zwart hart

Er zit een gat in mijn hart

Soms word ik wakker met een gat in mijn hart. Vanuit dat gat sijpelen gitzwarte gevoelens door mijn lijf en mijn hoofd. Alles voelt zwaar, alsof er een dikke, donkere deken over me heen is geworpen. Ik weet nooit precies wat ik voel op zulke momenten. Het lijkt het meeste op liefdesverdriet. Een jammerend gevoel dat me geen seconde met rust laat. Als ik erop inzoom schieten de tranen me automatisch in de ogen en loop ik plots te huilen, waar ik ook ben. Op de fiets, in de trein naar werk, in de supermarkt.

Het gevoel is me niet vreemd, maar overvalt me altijd onverwacht. Ik open mijn ogen in de ochtend en ineens is het er weer en ik weet dat het een paar dagen zal aanhouden. Iets in mij zal jammeren en smeken om liefde. Ik zal weer op zoek gaan naar de reden achter die pijn, naar een oorzaak van mijn gevoel. Ik zal wederom concluderen dat er in mijn leven niks mis is, dat ik een lieve vriendin heb, aardige vrienden, werk, een huis, een kat, een gezond lichaam. Toch zal het blijven knagen. Ik zal weer denken aan de dood. Ik zal weer de hele dag die stem hebben in mijn hoofd die zegt ‘ik kan niet meer’. Ik zal zuchten en de tranen uit mijn ogen vegen. Ik zal mezelf proberen op te peppen, tevergeefs. Dit gevoel laat zich niet zo makkelijk bestrijden.

Tot er een volwassen vrouw komt, tegen wie ik een beetje opkijk. Die ouder en wijzer is dan ik en zegt: ik ben trots op je. Of: ik denk aan je. Of: je doet het goed. Een kleine injectie van iets. Moederliefde?

Dan stopt mijn hart plotsklaps met zwart spuwen. Dan is de bodemloze put weer gedempt. Dan kan ik weer door….voor een tijdje. Het is een chronische kwaal.

Lees ook:

  • Liefde wint.

    Ik heb geruzied en gesmeekt en gevochten en gehuild. Ik heb het diepste van mijn lege huls laten zien en hoeveel bevestiging iemand er ook in stortte, ik geloofde niet in liefde. Ik geloofde alleen…

  • Oefde die pijn doet

    Niemand kan zonder liefde, voor velen is liefde zelfs de zin van het leven. Maar als je een hechtingsstoornis hebt doet de liefde eigenlijk bijna altijd pijn, althans bij mij. Ik kan niet zonder, heb…

  • Jonge vrouw op een rots bij een stormachtige zee haren in de wind donkere wolken hoofd neergeslagen alleen

    Verlating en teleurstelling. Een terugkomend patroon in mijn leven, daardoor is ook mijn bindings- en verlatingsangst ontstaan. Ik ben bang om iedereen kwijt te raken, vriendinnen lijken geen echte vriendinnen en een echte vriendin kan…

3 reacties

  1. Zo ontzettend herkenbaar… Precies wat je zegt; ik ken het gevoel en herken het ook direct, maar toch overvalt het me keer op keer. Soms kan ik een aanleiding aanwijzen, meestal niet. Ik hoop dat het je op termijn minder zal overvallen, dat je misschien minder last krijgt van het gemis – of, het schijnt te kunnen, het gemis zelf op kunt vullen. In ieder geval dankjewel voor het schrijven!

    Enne… heb je nog tips voor het vinden van volwassen vrouwen / moederfiguren? Ik kan er nog wel eentje gebruiken
    Liefs, Sae

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.