Erover praten helpt toch

Dit verhaal kan een trigger zijn omdat het gaat over gedachten aan zelfdoding. Mocht je willen praten dan kan ik 113.nl aanraden.

Ik wil graag schrijven over hoe ik tegen het taboe op liep van praten over suïcidale gedachten en hoe er toch over praten mij helpt. Daarvoor neem ik jullie een stuk mee terug de tijd in. Ik was zeventien jaar en depressief. Ik had therapie maar dat schoot niet echt op. Ik probeerde te praten over hoe ik me voelde maar dat werkte niet echt. In ieder geval niet tegen de gedachten dat ik niet wilde leven.

Ik merkte dat de hulpverlening niet goed wist hoe ze hiermee moesten omgaan. Wat ze terug moesten zeggen. Of ze zeiden dat de medicijnen het wel zou verminderen. Ik had het gevoel dat er, ondanks al mijn pogingen, een taboe bleef liggen op het praten erover. In ieder geval voelde ik me onbegrepen en ongezien. Daarom stopte ik na een aantal negatieve ervaringen met praten. Dus kon ik hele sessies zwijgen of praten over niks. Het gevolg was natuurlijk dat de therapie niet hielp.

Omdat ik ergens heen moest met alles ben ik in die periode gaan schrijven, wat ik toen ook als opstapje heb gebruikt om weer te gaan praten. Want dat moest ik leren. En soms nog steeds vind ik dit moeilijk.
Ik had besloten om nooit 30 te willen worden omdat ik dacht niet te kunnen blijven leven met alle pijn van het verleden. Maar ik ben er nog. Sterker nog, ik ben nu 31 omdat dingen de laatste paar jaar langzaam aan het veranderen zijn.

Mijn huidige therapeut heeft mij een aantal jaar geleden de vraag gesteld waarom mijn leven zo zwaar was dat ik dood wilde. En wat er nodig was zodat ik mijn leven weer zou willen gaan leven. Het antwoord op deze vraag is niet simpel, omdat er toen heel veel onverwerkte trauma’s waren die er nu deels nog zijn.
Ik ben nog steeds bezig om de trauma’s die ik vroeger heb opgelopen te verwerken. En het is zwaar. En ik heb regelmatig het gevoel dat het teveel is en ik uit elkaar val, maar ik raap mezelf ook altijd weer bij elkaar.

In ieder geval, praten over hoe ik me voel helpt. Laatst had ik een gesprek met een goede vriendin. Zij zei het volgende: ‘Weet je, jij zegt wel dat je al heel lang met die gedachten om niet te willen leven leeft, maar je bent al die tijd wel sterker dan dat.’ En dat helpt, want in plaats van wanhopig te worden dat ik na zolang nog steeds met de gedachten loop denk ik: Ze heeft gelijk, ik ben sterk en als ik dat zo lang kan, dan kan ik vast ook door de moeilijke dingen van m’n therapie heen komen. Dan wordt mijn leven misschien wel minder zwaar.

5 Comments

  1. Op mijn 14e deed ik mijn spreekbeurt over zelfmoord. Ik kreeg er geen cijfer voor en moest een noeuw onderwerp kiezen voor het cijfer. Maar ik heb het wel mogen doen. Tot op de dag van vandaag denk ik daar aan terug- dat ik al zo lang dat soort gedachten heb.
    Bij mij werkt het geloof ik zo, dat als gevoelens te intens voelen (en dat Is best snel) dat ik dan ga denken ; als het zo moet, hoeft het voor mij niet meer. Het Is een hele hardnekkige gedachte.
    Sterkte ook!
    Ik zie niet hoe ik je als vriend toe kan voegen, ben namelijk ook wel benieuwd hoe jij t werken met kinderen ervaart met gedachten aan eigen trauma’s. Ik werk ook met kinderen (bso)
    Liefs! Fijn dat je dit opschrijft!

    1. Sine

      Hi Avermin,

      dat gevoel met de overbelasting door emoties heb ik ook heel sterk (gehad). Mijn antidepressiva is daar een grote ondersteuning in geweest, mijn emoties zijn stabieler en het kost daardoor minder energie (want wat is het vermoeiend die achtbaan van emoties de hele dag!). Je bent niet alleen en het kan beter worden. Er zijn speciale therapiemodules over omgang met emoties 🙂

  2. Sine

    Ik geef je helemaal gelijk: praten helpt! Alleen de omgeving is daar helaas niet altijd ontvankelijk voor. Toen ik pas een suïcidale fase had, ben ik daar voor het eerst niet alleen mee blijven zitten, maar heb mensen waar ik op mijn studie veel mee omga eerlijk gezegd, waarom ik er al twee weken niet was. Door het uit te spreken mocht het er zijn voor mezelf en werd het een probleem dat ik niet meer alleen hoefde te dragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.