Er is iets onbeschrijfelijks nodig voor het drinken van een kopje thee.

Ik weet dat dit ongeveer de basis is van mijn problematiek. Dit is ‘de leegte’ die zo vaak omschreven wordt en die zich, naast deze voorstelling, nog in honderdduizend andere beelden kan vermommen. Eigenlijk is de leegte…. alles.

Op instagram staat hij op nummer één wat betreft zelfzorg-posts; ‘het kopje thee’. Het is het durven om dat momentje voor jezelf te pakken, het is de prikkel die je in het hier en nu kan brengen, het is jezelf gezond verwennen, het is alleen durven zijn, het is even helemaal niets, het is mindfull, het is omgaan met leegte, het is tevredenheid, het is zorgen voor jezelf…

Ikzelf heb ‘theemensen’ lang verafschuwd. Thee is een soort van veredeld water en kan nooit opwegen tegen cafeïne, suiker of alcohol. Vooral wanneer dat laatste ook aanwezig was, kon ik thee-bestellers echt uitlachen. Hoewel ik nog steeds in hokjes denk wanneer het op theedrinkers aankomt, bestel ik tegenwoordig zelf ook wel eens een kopje thee. Ik schaam mij zelfs een beetje over de koppigheid waarmee ik menig theedrinker ooit afgevallen heb. Sorry daarvoor.

Vandaag heeft het kopje thee mij diep geroerd. In therapie loop ik al maanden, zo niet jaren, op tegen een muur van stilte. Zodra er bepaalde beelden of gedachten in mij opkomen stok ik. Praten, delen, contact; het wordt onmogelijk. En vandaag heb ik dat een heel klein beetje kunnen doorbreken. Mijn therapeut luisterde, wat hij overigens altijd doet, zo goed en kwaad als het gaat. Inmiddels heeft hij uren en uren geluisterd naar mijn haperende stiltes en tranen;  naar mij.

Ik vertel over een vloer waar ik laag over kruip, krioel bijna. Ik ben op die vloer maar er is geen bodem. Het is onveilig. Boven mij is geschreeuw en waar ik ook ga: er is geen veiligheid.

Ik weet dat dit ongeveer de basis is van mijn problematiek. Dit is ‘de leegte’ die zo vaak omschreven wordt en die zich, naast deze voorstelling, nog in honderdduizend andere beelden kan vermommen. Eigenlijk is de leegte… alles. Het IS de vloer zonder bodem.

Mijn woorden, mijn emoties, worden gevalideerd door mijn therapeut. Hierop volgt een onbeschrijfelijk gevoel die zowel alles-vervullend als -vernietigend werken kan. Ik weet dat dit een belangrijk moment is, ik voel dat ik iets krijg wat ik niet vaak heb kunnen toelaten. Heel even krijg ik namelijk een glimp van iets wat ik nooit zelf in mijzelf vinden kan.

En dan komt het onbeschrijfelijke wat nodig is voor het drinken van een kopje thee. Datgene wat leeg is in mij en waarvan ik weet dat anderen het meestal wel in zich hebben. Datgene dat bepaalt dat wat er ook gebeurt er altijd een iets is, in jezelf. Een iets waar je op terug kan vallen. Een iets dat je waarde geven kan. Een iets dat je bestaansrecht geeft.

Ik mis dat iets.

Het iets dat maakt dat je een kopje thee kan drinken- gewoon omdat het niet erg is dat je bestaat.

 

***

Deze blog is enigszins lyrisch geschreven, mensen die ‘de leegte’ niet kennen begrijpen misschien niet wat er staat. Ik ben zo benieuwd hoe het leven is wanneer je bestaansrecht vanzelfsprekend is- reply if you are one of them. 

Ik krijg met waar ik sta in mijn behandeling inzicht in begrippen als verslaving, zelfmedicatie, zelfbestraffing, psychoses, fantasie… een breed scala aan psychische termen waar ik mij eerder eindeloos in heb proberen te verdiepen. Wanneer je niet diep mag gaan zoeken onder begeleiding van professionele therapeuten blijven dit allemaal hulpmiddelen waar je je aan vast kan proberen te grijpen in de poging veiligheid te vinden. Symptomen waarvoor je misschien een makkelijkere oplossing of medicatie krijgen kan, zonder bij de kern te komen.

Aan al deze symptomen zit een oorsprong. Hoewel ik dit al lang weet kom ik er steeds meer en meer achter hoe moeilijk de wereld zijn kan zonder de juiste hulp. Hoe hopeloos het zoeken naar de juiste hulp je maken kan. Ik ben blij dat ik inmiddels weet dat de therapie die ik nu volg mij echt iets opleveren gaat. In het Nederlandse zorgstelsel is het niet vanzelfsprekend dat iedereen de juiste hulp vindt. De weg is lang en niet voor iedereen is dezelfde weg weggelegd.

Ik schreef vorig jaar veel voor dsmmeisjes en ben al maanden aan het twijfelen weer meer te gaan schrijven. Want juist dit deel van het proces wat ik nu meemaak, het gedeelte waarin ik zie dat er echt een uitweg is uit mijn klachten, is iets waar ik anderen misschien mee zou kunnen helpen. Maar het is juist dit deel waar mensen niet of moeilijk naar uit kunnen kijken als ze middenin hun psychische problemen zitten. Bovendien zijn ‘de dingen die we kunnen leren om beter te worden’ erg complex, persoonlijk, diepliggend en veranderlijk.

We kunnen herkenning vinden bij elkaar. Maar het echte werk- het gevecht- de inzichten- zijn niet over te dragen aan mensen die ergens anders zitten op hun pad. Het blijft voor mij zo onbeschrijfelijk als dat ‘iets’, dat nodig is voor het drinken van een kopje thee.

10 Comments

  1. Karin

    dit komt zo ontzettend binnen, zo herkenbaar. Ik ben op weg naar dat kopje thee. Na jaren van therapie begin ik te voelen….en ik wist niet eens dat ik dat niet deed.
    dank je wel. xxx

    1. Ja, same here! Soms voel ik… En soms ga ik het jog helemaal uit de weg… Zeker wanneer het boosheid betreft- man wat is het een doolhof- maar nu ik soms, heel even en steeds vaker, voel… Dan weet ik even zeker dat er toekomst is! Veel liefs en schrijf me gerust. Liefs!

    1. Pff.. Lelijk.. Ja, en nooit goed. Haha. Want wanneer ik het wel ‘n beetje toelaat- boos mag worden zonder bang te zijn, of wanneer m’n therapeut me zelfs gerust lijkt te kunnen stellen- dan voelt de liefdevolle aandacht eigenlijk nog lelijker. Onderweg! Liefs!

      1. Ja dat ken ik ook nog van verdriet idd… dat mocht eerst ook niet, ik moest sterk zijn. Angst hangt er nog ergens tussenin, dat is een lopend proces. Vanaf dat verdriet mocht was boos geen optie meer… net als blij, dan wordt ik te hyper. Ben benieuwd welke emoties ik nu boor elkaar inruil. Maar uiteindelijk zullen ze toch naast elkaar mogen bestaan en zo de leegte vullen. Ik heb er gelijk een beeld bij…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.