Eenzaam mens in een donkere straat

Foutieve hechting vertaald

Maar mama waar was je, toen ik thuis kwam van school en jij nooit vroeg hoe het geweest was. Mama, waarom gaf je mij de indruk dat ik mij moest schamen, dat dingen die ik deed gek waren? Mama, waarom gaf jij mij altijd het gevoel dat ik dingen verborgen moest houden? Toen ik mijn eigen sleutels kreeg heb ik ontelbare momenten van angst en tranen gekend, dat jij en papa mij niet meer binnen zouden laten en de sloten zouden veranderen. Waarom voelde ik mij niet geliefd. Werden mijn emoties niet erkend?

Mama, ik werd een tiener. Jij keek niet zoals andere ouders op het cijferportaal van school en ook vroeg je niet naar gehaalde cijfers. Ik denk dat je dacht dat je mij vrijheid gaf maar je controleerde wel al het andere wat ik deed. Je bekeek mijn bankrekening, wilde precies weten waar ik was en met wie. Ik voelde mij altijd bekeken. Ik loog over drinken en feestjes. Ik loog over in therapie zijn want je zou het niet snappen, vooral afkeuren en ik zou de tirade krijgen en het nog weken aanhoren.

Mama, ik werd voor het eerst ongesteld. Andere moeders kochten taart of een armbandje, maar je was niet geïnteresseerd. Ik werd verliefd en ik vertelde je niets. De toon in je stem, het bespottende en alsof je het altijd beter wist. Ik werd stiekem en ik zweeg. Je hoorde van mijn problemen na lang wikken en wegen met twee fijne docenten. Daarna wilde je uitleg. Ik zweeg en je speelde met jouw macht.

Mama, waar was je toen ik liefde en warmte nodig had. Soms weet ik niet hoe ik door moet met dit gemis in mijn achterhoofd. Je had vast je redenen, eigen onvermogen misschien. Ik weet dat ik het voor mijn eigen kinderen beter wil doen, maar wat als ik het ook niet kan.

Mama, ik ben nu 21. Ik heb jouw liefde gezocht op de bodem van lege drankflessen, door de lippen te kussen van jongens die ik nauwelijks kende. Ik heb de littekens op mijn armen, maar die zijn niets vergeleken met het gat in mijn hart. Mama, ik zit in de put en krijg therapie en nog steeds doe ik het niet goed genoeg. Sorry, maar ik zeg geen sorry voor de manieren waarop ik probeerde de leegte te vullen. Ik zeg geen sorry meer voor wie ik ben.

Lees ook:

  • Ik was erbij

    We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik…

  • Wat mis ik?

    Iets missen maar niet weten wat. Iets zoeken maar niet weten waar je naar op zoek bent. Misschien wel het meest frustrerende wat er is. Wat mis ik? Waarom kan ik het niet vinden? Hoe…

  • Dochter en moeder

    Iedere keer als ik iets schrijf met betrekking tot hechtingsstoornis of de invloed van mijn jeugd, voel ik een steek van schuld. Ik heb een hele lieve moeder. Net zoals iedere moeder slaat ze de…

9 reacties

  1. Erg herkenbaar dit. Ik ben 34 en weet het antwoord nogsteeds niet. Dat gat blijft bij mij ook, ook na diverse therapiepogingen. Ik kan liefde van anderen ook niet echt voelen. Voor mij moet liefde totaal onvoorwaardelijk zijn, anders betekent het niets. Bijvoorbeeld samen de hel delen(de plek waar je niets meer hebt om trots op te zijn, niets meer om op te hopen). liefde die daar standhoudt is wat ik voel als echte liefde, alles wat minder ver gaat raakt mijn ziel niet. Heb jij dat ook, of vergelijkbaar?

  2. Au, en wat herkenbaar. Ook over ongesteld worden: op de een of andere manier blijft dat zo rondspoken in me.

    Ik voel je leegte en eenzaamheid. En knap dat je nu al bent gekomen waar je nu staat. <3

    1. Yep, me too, met die ongesteldheid. We hadden het er al eens eerder over. ‘t is confronterend misschien dat dat maandelijks terugkeert en zo dichtbij de essentie van vrouw-zijn komt… Misschien maakt dat het indrukwekkender, en pijnlijker. Bij mij hangt ‘t ook samen met thema’s als (geen) moeder (worden), vruchtbaarheid… Zijn ook geen kleine dingen. Ik probeer te bedenken dat ook het moeilijk vinden er mag zijn. Liefs!

      1. Ik heb al jaren een spiraal, dat confronteert me een stuk minder elke maand bedenk ik me nu.
        Maar misschien is dat een soort kop-in-het-zand-manier.

        En klinkt heel krachtig wat je schrijft, dat het moeilijk vinden er mag zijn. En dat klopt helemaal. <3

  3. Lieve,

    Ondertussen begin ik het te snappen. Te voelen hoe verdrietig het me maakt en dit te verdragen en door te kunnen werken. Soms nog met de fles erbij…..

    En dan zelf interesse hebben in hoe je dag was, er van jezelf mogen zijn, jezelf de moeite waard vinden om goed voor te zorgen, stopen met de negatieve oordelen de godganse dag…. Dat is ook weer een hele klus.

    Wat ik je wil meegeven is dat ik het ontzettend knap vind dat je dit op je 21e al kunt verwoorden. Ik ben 25 jaar later pas zover….

    Ik wens je de kracht om de pijn en het verdriet te verdragen. Weet dat je niet alleen staat. Zo ontzettend herkenbaar.

  4. Zo herkenbaar! Het is echt zo! Ondanks dat ik, tijdens het lezen allerlei vergelijkende excuusjes rondslingeren, weet ik dat wat je hier schrijft een essentie raakt. Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.