mensen houden elkaars handen vast

Eten. Ik kan het niet. Ik mag het niet.

Eten en drinken.
Ik kan het niet. Ik wil het niet. Echt niet.
Ik mag het niet. Al weet ik dat het moet, dat een mens, dus ook ik, niet zonder kan.
Natuurlijk weet ik dat, ik heb het nodig, net als ieder ander, maar ik durf het niet.
Ik durf niet, misschien morgen, of anders volgende week, volgend jaar.
Maar nu niet, nu eventjes niet, oké?
Laat mij maar eventjes, heel eventjes.
Later kom ik wel terug maar nu niet. Nu wil ik even rust, even niks.
Eventjes geen bedreiging. Geen angst. Het is toch gezellig zo?

Het is teveel, veel te veel en ik heb al genoeg aan mijn hoofd. Er is zoveel teveel gebeurd. Daar kan niet nog meer bij, ik zit al overvol.
Maar ik moet eten en drinken, en het moet nu.
Ik kan het niet, alles wordt overschreeuwd.

Ga jij eten? Idioot! Hoezo denk jij dat jij dat mag? Je bent al veel te dik. Je bent al veel te veel. Wil je nog meer worden? Nog meer ruimte innemen? Stomme trut! Houd toch op te bestaan! Hoezo zou jij nu eten? Dat mag jij niet!

Er was vroeger een nare vrouw, ze deed dingen met me die ik niet wilde.
Ik moet weg van hier, weg! Ver weg! Ik wil niet voelen wat ze met mij deed. Ik wil niet meer pijn, vies, eng, bang. Weg, verder weg, zweven over bossen, koud, alleen, eenzaam.

Dan is er plots warmte, dichtbij. Mijn persoonlijk begeleider houdt me stevig vast en dwingt me terug te komen. Zijn warmte is voor mij onbeschrijfelijk geruststellend.
Ik kan wel bestaan, misschien.
Ik mag eten, zegt hij. Maar straks weeg ik 300 kilo, en dan?
Ik mag niet bestaan. Ik wil, ik móet, minder van mij.

Hoe meer van mij hoe leuker, zegt de psychiater. Soms geloof ik dat, eventjes.
Maar als ik dan mijn volle maag voel, dan voel ik me zo ellendig, teveel.

Ik wil mij niet voelen. Ik wil niet voelen wat die nare vrouw vroeger met me deed. Ik wil geen boosheid voelen, geen rake klappen, geen pijn in mij. Ik bepaal zelf en dat is niets, niets in mij.

Maar ik voel de persoonlijk begeleider en dat voelt goed, vertrouwd. Hij voert mij met liefde. Ik voel me verbonden met hem en daarmee met mezelf. Ik geef me over. Hij mag me voeren. Hap voor hap. Slok voor slok. Ik kan het wel. Ik mag het wel.

Ik tintel, voel, leef. Ik mag eten. Ik mag eten. Ik mag bestaan!
Weet je, ik heb gegeten. Een hele maaltijd: thee, nutri, brood, fruit.
Ik kan dat allemaal!

Lees ook:

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.