meisje op bankje

Flashbacks en herbelevingen

Daar zit ik dan. Met mijn ogen gesloten op een bankje. Ik ruik de frisse lucht, maar toch komt hij niet binnen. Er flitsen allerlei beelden door mijn hoofd. Beelden en woorden. Hele kleine woorden die mij weer terug brengen naar de situaties waar ik heb ingezeten. Soms is de omgeving zelfs hetzelfde als de gebeurtenis. Spanning, spanning is wat ik voel. Mijn hele lichaam reageert hierop.

Even open ik mijn ogen. Ik voel de tranen langs mijn wangen glijden. ‘Het doet zo’n pijn, waarom gaat het niet weg!’ Er lopen mensen voorbij, maar die zeggen niks. Het lukt me niet om op te staan, want mijn lijf is verstijfd. Mijn handen kan ik niet bewegen en mijn benen doen het even niet. Waar is mijn ik?! Waar ben ik?

Ik weet wel dat ik in het park ben, maar ik wil graag dat het goed met me gaat. Goed als in geen flashbacks, herbeleving en paniekaanvallen. Soms denk ik dat ik het allemaal niet meer aan kan en ben ik er klaar mee. Klaar met de pijn, maar niet klaar met het leven. Geluksmomenten ken ik ook wel, maar vaak is het de pijn. Het neemt mijn leven over. Het geeft me onrust en ik wil er niet mee verder, maar ik kan het niet uitzetten. Ik weet het even niet meer. Waarom ben ik degene die dit heeft mee moeten maken? 

Huilend veeg ik de tranen van mijn wang af. Ik kijk naar de grond en zie wat er allemaal ligt. Takjes, blaadjes en er loopt een beestje. Ik probeer in en uit te ademen, maar merk dat mijn adem hoog zit. Er is niemand die mij kan helpen. Niemand die kan zeggen wat ik moet doen. Want ergens in mijn hoofd weet ik ook wel dat ik het zelf moet doen. Alleen dat is heel lastig. Altijd zal er iemand voor mij klaar staan, maar zolang ik niet alles verwerk moet ik hier nog even mee dealen.

Rustig probeer ik op te staan en loop ik verder. De paniek is wat minder geworden en de woorden zijn wat rustiger. Nu is het even genieten van de natuur om mij heen zolang ik geen flashbacks heb.

Het doet pijn om dit te schrijven, maar ik weet dat het voorbij gaat. Door lange wachtlijsten kan ik pas over 6 maanden starten met therapie, ik hou het al 19 jaar vol. Dan kunnen die 6 maanden er ook nog wel bij.

Lees ook:

  • overhandiging huissleutels

    De afgelopen weken is mijn leven drastisch veranderd. Ik moet toegeven dat ik slecht tegen grote veranderingen kan, al zou ik graag een persoon willen zijn die flexibel is en er goed mee om kan…

  • Verleden in het heden

    Wat doe je als vroeger zich herhaalt en spreken verboden wordt? Wat doe je als het heden op het verleden begint te lijken? Wat doe je als je doods- en doodsbang bent om niet geloofd…

  • Eenzaam mens in een donkere straat

    Maar mama waar was je, toen ik thuis kwam van school en jij nooit vroeg hoe het geweest was. Mama, waarom gaf je mij de indruk dat ik mij moest schamen, dat dingen die ik…

3 reacties

  1. Beste Marieke,
    Wat jij schrijft is voor mij heel herkenbaar , en ook dat zinnetje van :van volhouden dat je al zoveel jaren het vol houd, ik zelf al vanaf mijn 19 jaar en ben nu 52 ,
    En mijn kracht is dan toch iedere keer weer van hele kleine dingen toch kunnen genieten voor andere mensen vaak heel gewoon maar voor mij dan niet .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.