Gedachtenspaghetti

Ik ga weg. Weg bij de kliniek waar ik nu een half jaar ben opgenomen. Ik heb er na veel wikken en wegen voor gekozen om mijn behandeling te stoppen en elders een meer geschikte plek voor mijn problematiek te vinden. 

Het was een hele opluchting om met mijn behandelaren over mijn besluit te kunnen praten, maar er kwam meteen een nieuw stoorzendertje op aan de horizon: het ongewisse. Niet weten wat er gaat gebeuren, of wanneer. Is er wel ergens een goede plek voor mij? Willen ze me daar wel aannemen? Ik ben al zo vaak van het kastje naar de muur gestuurd dat het feit dat ik ga ‘verhuizen’ me enorm afschrikt. Voor een autist is zoiets extra lastig. Ik wil controle over mijn situatie hebben, weten wat er gaat komen. Maar dat is in dit geval even niet mogelijk, en het benauwt me. Zodanig dat de crisis waar ik net weer een beetje uit begon te klimmen, dubbel zo hard terugkwam, en dit keer met een akelig randje eromheen. Ze zeggen altijd dat autisten niet in staat zijn tot manipuleren, maar dit geldt lang niet voor iedereen. 

Op dit moment zit ik zo met mezelf in de knoop dat mijn acting out gedrag nauwelijks in de hand te houden is. Weglopen, spullen gooien, “als jij niet x doet, dan doe ik y”. Het maakt alles alleen maar extra ingewikkeld, en dat besef ik, maar god, wat is het moeilijk om mijn gedrag aan te passen. Mijn behandelaar raadde mij aan om op zulke momenten, heel simpel, op te schrijven wat me zoal bezighoud en waar de spanning vandaan komt. Deze blog is mijn eerste poging tot het aannemen van haar advies, en ik moet zeggen dat alleen het typen in Word al als een enorme opluchting voelt. Alsof ik iets loslaat waar ik me zo hevig aan heb vastgeklampt dat het net leek alsof ik me in een berenklem bevond. Ik had niet verwacht deze klauw ooit weer open te krijgen; ik wilde bepaalde dingen (‘hier weg’, ‘sterven’) zó intens dat ik de moed had opgegeven. Toch vloeien de woorden uit mijn pen (nou ja, toetsenbord) als een waterval en heb ik eindelijk een beetje het gevoel dat mijn gedachten er mogen zijn, dat ik ze mag observeren en met behulp van mijn toetsenbord mag laten overvliegen als wolken in de lucht. 

Mijn hoofdbehandelaar spreekt vaak van ‘gedachtenspaghetti’: stel je voor dat je gedachten door elkaar heen gewikkeld zijn als een bord vol spaghetti. Het zal niemand lukken om in één hap het hele bord leeg te eten, maar stap voor stap is het mogelijk een heel eind te komen. Je kiest een gedachte uit die in je hoofd rondzweeft, oftewel een sliertje spaghetti dat in de knoop zit met de andere slierten, en analyseert hem. Vervolgens probeer je hem te verwerken. Als het gaat om iets wat je moet doen, doe je het meteen zodra je daar de mogelijkheid toe hebt, en als het een negatieve gedachte is schrijf je hem op en probeer je hem op deze manier los te laten. Als je dit gedaan hebt, heb je een spaghettisliert uit de kluwen ontward en ben je weer een klein eindje verder. Soms gaat het makkelijk, bij negatieve gedachten is het moeilijker, maar naar mate ik oefende merkte ik dat het me steeds beter af ging. Nu ik in crisis zit lijkt het net alsof ik alles opnieuw moet aanleren, maar ik heb het al eens gedaan dus ik weet dat ik het kan. 

Vechten jullie met me mee?

Lees ook:

  • De kluwen om mijn hart

    Ik heb altijd het beeld bij me van een kluwe om mijn hart. Een kluwe onverwerkte emoties. Mijn hart is een bol licht. Er omheen emoties als draad gewikkeld in verschillende lagen. Die lagen draaien kris kras door elkaar. Hoe heftiger…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer