Ik heb geen schaafwond op mijn knie, ik BEN de schaafwond op mijn knie.

Ik was een jaar of 7 toen ik voor het eerst achterop de fiets van mijn broer klom. De bedoeling was samen naar huis te fietsen. Maar al in de start val ik achterover. In mijn herinnering zie ik de wereld draaien. Hard val ik met mijn hoofd op de stoep.

Veel later heb ik het met mijn broer over deze val. Het vallen op zich was nog het minste probleem, vertelt hij. ‘Maar ik kreeg je met geen mogelijkheid mee naar huis, je wilde niet’. In de val was ik imperfect geworden, gevoelig. En daarvoor diende ik mij diep, diep te schamen. Dus, nee, ik wilde niet naar huis.

Een aantal jaar geleden kreeg ik van mijn therapeute een stencil. Ze was het A3tje speciaal gaan kopiëren nadat ze het opduikelde uit een van haar mappen. Met mijn eeuwig hulp vragende ogen neem ik het aan: ‘De 40 buien van Donald Duck’. Donald Duck staart mij in 40 verschillende gemoedstoestanden aan. Boos, verrukt verdrietig, ontgoocheld… Ik voel me een klein kind. Ik heb geprobeerd het stenciltje er af en toe bij te pakken wanneer ik mij overspoeld voelde. Echt helpen deed dat niet. Het blijft fucking Donald Duck.

Nu heb ik zelf een klein kind van nog geen drie jaar oud, die hardop zegt; ‘ik ben boos’ of ‘ ik ben verdrietig’. Daar kan ik ongelofelijk trots op zijn. Dat hij, nu al, soms gewoon zijn verlies nemen kan in woede of verdriet. En dat hij dat aan mij komt vertellen.

In de 40 buien van Donald Duck kan ik in mijzelf niet herkennen. Of accepteren. Als het ‘ok’ gaat kan ik er wel wat van breien. Maar wanneer het nodig is om mezelf te kunnen begrijpen, heb ik altijd dezelfde bui. En dat is die van zelfhaat, schaamte voor mijn gevoel, stappen verwijderd van het onderdrukte gevoel wat daadwerkelijk speelt.

Dat brengt mij bij de hypothetische schaafwond op mijn knie. In de afgelopen dagen zat ik in de neerwaartse doemdenkerij van vage negatieve gedachten die nergens echt concreet werden. Ik ben dan overtuigd dat er iets gruwelijk mis is met me, dat ik ziek ben, slecht, dat ik niet echt verder kan leven maar daartoe gedwongen wordt. Dan is de wereld in mijn hoofd groter dan de werkelijkheid. Dan BEN ik de schaafwond op mijn knie. En die hou ik heel heel geheim.

Dus dan ben ik die schaafwond geworden en dan ben ik mijzelf kwijt. En ergens weet ik dat er een van de 40 buien van Donald Duck aan ten grondslag ligt. Steeds vaker is er ook een stemmetje die zegt dat ik pijn hebben mag, boos mag zijn. Die mij geruststelt dat het slechts angst is.

En ineens is het over. Ineens kan ik de schaafwond van een afstand bekijken. Ben ik weer mezelf. Met nog een tikkeltje angst dat het morgen weer helemaal opnieuw begint.

Lees ook:

  • processed with vscocam with f2 preset

    Ze ligt in een groot, wit bed in het ziekenhuis. Ik ben op bezoek bij M. Een gordijn scheidt haar gedeelte van dat van de vrouw naast haar. De vrouw huilt en kreunt van de pijn. “Ja," zegt M. echter,…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer