Fall down seven times, stand up eight

Een week geleden checkte ik mijzelf vrijwillig in op de open afdeling van de kliniek. Helaas ben ik al sinds mijn 15e jaar de verantwoordelijke voor mijn eigen behandeling. Het voelt als je eigen advocaat zijn terwijl je schuldig bent, maar tóch moet pleiten dat je niet schuldig bent. Je moet goede behandelkeuzes maken, maar je wilt ook een eind aan je leven maken en dus wil je ook je behandeling dwarsbomen.

In een helder moment belde ik mijn behandelaar over de terugval waar ik bang voor was, de terugval waar ik eigenlijk niet onderuit kon. De wereld waar ik mij in begeef is weer pikzwart. Alleen is het verschil nu dat ik er met de verpleging over durf te praten. Maar helaas verandert dat niets aan de brekende eenzaamheid. Ik ben op zoek naar veiligheid, die ik hier eigenlijk niet ga vinden.

Drie maanden functioneerde ik als verzorgende en nu ben ik zelf degene die zorg nodig heeft. Degene die aan klopt bij de kliniek omdat zij zelf alle mogelijke grip is verloren. De lijnen van de behandeling zijn zo vervaagt dat ik niet weet aan welke kant ik vecht. Het voelt als terug bij af, als falen. Ik zit nog te vast in mijn patronen om onder ogen te durven zien dat het niet zwak is om weer zorg nodig te hebben. Dat het niet iets is om boos over te zijn op mezelf.

Een gedegen persoonlijkheidsstoornisbehandeling, maar nog steeds een draaideurpatiënt. Dit weerhoudt mij ervan een baan te behouden en te leven met beide voeten op de grond. Ergens wil ik alle therapie achter mij laten, maar ik weet dat ik het nu nog niet de rug toe kan keren. Ik ben bang om voor het leven te kiezen omdat mentale ziekten nog zo’n groot deel van mij zijn. Ik wil werken, ik wil samenwonen maar ergens is er een dierlijk instinct dat alles wil verwoesten wat ik aanraak. Noemen we dat borderline? Of trauma? Of depressie?

De toekomst maakt mij angstig, volgende week maakt mij angstig en zelfs de komende dagen. Hoe blijf ik in de rol van de goede advocaat en kan ik betekenis geven aan wat er in mijn leven gebeurt? Angsten maken mij als een kat in het nauw.

3 Comments

  1. Sina

    Mijzelf op laten nemen, is een van de moeilijkste dingen die ik ooit in mijn leven heb gedaan. Ik heb veel respect voor je, dat je dit (weer) bent aangegaan. Je vertelt over de twee stemmen in je hoofd: de advocaat en de koppige patiënt. Wees je bewust van beide en luister naar de advocaat! Veel kracht wens ik je toe x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge