2019

Gelukkig 2019!

2019… Ik wil het gewoon niet. Weer een jaar verder weg van het jaar waarin mijn man, dood, achterbleef. De afstand tussen hem en mij onoverbrugbaar.

2019…Ik wil het echt niet. Weer verder moeten met mijn moeilijkheden, angsten, pijn en verdriet.

Ik heb toch al mijn best gedaan? Ik heb toch al lang genoeg laten zien dat ik het kan?

Ik wankel en wiebel, moet echt mijn best doen om te blijven. Ik geef een noodsignaal af en dat wordt gelukkig begrepen.

Vasthouden. Vastgehouden worden, me vasthouden aan de ander en daarmee vasthouden aan het leven.

Ondertussen tikt de tijd verder. Onverbiddelijk. Geen houden aan.
En de wensen stromen binnen. Mooi, liefdevol, gezond, gelukkig. Mijn hulpverlener wenst me dat het vooral wat makkelijker gaat worden voor me.

Dat klinkt goed (en dat is het ook), maar makkelijker? Het eten en drinken dus ook makkelijker? Echt niet, want dat zou betekenen aankomen, en dat betekent dus de chaos compleet. Help!

Ik praat (en doe) liever mee met iedereen die nu het voornemen heeft af te vallen. Maar dat is in mijn geval levensgevaarlijk, toch trekt het aan me. Maar ik kan dus beter andere goede voornemens formuleren voor dit nieuwe jaar. Al wil ik dat nieuwe jaar niet, het is er toch.

Dus.

Ik denk terug aan de laatste dagen van 2018.
Ik schreef toen een brief aan mijn kleine zelf. Een heel emotionele en indringende brief. Echt hoor, therapeutisch om te smullen, maar ik geloofde er geen barst van.
Ik schreef bijvoorbeeld: “Het had nooit mogen gebeuren. Het is niet jouw schuld.”.
Maar in een nanoseconde heb ik dan al 36 redenen bedacht waarom het wel mijn schuld was.

Dat brengt me op mijn wens en mijn goede voornemen:
ik hoop dat ik in 2019 in mijzelf ga geloven, dat anderen in mij blijven geloven.
Ik wil me blijven vasthouden, aan anderen en daarmee aan het leven.
Ik wens en gun jullie datzelfde ook.

Lees ook:

  • Let op: Deze blog kan mogelijk triggerend zijn voor mensen die te maken hebben met eetstoornisgerelateerde klachten. Vijftig milliliter per uur. In mij. De sonde inbrengen gaat niet gemakkelijk. Ik moet met water slikken, terwijl ik helemaal niet durf te…

    Sondevoeding

3 reacties

  1. Het voelt als een heftige strijd die je voert. Maar ik heb de volle respect dat je hieraan uiting geeft door o.a. deze post.
    Ik gun je dat het licht in jouw mag blijven groeien.

  2. Aan goedbedoelde adviezen heb je misschien niet zoveel, maar zonder is ook weer zo’n leegte. Hopeloosheid is voor velen herkenbaar. Er mee omgaan, de dag en nacht doorkomen, voor ieder verschillend.
    Blijf. Sta jezelf niet meer toe daaraan te twijfelen. Misschien lucht het op. Op den duur. Blijf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.