hand met puzzelstukje

Er mist een puzzelstukje

Voor mijn psychische klachten kwam ik terecht bij de psycholoog. Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat ik een doorverwijzing heb aangevraagd. Tijdens mijn intake werd binnen een uur duidelijk dat ik een lichte depressie had gehad. Op het moment dat ik dat hoorde, viel voor mij het kwartje. Eindelijk een diagnose. Maar nog belangrijker: ik kon in behandeling. Ik vraag mij soms af wat er was gebeurd als ik niet in therapie was gegaan. Ik denk dat ik dan geen onderdeel van deze planeet meer was geweest.

Voor mijn somatische klachten zijn we tot op de dag van vandaag nog steeds zoekende. Inmiddels heb ik al de nodige medische bezoeken en onderzoeken gehad. De conclusie is tot nu toe als volgt: we weten dat je pijn hebt, maar helpen kunnen we je niet. Naarmate ik dit vaker te horen krijg, merk ik dat er ook een steeds sterker gevoel van machteloosheid ontstaat. Soms voel ik mij mede door mijn autisme niet altijd begrepen en serieus genomen, wat uiteindelijk ook psychisch weer voor klachten zorgt. ‘Een beetje begrip is toch niet zo moeilijk?’ denk ik dan. Inmiddels weet ik ook dat mensen soms ook niet goed weten hoe ze hiermee om moeten gaan. Of dat het lijkt alsof ze het niet willen snappen.

Inmiddels raak ik gewend aan de vicieuze cirkels van psychische, somatische problemen en daarbij komende vermoeidheid. Ik ben zelf van mening dat er zeker een verbinding is tussen mijn klachten. Ik blijf zoeken naar het verloren puzzelstukje, in de hoop hem ooit te vinden.

Lees ook:

  • Electro convulsie therapie edited

    Onze schrijfster Noa is op 2 juni 2019 overleden. Ze is 17 jaar geworden. In haar indrukwekkende biografie beschreef ze op 16-jarige leeftijd haar strijd. Vandaag kreeg ik het verlossende woord: ik heb groen licht gekregen voor ECT, Electro Convulsie…

lees meer

2 reacties

  1. Hallo Lune,

    Ik om wat voor een lichamelijke klachten gaat het? Of wil je daar hier misschien niet over praten? Mag ook via een persoonlijk bericht.

    Ik heb jaren lang last gehad van depressies. Heel ander verhaal dan jij. Maar wat ik weet van een depressie, is dat dit lichamelijk slopend is. Door een depressie sta je dag en nacht onder spanning. Misschien herken je het wel: ‘s morgens wakker worden met kramp in je kakeb. Last van je armen door de gespannen spieren. Pijn in je nek. Pijn in je buik. Etc Etc.
    Ik heb deze allemaal meegemaakt. Na 50 jaar was mijn lichaam op. Ik heb er uiteindelijk een aantal hartstilstanden van gekregen, gelukkig kreeg ik bij de eerste een ICD. Het woord somatisch is hier veel zeggend zeggend denk ik. Wat de huisarts in deze situatie vaak doet, vooral om je gerust te stellen, deze zo serieus mogelijk te nemen. Stel dat er wel wat is, dan heb je geluk, dat je weer iets hebt waar je aan kan werken. Maar ik vermoed dat veel al niets wordt gevonden. Inderdaad heel frustrerend.

    Ik lees dat jij ASP hebt. Ik vermoed dat je daardoor best moeilijk vindt met je interne onrust om te gaan. Dat je in diverse situaties angst opleverd. Hebben ze het daar met jou over gehad? Hoe ervaar jij dat zelf?

    groetjes Sibeling

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.