Ik heb geen schaafwond op mijn knie, ik BEN de schaafwond op mijn knie.

Ik was een jaar of 7 toen ik voor het eerst achterop de fiets van mijn broer klom. De bedoeling was samen naar huis te fietsen. Maar al in de start val ik achterover. In mijn herinnering zie ik de wereld draaien. Hard val ik met mijn hoofd op de stoep.

Veel later heb ik het met mijn broer over deze val. Het vallen op zich was nog het minste probleem, vertelt hij. ‘Maar ik kreeg je met geen mogelijkheid mee naar huis, je wilde niet’. In de val was ik imperfect geworden, gevoelig. En daarvoor diende ik mij diep, diep te schamen. Dus, nee, ik wilde niet naar huis.

Een aantal jaar geleden kreeg ik van mijn therapeute een stencil. Ze was het A3tje speciaal gaan kopiëren nadat ze het opduikelde uit een van haar mappen. Met mijn eeuwig hulp vragende ogen neem ik het aan: ‘De 40 buien van Donald Duck’. Donald Duck staart mij in 40 verschillende gemoedstoestanden aan. Boos, verrukt verdrietig, ontgoocheld… Ik voel me een klein kind. Ik heb geprobeerd het stenciltje er af en toe bij te pakken wanneer ik mij overspoeld voelde. Echt helpen deed dat niet. Het blijft fucking Donald Duck.

Nu heb ik zelf een klein kind van nog geen drie jaar oud, die hardop zegt; ‘ik ben boos’ of ‘ ik ben verdrietig’. Daar kan ik ongelofelijk trots op zijn. Dat hij, nu al, soms gewoon zijn verlies nemen kan in woede of verdriet. En dat hij dat aan mij komt vertellen.

De 40 buien van Donald Duck kan ik in mijzelf niet herkennen. Of accepteren. Als het ‘ok’ gaat kan ik er wel wat van breien. Maar wanneer het nodig is om mezelf te kunnen begrijpen, heb ik altijd dezelfde bui. En dat is die van zelfhaat, schaamte voor mijn gevoel, stappen verwijderd van het onderdrukte gevoel wat daadwerkelijk speelt.

Dat brengt mij bij de hypothetische schaafwond op mijn knie. In de afgelopen dagen zat ik in de neerwaartse doemdenkerij van vage negatieve gedachten die nergens echt concreet werden. Ik ben dan overtuigd dat er iets gruwelijk mis is met me, dat ik ziek ben, slecht, dat ik niet echt verder kan leven maar daartoe gedwongen wordt. Dan is de wereld in mijn hoofd groter dan de werkelijkheid. Dan BEN ik de schaafwond op mijn knie. En die hou ik heel heel geheim.

Dus dan ben ik die schaafwond geworden en dan ben ik mijzelf kwijt. En ergens weet ik dat er een van de 40 buien van Donald Duck aan ten grondslag ligt. Steeds vaker is er ook een stemmetje die zegt dat ik pijn hebben mag, boos mag zijn. Die mij geruststelt dat het slechts angst is.

En ineens is het over. Ineens kan ik de schaafwond van een afstand bekijken. Ben ik weer mezelf. Met nog een tikkeltje angst dat het morgen weer helemaal opnieuw begint.

12 Comments

  1. Naar om zo te zeggen, en een beetje cliché, maar ik herken zoveel in jou. Er is een reden dat mijn blog ‘raak me’ heet, altijd op zoek naar de verborgen emotie. Altijd gedreven uit angst voor imperfectie. Ik lees je graag, hang on.

  2. Same here- ik kwam ‘raak me’ per toeval tegen, vond meteen herkenning in je blogs. De angst voor imperfectie ben ik pas sinds kort aan t doorzien. Ik ben namelijk helemaal niet zo perfectionistisch in veel gevallen. Maar t is iets met de vaststelling dat perfectie uberhaubt mogelijk is. Dat is n grootheidsfantasie. Gekrenkt worden is deadly. Maargoed, in deze tijden is het fijn hier een soort plekje, herkenning te vinden.

  3. O, en aan de lezer; ik schrijf dat mijn zoontje zijn verlies neemt met woede of verdriet. Die woorden confronteren me met mijzelf. Ik zal hem natuurlijk altijd proberen mee te geven dat woede of verdriet geen verliezen IS. Gelukkig ben ik voor anderen begripvoller dan voor mezelf.

  4. Eeeehm, ik probeer te zorgen voor enige vorm van structuur in de vorm van goed slapen, goed eten, beetje bewegen. Erover schrijven, kijken of ik kan achterhalen wat me woelig maakt. En als het echt niet gaat wat rustgevende medicatie erbij. Oh ja en buiten lopen of fietsen. Iets heel doms kijken zoals GTST. In de armen van Anne hangen. Dat soort dingen. 😉

  5. Ahjah. Natuurlijk. Ik bedenk me ineens dat ik dat vraag met de intentie dat er ‘een oplossing is’. Maar dat is nou precies iets waar ik me eigenlijk niet op moet focussen. Maar idd op t basic leven. Ik blijf mijzelf er echter over verbazen hoe snel ik mezelf hulpeloos en wanhopig kan denken. Dan lukt me dat basic leven niet. Ik ga er helemaal in tot t ophoud.
    K ben nu niet woelig btw. En wie weet hebben we het over totaal n ander gevoel.

    K ben verbaast over de grote contrasten tussen t ene en t andere gemoed.

    Verbaadt over t verschil tussen gisteren en vandaag. En wie weet morgen.

    Tnx voor je antwoord.

  6. Ja, ik ken dat enorme contrast ook. En ik heb dit ook geleerd omdat mijn psychiater me het 86000 keer verteld heeft en het soms kiezen was tussen óf structuur of crisisdienst… Dus tsja. Dan moest ik wel. Dus nu grijp ik daar simpeler naar terug. Maar ik kan me ook blijven verbazen over het verschil tussen dagen qua gevoel…

  7. 40 buien van donald duck, zo’n 30 jaar allerlei soorten van therapie gehad, maar dat nog nooit gekregen!! Any chance you could copy that for me?
    Mooi geschreven, ik herken veel, moet me ook altijd voorhouden, ik bén niet mijn depressie, ik lijd eraan. Want zodra ik me ga identificeren met dat gevoel, is het einde zoek.. Ik heb veel respect voor je hoe dit hebt verwoord.. dank je wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.