kerstaankopen

Gekkenwerk

Het is natuurlijk gekkenwerk om als autist een dag voor kerst nog de stad in te gaan. Maar het was zo gelopen (lees: ik had het uitgesteld) en dus liet ik me voortduwen door de drukte. Het plan was: alleen naar de boekwinkel en dan weer terug. Dus daar probeerde ik me aan vast te houden.

Er waren idioot veel prikkels. Mensen met tassen die tegen me aanduwden. Verschillende soorten muziek. De lucht van de patatkraam op het plein. Maar ja, het betrof een cadeautje voor mijn moeder en als ze het hadden was ik in één keer klaar. Haar andere wensen waren minder eenduidig en daar zou ik dus in verdrinken. Een sjaal. Maar wat voor sjaal dan? Een kookwekker, maar wat voor type?

In de boekwinkel was de situatie dramatisch. Met lange rijen en verhitte mensen achter de kassa die het toch steeds konden opbrengen om te vragen: is het een cadeautje? Om het geschenk daarna heel feestelijk in te pakken, met lintjes en strikjes. En een rij die steeds langer werd.

Ik moest naar boven, naar de afdeling Filosofie. Daar was de drukte al een stuk minder. ‘Ze hebben het vast niet’, dacht ik terwijl ik de schappen afzocht. Maar het stond er wel. Precies één exemplaar. Dus ik hoefde niet nu al in een meltdown te schieten. En de kassa op deze verdieping had een veel kortere rij dan beneden.

“Moeten we echt nog naar de Xenos, Lucas?” vroeg een jongen voor me aan zijn buurman. Een wat oudere jongen met een staartje en aan zijn arm een mandje vol boeken. “Jaaaa, voor een kerstboom!” “Serieus, we gaan toch niet met een kerstboom naar de bioscoop? We kunnen toch gewoon naar de supermarkt? Daar hebben ze ook boompjes.”
Lucas zweeg.

Achter mij las een meisje een stukje voor uit het boek dat ze net samen met haar vriendin in de filosofie-hoek had uitgezocht. “Bezit heeft geen waarde als het niet gedeeld wordt.” “Mooi”, zei de vriendin. Maar het klonk niet erg overtuigend. Misschien dacht ze aan kerstcadeaus die ze lekker voor zichzelf wilde houden.

Ik was aan de beurt en alles ging verrassend vlot: afrekenen, inpakken met lintjes en de winkel uit. Nu hoefde ik alleen nog maar naar de supermarkt, cadeautjes in te pakken en het nagerecht voor het kersteten te maken.

Tweede Kerstdag was ik vrij. Als ik het haalde.

Lees ook:

  • Waarom het soms moeilijk is om je op je werk staande te houden als je autisme hebt? Nou, bijvoorbeeld als je bij binnenkomst ziet dat er iemand op je plek zit. De vaste plek die je met moeite hebt kunnen…

    kantoor

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.