Over kwetsen en gekwetst zijn

Ik was een gekwetst klein meisje. Maar ik ben ook gegroeid.

Vanmorgen heb ik mijn artikeltje van gistermiddag hier weggehaald en op mijn eigen blog gezet. Ik was bang om er mensen mee te kwetsen. Wie het wil lezen kan het vinden op mijn persoonlijke site. Ik heb veel ervaring met narcisme en ik ben in mijn leven daardoor vaak gekwetst. Het is tot voor kort een levensgroot schema geweest wat ik telkens in mijn leven opnieuw opzocht en herbeleefde. Ik noem geen namen en zal dat nooit doen. Ten eerste omdat ik niemand wil beschadigen, openlijk beschuldigen of stigmatiseren. Ten tweede omdat ik in mijn leven zo vaak en zo intens gekwetst ben dat ik dat een ander nooit aan wil doen. Als ik het kan vermijden dan doe ik dat. Ik ga voor een lieve wereld waar in iedereen zichzelf kan zijn omdat ik zelf mijn leven lang de rol van een ander heb moeten spelen.

Ik ben ik. Voor mij geen rol meer.

Ik ben 45. Ik ben moeder en vrouw van. Mijn relatie nu is heel erg oké en ik heb lieve vrienden. Eigenlijk is het op dat vlak nu heel stabiel. Ik heb een aantal vernietigende schema’s weten los te laten en hierdoor andere mensen om mij heen gekregen. Het type mens dat bij mij past is anders dan ik vroeger dacht. Ikzelf ben een heel ander type mens dan dat ik vroeger dacht. Anders dan mij verteld en voorgehouden werd. Anders dan de rol die ik automatisch speelde.

Let wel, ik houd van iedereen en kan voor ieder levend wezen wel iets liefs verzinnen. Dat is jarenlang mijn levensstrategie geweest, maar het is voor mij ook de waarheid. Niemand is 100% slecht. Ook niemand is 100% goed. Dat zou raar zijn. Waar iemand licht en vrolijk is, zit er aan de andere kant altijd een schaduwzijde. Ook bij mij. En van iedereen kan iemand houden vind ik. Van iedereen mag gehouden worden. Iedereen is het houden van waard.

Maar ik ben wel boos. Boos op het altijd moeten zwijgen. Op het niet eerlijk kunnen vertellen wat ik heb doorstaan. Boos omdat dat ik mijn leven niet mocht leven en beleven zoals ik het zelf voelde. Om de structurele ontkenning van mijn gevoelens, ontkenning van wie ik ben door sommigen. Boos vanwege de manipulatie die ik in mijn leven als een magneet aan bleef trekken omdat ik zelf niet beter wist en het als een schema telkens opnieuw over me afriep.

Tegelijkertijd beleef ik een diepgewortelde angst. Angst om te manipuleren, om niet goed genoeg te zijn, angst om anderen te kwetsen ook. Angst om afgewezen te worden, opnieuw gekwetst te worden. Soms was de angst zo groot, dat ik het beter achtte de wereld achter mij te laten en maar gewoon te sterven. Maar ik heb zelfs angst om dood te gaan.
Heel veel angsten die mij weerhouden om diegene die ik ben vrij te laten leven.

De beleving van een ander.

Na mijn post vertelde Anne dat ze het ook gedaan had, dat manipuleren, ‘gaslighting’. Ze schreef er zo knap en eerlijk over dat ik ervan huilen moest. Ik voelde haar pijn die zij omschreef. Ik voelde de wanhoop. Wat een mooi iemand om zichzelf in de spiegel zo te kunnen bekijken en te kunnen zien dat er wat aan scheelt, waar ze aan wil werken. Ik hoop dat ze het zichzelf niet de rest van haar leven gaat verwijten. Je doet iets, je realiseert je dat het verkeerd was en je verbetert je houding. En soms stoot je je neus een paar keer vaker. Een beetje compassie voor jezelf en elkaars fouten zou handig zijn. Je wordt immers in het leven telkens een verbeterde versie van jezelf? Het leven laat je groeien en veranderen. Verwijt jezelf en anderen niet het hele verleden, maar leer en kijk vooruit. That’s it, toch?

Iedereen manipuleert wel eens. Iedereen heeft trekjes van DSM. Hoe gezond van geest en leden ook. Kunst is om het elkaar niet te verwijten of een ander te stigmatiseren. Of jezelf nodeloos te stigmatiseren en jezelf te kwetsen met datgene waarmee je vroeger werd gekwetst. Je mag jezelf best realiseren wat je eventueel bij een ander doet. Ook niet gelabelde mensen kwetsen anderen hoor! En sommigen blijven dan ook heel standvastig op hun eigen standpunt staan, dat maakt ze ook niet meteen een psychopaat.

Dat labelen daar heb ik sowieso een probleem mee. Niemand is volledig narcist, of volledig borderliner of wat dan ook. Je kunt heel veel trekjes van iets hebben, je kunt het zelf prettig vinden om een naam te krijgen voor iets waar je zelf heel erg mee worstelt. Ik heb dat ook. Een label geeft antwoorden, en misschien ook geruststelling. Maar je bent nog altijd jij, en je verandert in het leven. Eens een label, is niet voor altijd een label. Ik hang mijn label graag aan de wilgen als het me niet meer past.

gekwetst, blind, meisje
Picture by Anemone123 @Pixabay

Ik ben ook slecht.

Ik heb ook mijn zwarte kanten. Wie denkt dat ik als Gansje onschuldig de wereld overvlieg die krabbe nog eens achter zijn oren.
Wij hebben een zwarte periode achter de rug in ons gezin. We zitten er eigenlijk zelfs nog middenin. Soms geeft dat botsingen thuis. Tijdens een recente woordenwisseling met manlief schrok ik ineens: ‘volgens mij doe ik het nu ook!’ Gaslighting. Hij is niet iemand die zich laat manipuleren. Totaal niet. Hij heeft een heerlijk fris hoofd. Dus mijn woorden tuimelden van mijn lippen via mijn kin pardoes op de grond en bleven ongebruikt aan mijn voeten liggen. Waar ik zag hoe lelijk ze waren en zelf de pijn ervan voelde.

Hoewel ik geen voorbeelden heb of herinneringen die het mij vertellen; ik zal vast ook gemanipuleerd hebben in mijn leven. Ten eerste ben ik vrouw en maken volgens mij heel veel van ons geslacht weleens gebruik van dat fenomeen. Ik herken het vaak in verhalen over en weer. Ten tweede was het ooit zo vanzelfsprekend in mijn leven dat ik me direct kan voorstellen dat ik het ook gewoon deed.

Een vechtscheiding komt ook echt niet 100% van één kant. Ik was destijds bepaald nog niet volwassen en ik stelde mij indertijd vreselijk afhankelijk van mensen op. Codependentie noemen ze dat in de psychologie. Was ik een expert in. Wat moet ik gruwelijk verstikkend zijn geweest! Hoewel ik destijds een bak vol psychiatrische stickertjes op mijn ex kon plakken was dat denk ik in zijn plaats naar mij vast ook het geval.

Ook niet erg aardig.

Ik heb ooit iemand die anorexia had uit mijn leven gebonjourd omdat ik er niet meer mee om kon gaan. Het was een vreselijk harde periode, één van die momenten dat ik door moest gaan terwijl ik niet kon omdat ik zelf negeerde dat ik iets mankeerde. Ik zat in de WAO en wilde eruit. Carrière maken. Ik vond iedereen die ziek was slap en onmachtig en mijzelf bijzonder stoer dat ik zo hard werkte. En ik heb een heel lief iemand na jaren vriendschap een brief geschreven waarin ik de vriendschap bruut verbrak en vertrapte.

Helemaal niets voor mij. Maar ik heb het wel gedaan en ik voel nog steeds dat het fout was. Maar ik kon het gewoon niet meer verdragen, dat eeuwige gezever over dat ene plakje tomaat terwijl ze naar mijn mening minstens 17 hele tomaten nodig had. Met een dikke lik mayonaise nog erbij. Dat ik fout zat, wist ik. Maar ik kon het zelf niet meer. Achteraf doet het mij pijn. Wat een worsteling moet dat zijn, dat eeuwige vechten met eten. En ik hield van haar. Ik voel nog altijd spijt.

Keerpunt en liefde.

Een aantal jaren geleden kwam er weer nieuw inzicht in mijn leven. Moeder worden is niet niks, zeker niet als je er bijna aan doodgaat. Ik herinner me niet veel, maar ik weet nog wel dat ik ineens heel helder kon horen wat mensen zeiden. Het onregelmatige gepiep van mijn monitoren. De artsen om mij heen. Ik weet nog dat ik bang was om direct na de geboorte van mijn mannetje zelf het loodje te leggen en niet voor hem te kunnen zorgen. Ik realiseerde me dat het leven nergens anders over gaat dan liefde.

Na alles wat ik heb meegemaakt wil ik mensen helpen. Wil ik mensen laten zien dat ze er mogen zijn. Hoe ze ook zijn. Wie ze ook zijn. Hoe ik ook ben. Met of zonder labeltje.

Met een beetje begrip. Een beetje respect. En een beetje liefde.

De Gans

spiegel, woman, meisje
Foto by mploscar @Pixabay

All pictures in this log are found on Pixabay.

6 Comments

  1. Mooi stukje! 🙂 Niemand is perfect en een ieder handelt maar naar beste kunnen op dat moment. Zelfbescherming is menselijk en er niet altijd voor iedereen maar kunnen zijn ook. Een mens is, denk ik, toch altijd gericht op eigenbehoud, dus als het in iemands leven hard stormt, slaat hij soms wild om zich heen om het maar vol te kunnen houden. Dat levert pijn op, voor zichzelf, de omgeving. Maar er is altijd de mogelijkheid om weer op te staan en te helen, daar geloof ik in!

    1. Zo wijs ben ik helemaal niet hoor… Maar je mag me altijd mailen (als het goed is heb je mijn adres). Ik weet zeker dat het goed met je komt! Je pluist alles uit, je hebt hulp en je zoekt informatie en steun. Beter kun je het nu niet doen. Het ‘is’ niet helemaal goed met je, maar het ‘gaat’ wel goed met je! Liefs xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.