Er zit een gat in mijn hart

Soms word ik wakker met een gat in mijn hart. Vanuit dat gat sijpelen gitzwarte gevoelens door mijn lijf en mijn hoofd. Alles voelt zwaar, alsof er een dikke, donkere deken over me heen is geworpen. Ik weet nooit precies wat ik voel op zulke momenten. Het lijkt het meeste op liefdesverdriet. Een jammerend gevoel dat me geen seconde met rust laat. Als ik erop inzoom schieten de tranen me automatisch in de ogen en loop ik plots te huilen, waar ik ook ben. Op de fiets, in de trein naar werk, in de supermarkt.

Het gevoel is me niet vreemd, maar overvalt me altijd onverwacht. Ik open mijn ogen in de ochtend en ineens is het er weer en ik weet dat het een paar dagen zal aanhouden. Iets in mij zal jammeren en smeken om liefde. Ik zal weer op zoek gaan naar de reden achter die pijn, naar een oorzaak van mijn gevoel. Ik zal wederom concluderen dat er in mijn leven niks mis is, dat ik een lieve vriendin heb, aardige vrienden, werk, een huis, een kat, een gezond lichaam. Toch zal het blijven knagen. Ik zal weer denken aan de dood. Ik zal weer de hele dag die stem hebben in mijn hoofd die zegt ‘ik kan niet meer’. Ik zal zuchten en de tranen uit mijn ogen vegen. Ik zal mezelf proberen op te peppen, tevergeefs. Dit gevoel laat zich niet zo makkelijk bestrijden.

Tot er een volwassen vrouw komt, tegen wie ik een beetje opkijk. Die ouder en wijzer is dan ik en zegt: ik ben trots op je. Of: ik denk aan je. Of: je doet het goed. Een kleine injectie van iets. Moederliefde?

Dan stopt mijn hart plotsklaps met zwart spuwen. Dan is de bodemloze put weer gedempt. Dan kan ik weer door….voor een tijdje. Het is een chronische kwaal.

Lees ook:

  • Liefde wint.

    Ik heb geruzied en gesmeekt en gevochten en gehuild. Ik heb het diepste van mijn lege huls laten zien en hoeveel bevestiging iemand er ook in stortte, ik geloofde niet in liefde. Ik geloofde alleen in liefde. Ik heb me…