Erkenning

Voor iedereen die nooit gerechtigheid zal krijgen. Voor iedereen die geen erkenning kreeg. Voor diegene die bang is om te spreken, of het zwijgen wordt opgelegd. Deze blog is voor jou. 

Vandaag keek ik de documentaire Athlete A op Netflix. De documentaire gaat over een groot misbruikschandaal in de Amerikaanse turnwereld. Meerdere slachtoffers komen aan het woord. De documentaire eindigt met de veroordeling van de dader en spreekrecht in de rechtzaal. Wat volgt, is een hartverscheurend geheel van verhalen. Een moeder die spreekt voor haar dochter. De mensen huilen om zichzelf, om elkaar.

In mij brak iets. 

Bestond er maar een spreekrecht voor de ongeziene slachtoffers. Voor hen die nooit gerechtigheid zullen krijgen. Die nooit een rechtszaak kunnen beginnen. Voor de eenzame slachtoffers in stilte. Soms jarenlang. Sommige mensen worden nooit gehoord. Sommige kinderen worden nooit gezien. Het leed nooit erkend. Ze worden in de steek gelaten door families en bekenden. Door eigen moeders.

Vaders laten doorgaans geen sporen achter. Maar worden soms oneindig lang gevoeld. 

En zoals tegen mij werd gezegd: ‘Niemand heeft het gezien, dus we zullen het nooit weten.’ Is dat niet juist het probleem, het allerpijnlijkste: dat niemand het zag?   

Voor hen die zwijgen, voor de delen die mij vormen. Voor mij en al de slachtoffers zonder stem. 

Laten we erkennen wat niemand kon. Voor de kinderen zonder families, die ze verloren toen ze spraken. Voor de leegte waarin ze achterbleven, voor de steun die ontbrak. Voor de gerechtigheid die nooit zal komen. Voor de eenzaamheid. Voor de verwarring en de twijfel.

Ook ik heb mijn spreken het zwijgen opgelegd en mijzelf niet geloofd. Als alles volledig wordt ontkend, hoe kun je dan bestaan? Je wordt verlaten door de mensen om wie je geeft… Ik wilde mezelf kapot maken en alles wat in mij schreeuwde om aandacht het zwijgen opleggen. Ik durfde niet te denken en te voelen. Mijn hele bestaan stond op losse schroeven, ik durfde mijzelf niet meer te geloven. Niemand maakte me het zo moeilijk als mijn eigen angst. Angst voor de woorden, voor de verhalen die ze vertellen. Voor de waarheid die daarachter schuilt. Voor het gewicht wat eraan hangt. 

Maar nu:

Ik spreek voor de delen die mij vormen. Voor de kinderen die ik in mij zie en hoor. Voor hen wil ik erkennen. En misschien kan ik dan ooit ook zien én voelen dat het gaat: over mij.

Ik weet dat mensen jullie pijn deden en weggaven. Weer ophaalden. De verwarring die dat bracht. De verscheurdheid. Dat de dingen die gebeurden echt verschrikkelijk waren. Dat er zoveel leed is doorstaan.. Dat niemand weet wat het allemaal inhield. De details die je maar niet van je netvlies krijgt gewist. Niet weg gevoeld krijgt. Dat je soms niet meer wilt leven. Omdat het té erg is. 

Ik zie jullie. Ik hoor jullie. Er is nu tijd om uit te spreken wat er allemaal is gebeurd. En je wordt gehoord. In therapie en ook door mij. 

Ik erken jullie. Ik erken mijn verleden. Ik doe niet meer mee aan de ontkenning.

Ik ben misbruikt, mishandeld en verwaarloosd. Door familie. Mijn jeugd was één grote chaos van logeerplekken en een suïcidale moeder in psychoses en gesloten inrichtingen. 

Het heeft mij beschadigd en verscheurd. Ik ontwikkelde een dissociatieve identiteitsstoornis. En dit durven schrijven, is de grootste winst. 

Laten we onszelf erkennen. De delen die ons vormen. De misdaden die ons zijn aangedaan. De wonden die ze sloegen. De mensen die we verloren. De pijn. De machteloosheid. De boosheid. De schaamte. Het verdriet. 

Opdat we niet wegkijken, maar onder ogen zien. Spreekrecht.

Dit is mijn erkenning. Dit is jouw erkenning. Het had nooit mogen gebeuren. Je wordt nu gezien. Gehoord. Ook al kun je nooit een rechtszaak aangaan, krijg je geen gerechtigheid, laten we opstaan voor elkaar. Voor de eenzame slachtoffers. Voor de slachtoffers die zoveel moed nodig hadden en alleen achterbleven. Niet geloofd. Zichzelf ontkennen om nog enigszins te kunnen bestaan. 

Ik zie je. Ik geloof je. 

Je mag voelen.

Lees ook:

  • Wiebenik

    Deze blog gaat in op misbruik. Lees deze niet als je weet dat dat niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van de luisterlijn. 'Wie ben ik' is…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer