Even me-time

Ik loop over het strand. Het is ijskoud, maar het boeit me helemaal niet. Ik heb de hand van m’n vriendje vast. De persoon die ik het meest vertrouw, waar ik superveel om geef. Hij heeft me een dagje meegenomen naar Scheveningen. Even eruit, even uitwaaien. Ik vind de zee altijd zo mooi en rustgevend. Ik kan er uren naar kijken en er ook helemaal in opgaan: Wat gebeurt er allemaal in die zee? Daar is gewoon een hele andere mooie wereld.

We drinken koffie en warme chocomelk op de Pier en gaan daarna naar het reuzenrad. Het klinkt heel raar, maar ik hou ervan om hoog in de lucht te zitten. Ik zie de kleine mensjes onder ons en achter ons de eindeloos grote en woeste zee. We hebben een prachtig uitzicht. De zon is al een beetje aan het ondergaan en schijnt zo ontzettend mooi op het water. Ik zie honden langs de kustlijn rennen. De wereld voelt zoveel minder eng vanaf boven, net alsof je alles zo kan vastpakken en aankan. De wereld is even zo klein.

We lopen terug over de Pier. Ik speel nog een potje op de flipperkast en dan gaan we een restaurantje uitzoeken waar we kunnen eten. Terwijl we binnen zitten en over het water uitkijken gaat de zon helemaal onder. De lucht kleurt alle kleuren en daarna is alles donker. In het donker lijkt de zee wel licht te geven. Er branden lantaarntjes langs de pier, het is een rustgevend uitzicht. We krijgen ons eten en we genieten nog even samen. Ik voel me even zo gelukkig. En vooral met hem. Dat hij me begrijpt, weet hoe slecht het gaat en me daarom even meeneemt. Even uit de dagelijkse sleur. Dat hij altijd met me wil praten en dat hij altijd voor me klaar staat. Dat hij mij weer liefde heeft laten durven voelen. Ik hou zielsveel van hem.

Terwijl we terug naar de trein lopen begin ik al een beetje nerveus te worden. Ik weet dat ik vanavond weer in een gat ga vallen. Dat ik weer niet kan slapen en me weer rot ga voelen, zoals de afgelopen weken het geval was. Maar het maakt niet uit. Deze dag pakt niemand me meer af. Even heb ik kunnen genieten, mezelf kunnen zijn. Soms is even aan jezelf denken, of dat nou met of zonder hulp van iemand anders is, zo slecht nog niet. En ik hoop dat mijn hoofd het toelaat om nog vaak aan deze dag terug te denken met een lach, want deze dag was zeker een lach waard en dát zelfs tussen de donkerste dagen in.

2 Comments

  1. Ik vond het heerlijk om je blog te lezen, Eilane! Je hebt jouw fijne ervaring op het strand zó mooi geschreven, dat ik er zelf zin in heb gekregen om snel eens een bezoekje aan Scheveningen te brengen.

    Liefs,

    Essy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.