hoofd met vraagteken ervoor

Erover praten

We moeten er over praten. Met iedereen en vooral met je naasten, maar dat vind ik erg moeilijk. Erover praten garandeert namelijk niet dat je begrepen wordt. Hoewel psychische ziektes ook gewoon ziektes zijn, zijn ze soms toch wat moeilijk te begrijpen. De meeste mensen doen echt wel hun best om zich in te leven, maar een beleving die ver van je af staat echt begrijpen is toch best lastig, het is niet te bevatten.

Laatst maakte ik me obsessief druk over of ik wel een goed mens was. Urenlang was ik er mee bezig in mijn hoofd en ik voelde me er wat alleen in, dus besloot ik een vraag op Twitter te gooien. Ik vroeg of zij dat ook wel eens hadden, maar de antwoorden die binnenkwamen waren ‘nee’ en ook dat ik dat ook niet moest doen. Mensen deden er wat schouderophalend over, “ach zal wel goed zitten”, iets waar ik met mijn obsessieve angst niet bij kwam, zagen ze dan niet hoe belangrijk het is? Maar de ervaring dat dit essentieel is ligt alleen bij mij, het is een symptoom van de ziekte. Als ik heel eerlijk ben, was ik na dat ik erover had nog eenzamer dan voor die tijd.

Ook probeer ik wel eens met mijn naasten te spreken, vooral met mijn moeder. Ze doet echt haar best om me te begrijpen, maar zij is niet zo bang uitgevallen en heeft over het algemeen een “komt wel goed houding” tegenover het leven. Daaruit komen soms pijnlijke opmerkingen zoals “maak jezelf niet eens zo bang” of “je moet je er gewoon niet zo druk om maken”. Het is echt goed bedoeld en met alle liefde, maar zo werkt het helaas niet voor mij en na zulke gesprekken voel ik me ook vaak eenzamer dan voordat ik begon te spreken.

Dus de regering kan in campagnes wel hard roepen dat mensen met een psychische ziekte met iedereen moet gaan praten om meer begrip te kweken, maar ik vraag me af of ze er ook bij stilstaan wat voor impact het heeft als de ander je niet begrijpt, en dat mensen zo kwetsbaar kunnen zijn dat ze het onbegrip niet aan kunnen.

Om deze blog wel positief te eindigen wil ik op een groep wijzen die je waarschijnlijk wel begrijpt en wie tegen het zelfde onbegrip aanlopen: mensen die het zelfde hebben als jij, lotgenoten. Verschillende organisaties bieden mogelijkheid in contact te komen met elkaar. Voor OCD is er het OCDCafé die (online) gespreks- en Whatsappgroepen groepen. Het doet mensen goed hun verhaal te doen bij mensen die het wel snappen, dan ben je even niet alleen. Daarover mag ook wel een overheidscampagne gemaakt worden.