Er is zó veel belangrijker dan je gewicht

De voorbije week heb ik met behulp van therapeuten een heel waardevolle ontdekking gedaan voor mezelf. Ik deel deze graag met jullie.

Tijdens therapie met psycholoog ging het over ‘het continu bezig zijn met wat je omgeving van je denkt’. Na een stomme anekdote van hem over hoe hij zich er juist niets van aantrekt, volgde deze conversatie:

Psych: “Als je je fijn voelt omdat je net bent gaan sporten, omdat je goed geslapen hebt, omdat je je vrienden terugzag na twee maanden is het gemakkelijker om je minder aan te trekken van wat een ander van je zou denken.”
Ik: “Ja, logisch. Als het goed gaat heb je minder om slecht te vinden van jezelf en dus minder schrik dat anderen iets slecht vinden van jou.”
Psych: “Dat is niet automatisch waar. Al die skinny girls die nog steeds denken dat ze te dik zijn… Je kan perfectionistisch blijven, óók als het al goed is.”
Ik: *kijk uit het raam, zwijg en probeer héél hard alles in mijn hoofd tot rust te brengen*
Psych: “We moeten afronden voor vandaag, is dat oké voor jou? Maken we een nieuwe afspraak?”
Ik: *houd mijn tranen in, knik, zeg ‘ja’*

Het moeilijke zit hem voor mij dus in de opmerking: “Al die skinny girls die nog denken dat ze te dik zijn…” Ik hoef jullie vast niet uit te leggen dat dit heel hard binnenkomt voor iemand met een eetstoornis. Het eerste wat in me opkwam waren zaken zoals ‘waarom hij zegt hij dit? Hij zegt dit tegen jou, zie je wel, je bent niet een skinny girl die dénkt dat ze te dik is, je bént gewoon écht te dik!’

Toen ik deze situatie besprak met mijn diëtiste kwam ik echter tot een veel waardevollere ontdekking. Ik was nog steeds kwaad op de psycholoog, maar de eigenlijke reden kwam toen pas écht naar boven. Huilend ging ik op zoek naar waarom ik zo kwaad was hierom. Naast de logische reden dat je zoiets gewoon niet zegt tegen iemand met een eetstoornis was er nog dit: begreep hij het belangrijkste dan niet? Begreep hij dan niet dat voor ‘skinny girls die zichzelf nog te dik vinden’ het duidelijk nog niet goed genoeg is? Dat ze zich niet goed in hun vel voelen? Dat ze, om wat voor reden dan ook, vinden dat ze dunner moeten zijn? Begreep hij dan echt niet dat juist dít is wat ik bedoelde. Voor die meisjes is hun uiterlijk niet goed en dáárom is het ook zo belangrijk voor hen wat anderen van hen denken…. Dit maakte mij zo enorm kwaad en verdrietig. Begreep hij dan echt niet dat het zo moeilijk kan zijn om dag in dag uit jezelf uit te maken voor ‘te dik’? Kon hij daar echt tussen neus en lippen door zo’n veroordelende opmerking over maken? Ik was boos, omdat hij niet ziet wat ik zie.

Maar mijn tranen van kwaadheid gingen over in tranen van verdriet. Ik was zo verdrietig, voor die meisjes, ik voelde hun pijn. Maar ik was ook verdrietig om veel meer dan dat: het is zó jammer en ronduit gemeen dat mensen elkaar beoordelen op gewicht. Het is zó jammer dat mensen zoveel waarde hechten aan dat gewicht of die vormen. Ik vind het zo verdrietig dat gewicht en lichaam zo overheersend zijn, terwijl er zoveel andere zaken zijn die belangrijker zijn. Zoveel mensen hebben zich de voorbije twee maanden suf gewerkt vanuit huis, de kinderen hele dagen geëntertaind én dan ook nog eens gezorgd voor de was, de plas en elke dag vers eten op tafel. Maar wat is het gespreksonderwerp na deze twee maanden? Ja, juist: die x kilogram die ze zijn aangekomen (de zogenaamde ‘coronakilo’s’), het feit dat ze eigenlijk nog zouden moeten gaan sporten vandaag en dat dat stukje verjaardagstaart toch echt niet te groot mag zijn. En dat is rot, dat is triest, dát is om kwaad om te worden. Zijn die rondere billen en vollere buik dan zo belangrijk?

De diëtiste keek me aan met een blik waarin een mengeling van verdriet, opluchting en misschien wel wat amusement te lezen waren. “Nu hoor ik jou, nu zie ik een stukje jij en geen eetstoornis. Dit heb je nodig om die eetstoornis te verslaan! Er is echt een stukje in jou dat dit ook voor jezelf anders wil zien, dat het jammer vindt dat jij jezelf zo identificeert met dat gewicht! Kan je dit alsjeblieft ook eens tegen jezelf zeggen? Kan je ook van jezelf geloven dat je zoveel meer bent dan dat gewicht en dat lichaam? Wat is voor jou belangrijker?”

Met deze woorden sluit ik af en stel de vraag ook graag aan jullie:
Kan je jezelf eens zeggen dat je zoveel meer bent dan dat gewicht? Wat is voor jou belangrijker?

Lees ook:

  • food plate yellow white

    De afgelopen drie maanden verbleef ik in een kliniek voor eetstoornissen. Hier is het leven precies omgedraaid als in de grote boze buitenwereld. Wij moeten snoepen, mogen niet bewegen en absoluut niet onze eigen kamer schoonmaken. Per week dien je…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer