Geitenwollen labels

Het was april of mei vorig jaar en ik was ongelukkig. Ik woonde in een stad die niet als thuis voelde en ook op het werk ging het niet lekker. Ik was wel gewend om in de wintermaanden niet zo lekker in mijn vel te zitten. Maar deze keer hield die winterdepressie wel erg lang aan.

Nadat ik ook nog eens een angstaanval in de bus kreeg, bedacht ik dat met een professional praten wel een goed idee zou zijn.

Ik ging vol goede moed naar de huisarts.

Ik wist dat er een praktijkondersteuner van het GGZ verbonden was aan mijn huisartsenpraktijk. Daar kon misschien wel iets aan kon hebben. Ik ben vaker in mijn leven naar psychologen geweest, maar ik vond dat toch te abstract. Teveel vragen tussendoor, terwijl ik meestal eerst gewoon even mijn verhaal wil doen.

Mijn eerste bezoek aan een psycholoog was al helemaal geen succes.

Of het was juist iets te zweverig voor mijn doen, maar goed ik was daar voor de eerste keer. Go with the flow, right? Baat het niet, schaadt het niet. Nou schade was er wel toen mevrouw voorlegde om eens salie te branden op mijn slaapkamer. ‘De slechte energie verdrijven, of zoiets. Het enige wat ik had verdreven was ons gezin. Uit ons rijtjeshuis. Die stond namelijk blauw van de rokende salie. Voelde ik me daarna beter? Nee. Ik was dus niets opgeschoten, behalve dat ik mijn gordijnen moest wassen.

Enfin, terug naar de praktijkondersteuner. Iets met een kous in zijn naam, dus dat beloofde al veel goeds.

Binnen een half uur kreeg ik al meerder ongewenste labels opgeplakt.

Meneer Kous (zo noemde ik hem sindsdien) deed zijn naam eer aan. Een stoffig, sullig mannetje met een bril, een opzij geplakte lok haar op zijn hoofd en een beige spencer, liet me binnen in zijn kantoortje.

Hij luisterde naar mijn verhaal. Noteerde wat dingen. Vroeg rare vragen. Noteerde nog meer. Gaf me een vragenlijst en een voorlopig vermoeden van één of meerdere angststoornissen. Ik had namelijk één keer een angstaanval gehad. Dit was totaal niet wat ik zocht. Ik wilde mijn verhaal kwijt en advies, zodat het zich niet verder zou ontwikkelen. Misschien kwam het advies bij de volgende sessie, ik moest meneer Kous niet te snel afschrijven natuurlijk.

Twee weken daarna was de tweede afspraak. Op het meegekregen formulier moest ik invullen hoe vaak ik een angstaanval had gehad in die twee weken. Aangezien ik die niet had gehad, had ik deze gewoon blanco gelaten. Dit vond hij vreemd. Wat ik vreemd vond, was dat tijdens de samenvatting van de vorige sessie, hij compleet het tegenovergestelde zei van wat ik had verteld. Zelfs na meerdere keren dit te hebben aangehaald kreeg ik toch het voorlopige label van paniekstoornis met agorafobie.

Je snapt dat ik nooit meer ben terug geweest. Meneer Kous met je DSM-V handboek, met je geitenwollen labels. Het was gewoon heimwee!

 

2 Comments

  1. Maria

    Hoi Fallon,
    Niets makkelijker als etiketjes plakken brrrr.
    Ik denk dat je niet in 1 consult resultaat en kant en klare oplossing mag verwachten maar deze had van mij óók z’n eigen kous op de kop gekregen

  2. jef

    Hey, geen andere reacties meer gekregen… Toch was je verhaal een bron van leed en twijfels. Ik wil even met enkele schamele woorden een portie moed geven. Laat het een paasei zijn met lentewensen. Doe de strik er rond uit… Hopelijk willen anderen ook zo iets schrijven als uiting van erkentelijkheid. Tot schrijfs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.