Erover praten helpt toch

Ik wil graag schrijven over hoe ik tegen het taboe op liep van praten over suïcidale gedachten en hoe er toch over praten mij helpt. Daarvoor neem ik jullie een stuk mee terug de tijd in. Ik was zeventien jaar en depressief. Ik had therapie maar dat schoot niet echt op. Ik probeerde te praten over hoe ik me voelde maar dat werkte niet echt. In ieder geval niet tegen de gedachten dat ik niet wilde leven.

Ik merkte dat de hulpverlening niet goed wist hoe ze hiermee moesten omgaan. Wat ze terug moesten zeggen. Of ze zeiden dat de medicijnen het wel zou verminderen. Ik had het gevoel dat er, ondanks al mijn pogingen, een taboe bleef liggen op het praten erover. In ieder geval voelde ik me onbegrepen en ongezien. Daarom stopte ik na een aantal negatieve ervaringen met praten. Dus kon ik hele sessies zwijgen of praten over niks. Het gevolg was natuurlijk dat de therapie niet hielp.

Omdat ik ergens heen moest met alles ben ik in die periode gaan schrijven, wat ik toen ook als opstapje heb gebruikt om weer te gaan praten. Want dat moest ik leren. En soms nog steeds vind ik dit moeilijk.
Ik had besloten om nooit 30 te willen worden omdat ik dacht niet te kunnen blijven leven met alle pijn van het verleden. Maar ik ben er nog. Sterker nog, ik ben nu 31 omdat dingen de laatste paar jaar langzaam aan het veranderen zijn.

Mijn huidige therapeut heeft mij een aantal jaar geleden de vraag gesteld waarom mijn leven zo zwaar was dat ik dood wilde. En wat er nodig was zodat ik mijn leven weer zou willen gaan leven. Het antwoord op deze vraag is niet simpel, omdat er toen heel veel onverwerkte trauma’s waren die er nu deels nog zijn.
Ik ben nog steeds bezig om de trauma’s die ik vroeger heb opgelopen te verwerken. En het is zwaar. En ik heb regelmatig het gevoel dat het teveel is en ik uit elkaar val, maar ik raap mezelf ook altijd weer bij elkaar.

In ieder geval, praten over hoe ik me voel helpt. Laatst had ik een gesprek met een goede vriendin. Zij zei het volgende: ‘Weet je, jij zegt wel dat je al heel lang met die gedachten om niet te willen leven leeft, maar je bent al die tijd wel sterker dan dat.’ En dat helpt, want in plaats van wanhopig te worden dat ik na zolang nog steeds met de gedachten loop denk ik: Ze heeft gelijk, ik ben sterk en als ik dat zo lang kan, dan kan ik vast ook door de moeilijke dingen van m’n therapie heen komen. Dan wordt mijn leven misschien wel minder zwaar.

Heb je suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Bel naar 0900-0113 of chat via 113.nl.

Lees ook:

  • Familie

    Oké, riskante titel, dat realiseer ik me. Laat ik meteen voorop stellen: ik ben niet van plan om mijn eigen familiedrama te creëren, ik zou mijn kinderen nooit, maar dan ook echt nóóit iets aan kunnen doen. Ik keur het…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer