Er zit muziek in mij

Voor mij is geluk het volgende: dat wat je vanbinnen voelt klopt met wat je vanbuiten ziet of hoort. Er zijn een aantal momenten waarop dat lukte en die staan in mijn geheugen gegrift.

Ooit was ik concertmeester van een van de beste jeugdorkesten van Nederland. Concertmeester zijn houdt in dat je als het ware de schakel bent tussen dirigent en orkestleden. Je geeft aanwijzingen aan de rest van de groep en werkt met je bewegingen samen met de dirigent.

We speelden een keer het vioolconcert van Mendelssohn. Dat is dus een werk voor orkest met vioolsolist. Het is een enorme uitdaging om de communicatie tussen orkest, dirigent en solist vlekkeloos te laten verlopen. Ik zat vooraan, in de ‘vuurlinie’ en was in opperste concentratie bezig om de dirigent en de solist te volgen en daar zelf, met mijn hele vioolsectie achter me, naadloos op aan te sluiten.

Dit werk van Mendelssohn is zeer bekend en niet voor niets. Het is hartstochtelijk en gevoelig en het eerste deel eindigt in een daverende climax. Vanuit het niets komt er aan het einde een stuwende beweging op gang waarin nog eenmaal het zangerige hoofdthema doorklinkt. Het is bijna orgastisch om dat te spelen. (Muziek doet me sowieso vaak aan seks denken, maar dat is een ander verhaal.)
Tijdens dat slotmoment kwam alles in mij samen tot één brandpunt en werd het tot klinken gebracht in die weergaloos mooie muziek. De tranen staan op zo’n moment in mijn ogen en elke cel in mij ademt levenslust. Het is communiceren op het hoogste niveau.

Soms is er dus zo’n moment waarop alles klopt. Maar vaak genoeg lukt het me ook niet om dit te bereiken.

Je hebt in dat geval twee scenario’s: óf je voelt heel veel, maar kunt het niet uiten, óf je voelt helemaal niks, maar vanbuiten lijkt het heel wat. Ik zal van beide situaties een voorbeeld geven.

Vandaag had ik het eerste scenario. Ik had mijn geliefde vak ensembleleiding, waarin je leert om te dirigeren. Een hele kunst, maar enorm leuk. Een van mijn favoriete werken van Johann Sebastian Bach stond op het programma. Al vanaf kleins af aan hou ik enorm van zijn muziek. Zodra ik het hoor, voel ik me op mijn gemak. Alsof ik na een lange reis de geur van mijn geliefde weer ruik. (Of van mijn moeder. Of kat.) Ik zag dus enorm uit naar het dirigeren van zijn werk.

Maar shit, viel dat even tegen! Ik was qua technische dirigeerskills totaal nog niet bij machte om over te brengen aan de musici wat ik van ze wilde. Ik voelde geen contact en de muziek waar ik zo van hou klonk mat en saai. Ik voelde me oprecht gefrustreerd en zelfs een beetje verdrietig. Toen vroeg de docent of ik kon vertellen wat ik wilde. Ik vertelde, enigszins opgefokt, over de lijnen die ik wilde horen, de vertragingen, de dynamische verschillen.

Terwijl ik praatte, bewogen mijn handen geaffecteerd mee. “Zie je wat je met je handen doet als je vertelt?” vroeg de docent. “Ik snap nu totaal wat je bedoelt, kijkend naar je handen, kun je dat eens inzetten tijdens het dirigeren?” En dat deed ik. In mijn hoofd zong ik de muziek mee en ik praatte met mijn handen tegen de musici. En verrek, het werkte! Eindelijk weerklonk wat ik vanbinnen voelde. Een mooi en zuiver moment waarop het toch nog goedkwam.

Het omgekeerde scenario had ik een jaar geleden. We hadden een operaproductie op school, waarin ik in het koor zat. We waren gedurende de hele voorstelling op het podium te zien. De regisseuse was een draak met een enorm lelijke visie op het stuk en iedereen was chagrijnig en hangerig. Met pijn en moeite sleepte ik me door de repetitieperiode en in mij werd het steeds leger en zwarter. Toen de drie uitvoeringen voor de deur stonden, wist ik niet meer waar ik het nog vandaan moest halen.

Maar ik deed het toch. Ik zong, danste en acteerde alsof mijn leven ervan af hing. Ik werd achteraf overladen met complimenten. Men prees mijn stem, mijn energie, mijn natuurlijkheid en mijn prettige aanwezigheid op het podium. Maar in mij restte er niks meer. Het was er koud en leeg. Ik voelde me gerafeld en kapot. Ik had het publiek iets gegeven wat ik eigenlijk niet meer bezat.

Ik heb me jarenlang zo verschrikkelijk vermoeid en slecht gevoeld. In deze muzikale voorbeelden zie je precies waar ik in het dagelijks leven ook vaak tegenaan loop. Ik kan niet communiceren wat ik voel en voel me opgekropt. Of ik communiceer juist iets wat ik helemaal niet voel en voel me eigenlijk leeg. Daarnaast ben ik er blijkbaar ook nog eens zo goed in dat mensen het klakkeloos voor waar aannemen.

Ze geloven dat wat ze zien echt is, maar vaak is dat niet zo. Het is daarom tijd dat ik het heft in eigen hand neem en ga zorgen voor een communicatie die eerlijker en oprechter is. Dat ik al die gevoelens en gedachten, duidelijker tot klinken breng. Ik denk dat ik me dan eindelijk beter zal gaan voelen.

Er zit muziek in mij en die mag gehoord worden.

6 Comments

  1. Wow! Ik hoor je passie voor de muziek in je woorden. Je laat even meeleven in je strijd naar echtheid, een die ik ook herken. Ik luister geduldig naar jouw lied, gehoord worden mag je zeker, en neem je tijd. xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.