Ambulance

“Er is hulp onderweg”

Iets wat regelmatig gezegd word op het moment dat iemand in een levensbedreigende situatie door omstanders gered wordt. Waarbij 112 gebeld is en er met sirenes een auto komt aan geracet. Een kritieke situatie.

Ik vraag me af of ik nu ook in een kritieke situatie zit of dat ik me gewoon alleen maar aanstel. Ik ervaar hier duidelijk onbegrip over. Als ik aanklop bij de gemeente is er weinig gehoor. Zeker sinds ik een nieuwe contactpersoon heb daar. Inmiddels probeer ik mijn contactpersoon al een week te bereiken, maar er is geen gehoor. Dat terwijl mijn crisis er niet minder op lijkt te worden.

Samen met de huisarts heb ik nu maar afgesproken dat ik op de gemeente niet kan rekenen. Over een maand is deze huisarts ook weg dus ik zou graag wat duidelijkheid willen. Gelukkig doet mijn huisarts echt ontzettend veel voor me. Er is hier in de stad inmiddels een wijk-GGZ. Dit is iets anders dan een reguliere aanmelding bij een GGZ-instelling. Deze persoon komt bij je thuis en kijkt wat er nodig is. Zonder dat ik op een wachtlijst geplaatst word een aantal gesprekken heb en het vervolgens weer mislukt door allerlei redenen. Ik probeer hoop te hebben in die wijk-GGZ, maar ik vind het ook moeilijk. Mijn vertrouwen in hulpverlening is al ontzettend gedaald de afgelopen maanden. Het was al niet veel daar niet van, maar door allerlei situaties is het niet echt beter geworden. We shall see…

En mijn hulphond komt er aan. Iets waar ik al maanden mee bezig ben en waar ik ook echt naar uitkijk, maar waar ik ook wel twijfels en onzekerheden over heb. Wat als ik switch naar een ander deel? Hoe gaat dat deel er mee om? Hoe gaan kleine delen er mee om? De destructieve delen? Wat doe ik als ik op straat aangesproken word? Hoe gaat dit uitpakken? Kan ik het wel aan? Tot zover denken anderen dat ik dit wel kan, maar zij hebben niet echt een idee wat er zich in mijn hoofd afspeelt en hoe het switchen is. Een lastige situatie, die pas een antwoord krijgt als het zover is.

Er is hulp onderweg. Het is niet veel, maar wel essentieel. Ondanks dat het echt wel slecht gaat en er veel gebeurt, geeft het eventjes hoop. Ik hoop dat er ondanks alles nog steeds mogelijkheden voor mij zijn. Dat de opties nog niet op zijn. Ook al wordt het wel steeds minder. Waar ik moeite mee heb is dat de huisarts volgende maand weg is. Nu geeft het houvast en voel ik me door haar gezien, maar wat als dit straks weg is? Wordt vervolgd….

Lees ook:

  • Ik verdien hulp

    Al sinds jonge leeftijd voer ik een gevecht tegen somberheid. Op mijn achttiende heeft dit naast persoonlijkheidsproblematiek de naam dysthymie gekregen. De afgelopen maanden ervaar ik een terugval in depressieve klachten, ik stopte weer met…

  • Wiebenik

    Deze blog gaat in op misbruik. Lees deze niet als je weet dat dat niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van De…

  • Hulp voor zwitserland

    Ik zou graag leren hoe je veilig betrokken kunt raken. Mijn tactiek was jarenlang afstand nemen. Dat werkte heel goed. Ik was zelfstandig, van niemand afhankelijk, nergens bang voor. Want ik was niet betrokken, dus…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.