Faal, falen, geslaagd

Ik heb een hele middag en het begin van de avond niets anders kunnen doen dan huilen. Huilen omdat ik mijn herkansing niet gehaald had. Huilen omdat ik boos was, op mezelf. Huilen omdat ik zo ongelooflijk teleurgesteld in mezelf was. Huilen omdat ik zo hard had gewerkt en het niet mocht baten, het geen succes had opgeleverd, ondanks dat ik dit ergens al had aan zien komen. Want ja, het was ook wel een tikje idealistisch om te verwachten dat ik gedurende de ‘vakantie’, waarin ik keihard aan mezelf aan het werken ben, ook zou kunnen pieken op studiegebied. Maar toch… De ‘had ik maar’ gedachten bleven door m’n hoofd gaan.

Helaas bleef het niet bij enkel die gedachten, want zodra er in mijn hoofd ruimte komt voor de gedachten aan mijn eigen falen, dan is het hek eigenlijk al van de dam. Ik faal dan niet enkel meer op het gebied van studie, maar ik faal op werkelijk álle gebieden in mijn leven. Mijn hoofd speelt alle situaties waarin ik ooit gefaald heb als een speelfilm voor mij af. En deze staan op repeat. Uiteindelijk ben ik er dan van overtuigd dat ik beter maar kan stoppen met alles in het leven, want het enige wat ik kan, is falen. En hoe graag ik ook ergens in wil uitblinken, falen staat niet op het lijstje.

Ik streef perfectie na en dat moet dan ook op alle gebieden. Ik moet de perfecte studente zijn, de perfecte dochter, de perfecte vriendin, het perfecte baasje voor mijn hond, maar ook de perfecte cliënte. En dus mag ik niet falen. Moet ik al mijn acties, die ik opstel in het kader van mijn behandeldoelen, ook daadwerkelijk voltooien. Precies op de manier zoals ik deze beschreven heb tijdens de therapiegroep. Ook daarin kan ik dan dus falen en dat deed ik die avond ook. Ik besloot namelijk dat de oplossing van mijn falen stoppen met eten was, want dan zou ik in ieder geval nog uitblinken in mijn eetstoornis.

Enkele uren later voelde ook dat niet meer goed en besloot ik toch te gaan koken en toch te gaan eten, maar in plaats van trots hierop te kunnen zijn, werd ik ook nu weer boos op mezelf. Ik had me niet aan mijn vooraf bedachte plan gehouden, dus had ik ook daarin weer gefaald. En nu had ik twee dingen ook maar voor de helft gedaan. Ik had weliswaar gekookt, maar ik had er dan weer geen sausje bij gedaan, ook m’n toetje had ik weggelaten en het tussendoortje van later op die avond was verdwenen. Kortom, ik had gefaald op beide vlakken: zowel voor m’n eetstoornis als voor m’n behandeling.

De mislukking was compleet. In mijn hoofd dan, want een dag later, toen ik het vertelde aan mijn psychologe, kwam er ruimte voor een andere manier van kijken. Ja, ik had gefaald als ik het op mijn manier bekeek, maar volgens de visie van mijn psychologe had ik juist een overwinning behaald. Ondanks alle emoties, ondanks alle weerstand, ondanks alle tegenslagen, heb ik toch gekookt en gegeten. Iets wat ik een halfjaar geleden absoluut niet gedaan zou hebben. En zo werd mijn falen slagen.

Faal. Falen. Geslaagd.

2 Comments

  1. Fijn dat je het zo duidijk op kon schrijven en dat het rustiger werd na ‘t spreken van je therapeut. En het hielp mij dit te lezen te horen dat ik niet de enige ben die zich zo voelen kan. Kan zwaar zijn, hè, zo een dag. Lief!’s!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.