Geef jezelf een kans

Soms voelt beginnen aan het leven op dertigjarige leeftijd zo moeilijk dat ik denk dat het me niet meer lukt om op een normaal niveau te komen. Wat is normaal anyway, maar ik bedoel op een niveau dat het leven enigszins te doen is. Dat ik met mensen kan communiceren op een manier die me niet leegzuigt, maar oké voelt. Dat ik op tijd ben met therapie, zodat ik op tijd van mijn beperkende angst af kan komen en niet langer aan huis gekluisterd ben. Ik hoop dat ik straks deel kan nemen aan de maatschappij en dat ik op tijd stabiel genoeg ben om mijn kinderwens in vervulling te laten gaan. Ik heb het gevoel dat de tijd aan me trekt. Alsof die constant zegt: je loopt zo’n dertig jaar achter, dus je mag wel opschieten, als je er nog iets van wilt maken.

En dat is het niet alleen. Ik hoop dat ik het volhoud totdat het zover is. De moed zakt me soms letterlijk in de schoenen als ik weer maanden niets doe aan mijn studie, omdat ik vecht om mijn hoofd boven water te houden. Als ik dagen medicatie moet gebruiken om mezelf te kalmeren en niet meer doe dan verstijfd op de bank voor me uit staren. De moed zakt me in de schoenen als ik voor de zoveelste keer met volle angst een sociale afspraak maak en concludeer dat ik het vreselijk heb gevonden en vervolgens nog drie dagen moet bijkomen, terwijl degene met wie ik afgesproken zegt “het was zo enorm gezellig!” De moed zakt me in mijn schoenen wanneer mijn hoofd afdwaalt naar vroeger en ik in een mentale houdgreep word gelegd, ik me niet meer kan bewegen en er niet genoeg nu meer over is om me aan vast te grijpen. Ik weet niet hoe ik uit moet leggen hoe mijn leven is geweest aan de mensen die me dierbaar zijn, aan de therapeuten die ik spreek, al heb ik het idee dat ik therapie-wise op de juiste plek zit en geloof ik dat de paar zinnen waarin ik mijn levensloop beschreven heb, eindelijk begrepen werden.

“Wat als dit voor altijd zo blijft voelen?” denk ik wel eens. Wat dan volgt is blinde paniek die resulteert in volledige crisis. Dan denk ik aan de dood, omdat ik denk dat ik hier klaar ben. Ik ben soms bang dat ik niet meer herstel. Ik ben me heel bewust van tijd. Ergens galmt er door mijn hoofd ‘je bent dertig en pas net begonnen’. Dat maakt me enerzijds mild tegenover mezelf. Ik kan dan denken ‘goh, je bent dus nog niet zo lang bezig. Don’t be so hard on yourself. Niet gek dat dingen nog zo moeilijk zijn’. Anderzijds staat er een ongeduldig deel van mij op haar horloge te kijken dat zegt ‘Hallo, tempo. Je bent al zoveel tijd verloren. Nu moet het gebeuren. Als jij nog kinderen wil, mag je wel opschieten’.

Als er geen verandering komt, dan kan ik dit leven niet verdragen. Als die gedachte me bekruipt dan beland ik wel eens bij 113 online. Gelukkig wisselen mijn gedachten nog wel eens, want ook al heb ik vandaag een vreselijke dag, denk ik toch: je gaat toch niet je leven beëindigen, terwijl het pas net begonnen is. Je hebt het nooit gekregen, dus geef jezelf een kans.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!