukkig nieuwjaar; technisch gezien gebiedende wijs en zo voelt het dit jaar ook echt. 

Terugkijkend op 2020 is het simpelweg een kutjaar (en dan ben ik nog netjes) geweest. De eerste vier maanden was ik zo depressief dat ik eigenlijk niet verder wilde leven. Gevolgd door vier maanden die door medicatiewissel en bijwerkingen zo ellendig waren dat ik niet eens meer zeker wist óf ik nog leefde. Om het jaar af te sluiten met de openbaring van een nieuwe beerput, overspoeld door (alweer) nieuwe inzichten die alles beter zouden moeten maken. 

Er werd onderzocht op persoonlijkheidsstoornis en ik ‘scoorde’ hoog op obsessief compulsief, maar toch herkende ik mezelf daar niet echt in. Het tot in detail bespreken van alle aspecten maakte wel dat ik zag wat voor rare kronkels ik de hele dag maak in mijn hoofd en hoe onhandig dat is. Dus heb ik besloten er gewoon mee op te gehouden… voor zover compulsief. 

Inmiddels hadden al meerdere vrienden aangehaald of ik niet hoogbegaafd ben en dus ben ik dat voorzichtig gaan onderzoeken. Het boek Te intelligent om gelukkig te zijn? van Jeanne Siaud-Facchin kwam echt binnen, zo veel herkenning. De problemen waar veel hoogbegaafden al tegen aanlopen zonder jong met trauma in aanraking te komen! Aan de ene kant voelt het als een opluchting om hier achter te komen, maar tegelijkertijd zakt me de moed in de schoenen. Dit is niet op te lossen met een paar pillen of EMDR, dus hoe nu verder?

Vandaag begint het ‘echte leven’ van 2021 en ik heb moeite om eraan te beginnen. Gefrustreerd lig ik in bed terwijl mijn man zich klaar maakt voor de werkweek. Ik heb geen plan, geen idee, geen zin. Tot mijn aandacht word getrokken door twee donkerbruine ogen en een kwispelende staart. Onze altijd enthousiaste hond heeft er afgelopen jaar voor gezorgd dat ik, ondanks alles, elke dag uit bed kom en zo ook vandaag. En net als onze gezamenlijke wandeling elke ochtend, stap voor stap, ga ik de uitdaging aan om van 2021 in ieder geval een ‘af en toe’ gelukkig nieuwjaar te maken…dat klinkt haalbaar toch?

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!