Eten tegen eetstoornissen

Hoe kom je van een eetstoornis af? Door normaal te eten! Dat klinkt simpel en dat is het ook.  Twintig jaar lang vocht ik tegen mijn eetstoornis. Ik heb alles geprobeerd. Praten over mijn jeugd – die overigens niet eens zo rot bleek- , de scheiding van mijn ouders, de geboorte van mijn 9 jaar jongere zusje, mijn ietwat dominante vader en uiterst zorgzame moeder. Het gaf mij een hoop inzichten, maar ik ging er geen boterham meer door eten. Dus  gooide ik het over een andere boeg: ik werkte onder begeleiding aan een positievere lichaamsbelevening. Elke dag moest ik in de spiegel kijken naar aspecten die ik wel mooi vond van mezelf. Mijn buik – die ik verafschuw- mocht ik juist niet teveel aandacht geven. Ik begon mezelf inderdaad wat minder dik te vinden, maar wederom liet ik de boterhammen met pindakaas links liggen. Daarna volgde nog een rijtje psychologen,  stuk voor stuk goed, maar het lukte mij niet om iets extra’s te eten.
Misschien moest ik net als bij de AA op zoek naar een hogere macht? Ik besloot op een 10-daagse stilteretraite te gaan. Uiterst leerzaam, goed voor de innerlijke rust, maar meer eten? Nee, juist minder. Want, de monnik die de retraite begeleide, pleitte voor leven in eenvoud. Hijzelf leefde 2 jaar op slechts één maaltijd per dag.  Dus als hij het kon…
Ten einde raad belde ik 2 maanden voor mijn 35e verjaardag Novarum op; een kliniek voor eetstoornissen.  Ik verwachtte dat zij mij af zouden wijzen. Want, ik was niet graatmager en had mijn leven nog op de rit. Ik werkte als zuster, had vrienden en ging elke dag naar yoga. Een kliniek is voor gratenpakhuizen, vond ik. Toch mocht ik voor een intake komen en werd ik opgenomen. Ik was dolblij. Eindelijk. Mijn eerste dag vroeg ik of er echt een kans bestond dat mijn eetstoornis minder zou worden, of dat het zelfs over zou gaan. ‘Ja’, was het antwoord.  En ook al geloofde ik hen niet, het klonk fijn. De aanpak van Novarum: gewoon eten. Tijdens de opname kom je een kilo per week aan. Lukt dat niet? Dan ga je maar meer eten, net zolang tot het wel lukt. Samen met de diëtiste stel je een menu op wat bij je past en werk je naar een gezond gewicht. BMI 20, zodat je wat speling hebt. BMI 18, 5 is onzin voor de westerse vrouw, volgens hen.
De eerste paar weken waren zwaar. Ik was continu gespannen en huilde na elke warme maaltijd. Ook at ik al 20 jaar geen beleg op mijn brood. De eerste 2 weken in de kliniek wordt je brood voor je gesmeerd. Doodeng: stroop!  Maar ik at mij er doorheen. Tot mijn stomme verbazing kwam ik geen gram aan. Ik moest dus steeds meer eten. Mijn eetstoornis verzette zich, maar mijn gezonde ik wilde doorzetten. Dat deed ik. Maar ik bleef mij een alien voelen op de planeet van het normale eten. En ik voelde mij aanvankelijk geen haar beter. Alle vermoeidheid van jaren uithongeren en uitputten kwam eruit. Zou dit ooit overgaan?
Na een aantal weken ging mijn gewicht gestaag omhoog en bereikte ik een BMI van 19.5.  Langzamerhand kreeg ik weer energie. Ik werd vrolijker.  Er leek een mist op te trekken. Ik zag helder en besloot: ik wil nooit meer met opzet honger hebben. Ik wil taart eten en lief zijn voor mijzelf. Mijn hersenen hadden brandstof en functioneerden weer.  Ik had de kracht mijn eetstoornis vol aan te vechten. Een gevecht wat nog wel even door zal gaan, maar ik heb voor het eerst goede hoop.  Ik kijk uit naar een leven met pizza op de bank, een ijsje op een warme dag en een lekker broodje in de stad.  Levenslust kost energie, iets wat ik eindelijk weer heb.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge